ตอนที่ 5

ท่านสุลต่านนั่งอยู่ในห้องทำงานในวัง มองดูรูปถ่ายใบหนึ่งอย่างเศร้าสร้อย ใจคิดไปถึงอัซมีนตัวน้อย

"ลาชิน...ซัลมา ฉันขอโทษ ที่ดูแลลูกของเธอตามที่รับปากไว้ไม่ได้ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะต้องแก้แค้นให้พวกเขาแน่นอน"

ท่านสุลต่านหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาหมุนเบอร์

"ฮัลโหล...บาดิล"

'ท่านสุลต่าน...

"เธอรู้เรื่องของคาลิมแล้วใช่ไหม"

"ครับ...ผมเป็นคนฝังพวกเขาด้วยมือตัวเองครับ"

"แล้วอัซมีนล่ะ เขาอยู่กับเธอด้วยหรือเปล่า"

บาดิลถอนใจ เขาคิดว่าท่านสุลต่านจะมาทวงหลานคืน แต่เขาก็โกหกท่านไม่ได้

"ครับ...ผมจะเลี้ยงเขาให้เหมือนลูกของผมเอง"

"เธอฟังฉันให้ดีนะบาดิล เธอต้องเลี้ยงดูและสอนเขาให้เป็นคนเก่งเช่นเธอ ให้เขาเรียนรู้มาก ๆ อย่าให้ใครรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แล้วฉันจะค่อย ๆ บอกแผนการให้ฟังอีกที เธอจะต้องรายงานการเจริญเติบโตของเขาให้ฉันรู้ด้วย ส่วนเรื่องทางนี้เธอไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการเอง"

"ได้ครับ.."

"อย่าเล่าอะไรให้เขาฟัง จนกว่าเขาจะอายุ 20 ปีบริบูรณ์ ฉันจะส่งองครักษ์คนสนิทไปติดต่อกับเธอ เขาเป็นคนเมืองดุคฮาน ชื่ออูรุก ถ้ามีอะไรรีบด่วน...เธอบอกเขาได้เลย"

"น้อมรับบัญชาองค์สุลต่าน"

ท่านสุลต่านและบาดิลต่างก็วางสาย ท่านยิ้มดีใจที่อัซมีนปลอดภัย มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามา"

ชายหนุ่มสูงใหญ่อายุยี่สิบในชุดทหารองครักษ์ เปิดประตูเดินเข้ามา และโค้งคำนับท่านสุลต่าน

"อูรุก...เรื่องที่ให้ไปสืบ ได้ความยังไงบ้าง"

"เป็นฝีมือฮาลัมจริง ๆ ครับ"

"มันคนเดียวหรือ"

"คนจ้างวานเป็นมันแน่นอนครับ ส่วนผู้สมรู้ร่วมคิดก็..."

ท่านสุลต่านกัดฟันพยักหน้า

"ฮาลัมต่ำช้ามาก มันคิดจะฮุบสมบัติของหลานฉัน แต่อย่าได้ฝันเลย ลูกนางบำเรอหรือจะมาเทียบกับหลานฉันได้ อูรุก...ฉันจะให้เธอเป็นคนติดต่อประสานงานกับบาดิล จงจำไว้...ทุกอย่างต้องเป็นความลับ หากความลับรั่วไหลแม้เพียงน้อยนิด เธอต้องรับผิดชอบ...ด้วยชีวิตของเธอเอง"

"น้อมรับคำบัญชา"

อุรุกรับคำอย่างหนักแน่น ท่านสุลต่านบีซอ...โกรธเกลียดฮาลัมมาก ท่านจะไม่ยอมให้ฮาลัมและพวกได้สมหวัง

*นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด

ตอนที่ 3 เลิกเด็ดขาด

กรุงเทพมหานคร ปี 2563...

ท่ามกลางท้องถนนที่จราจรเหมือนจลาจล รถติดจน สลิณา ณรงค์รัตน์ สาวสวยวัย 23 หงุดหงิดมาก แค่จากรามอินทรามาบางนา ต้องใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง แอร์ในรถถึงจะเย็นแค่ไหน ก็ทำให้ใจของเธอเย็นลงไม่ได้

สลิณาตั้งใจจะขับรถมาเพื่อจับโป๊ะแฟนตัวดีจอมเจ้าชู้ของเธอ เธอระแคะระคายมานานแล้วว่าเขามีกิ๊ก วันนี้จึงต้องการมาจับเขาให้ได้คาหนังคาเขา

กว่าจะหลุดมาถึงคอนโดของเขาได้ เล่นเอาเมื่อยก้นเมื่อยขาไปหมด สลิณาเอารถเข้าจอดที่ชั้นใต้ดิน แล้วขึ้นลิฟท์ไปชั้น 12 เธอหวังว่าพวกเขาคงจะไม่ไหวตัวทันแล้วหนีไปเสียก่อน

ลิฟท์เปิดที่ชั้น 12 เธอเจอแม่บ้านของชั้นนั้นกำลังถูพื้นอยู่

"ป้าคะ...หนูขอรบกวนอะไรป้าหน่อยค่ะ"

"มีอะไรให้ช่วยหรือคะ"

"คุณพาทิศห้อง1205 พาใครขึ้นมาด้วยใช่ไหมคะ"

"คุณเป็นเมียเขาเหรอ"

"เปล่าค่ะ...เป็นแค่แฟนน่ะ ตกลงเขามีพาผู้หญิงมาที่ห้องบ่อย ๆ ใช่ไหมคะ ตอนนี้ยังอยู่หรือเปล่า"

"เอ่อ...ป้าพูดไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าจะเดือดร้อน"

"ถ้าป้าไม่พูด...ป้านั่นแหละจะเดือดร้อน ฉันจะฟ้องป้า...ฐานรู้เห็นเป็นใจให้เขานอกใจฉัน เผลอ ๆ ป้านี่แหละ...ที่เป็นคนหาผู้หญิงให้เขา"

หญิงสาวขู่จนป้าหน้าตื่น รีบปฏิเสธเป็นพัลวัน

"เฮ้ย!...คุณอย่ามามั่วนิ่มแบบนี้สิคะ ป้าไม่ได้ทำอย่างที่คุณพูดเลยนะ"

"ไม่ได้ทำ...ก็เล่ามาซะดี ๆ ถ้ายอมเล่า...เอาไปเลยพันนึง"

ป้าแม่บ้านนิ่งอึ้งไป สลิณาเปิดกระเป๋าหยิบแบงก์พันมาโบกตรงหน้า แกรีบตะครุบใส่กระเป๋่า แล้วทำท่ากระซิบกระซาบ ทั้งที่ยืนอยู่กันแค่สองคน

"ห้องนั้นน่ะ...มั่วมากเลยค่ะ จัดปาตงปาร์ตี้อะไรกันก็ไม่รู้ อาทิตย์ล่ะสองสามครั้ง พาผู้หญิงมาไม่เคยซ้ำหน้ากันเลยค่ะ"

หญิงสาวพยายามนับหนึ่งถึงล้านอย่างใจเย็น

"มินาล่ะ...หมู่นี้ถึงตอแหลว่าไปต่างจังหวัด บอกไปทีเป็นเดือน ที่แท้ก็มาเมามั่วผู้หญิงอยู่ที่นี่เอง"

สลิณากัดปากอย่างแค้นเคือง

"เขายังอยู่กันไหมป้า"

"อยู่ค่ะ...เพิ่งพากันกลับมาไม่นานนี้เอง"

"ป้าไปเคาะประตูเรียกให้หน่อยสิ"

"อุ๊ย...ไม่เอาค่ะ ป้าไม่อยากยุ่ง"

สลิณาหยิบขึ้นมาอีกพัน ป้่าเม้มปาก ดึงตังค์ไปจากมือเธออย่างรวดเร็ว

"ป้าเห็นใจคุณนะคะ ยังไงเราก็ลูกผู้หญิงด้วยกัน มาค่ะ...ป้าช่วย"

ป้าได้ไปสองพัน เดินนำลิ่ว ๆ ไปเคาะประตูให้ สลิณาเดินตามไปยืนแอบอยู่ข้างประตู

ป้าเคาะประตูแบบจริงจังหนักแน่นมาก ได้ยินเสียงกุกกักในห้อง

"ใครอ่ะ? ...."

มีเสียงอู้อี้งัวเงียถามออกมา

"เคาะทำไม...มีไร.."

สลิณาโบกมือให้ป้าไป ป้าจะได้ไม่เดือดร้อน