บทที่ 4 ร่วมทีม (1/3)
“เราให้เวลาพวกคุณตลอดระยะเวลาที่พวกคุณท่องเที่ยวอยู่ในประเทศ C ผมจะโทรหาคุณกุลนันท์ในวันที่สิบสี่ เวลาเจ็ดโมงตรง เพื่อขอทราบคำตอบ”
“แล้วถ้าพวกเราปฏิเสธ?”
“ไม่มีปัญหา เราจะไม่บีบบังคับพวกคุณ ถ้าพวกคุณไม่ต้องการ พวกคุณยังสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติเช่นเดิม เราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกคุณอีก”
“ได้ค่ะ อย่างนั้น พวกเราขอเวลาคิดให้รอบคอบก่อน ท่านจะได้คำตอบในเช้าวันที่สิบสี่แน่นอน”
กลุ่มของประธานาธิบดีหลี่เคอเฟิงกลับไปแล้ว หากสามคนพ่อแม่ลูกต้องนั่งคิดใคร่ครวญถึงข้อเสนอที่ได้รับ
“ถ้ามาอยู่ที่ประเทศ C เราจะไม่มีอิสระเหมือนเดิม” ดร.หยางหรานเอ่ยขึ้น เขารู้ดีว่าประเทศ C ไม่ใช่ประชาธิปไตย แต่เป็นคอมมิวนิสต์ที่คลายความเคร่งครัดลงไปมากแล้ว
“แต่ถ้าเราไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันว่าก็ไม่น่ามีปัญหานะคะ ทุกที่ในโลกเหมือนกันก็คือ ขอเพียงเราทำตามกฎเกณฑ์ของที่นั่น ไม่ว่าที่ไหนเราก็อยู่ได้ ที่สำคัญคือเรามาอยู่ในที่นี่โดยได้รับการดูแลจากรัฐบาลโดยตรงแบบตลอดชีพ” กุลนันท์ให้ความเห็น
“นั่นสิคะ ที่โรงเรียนหนูก็มีเพื่อนจากประเทศ C หลายคน หนูคุยกับพวกเขาถึงประเทศ C ก็ไม่เห็นพวกเขาจะทุกข์ร้อนอะไร” ดาร์ลีนเล่าให้ฟัง
“แล้วคุณคิดจะเป็นรัฐมนตรีช่วยยุติธรรมจริงๆ?” ดร.หยางหรานถามภรรยา
“โอ๊ย ไม่ล่ะค่ะ ถ้าต้องย้ายมาที่นี่ ฉันขอเป็นแม่บ้านดูแลคุณกับดาร์ลีนดีกว่า เงินเก็บที่ประเทศ C ให้มา มากพอที่พวกเราจะอยู่ได้อย่างสบายโดยไม่ต้องทำอะไรด้วยซ้ำ ฉันอยากดูแลดาร์ลีนมากกว่าค่ะ ที่นี่ใหม่สำหรับพวกเรา ฉันไม่กล้าปล่อยดาร์ลีนตามลำพัง”
“ก็จริงของคุณ”
ตลอดระยะเวลาที่ท่องเที่ยวในประเทศ C สามคนพ่อแม่ลูกเที่ยวไปก็ขบคิดถึงข้อเสนอที่ได้รับไปด้วย เมื่อพบเจอผู้คนตามสถานที่ต่างๆ พวกเขาจะแยกย้ายไปพูดคุยเพื่อทำความรู้จักประเทศ C ในมุมมองของคนที่อยู่ในประเทศนี้ เพื่อให้ได้ข้อมูลตามความเป็นจริงมากที่สุด
“ใช่หยางลี่เซียนรึเปล่าคะ”
เสียงใสๆ ของเด็กสาวคนหนึ่งดังขึ้น เรียกให้ดาร์ลีนที่กำลังเดินดูของที่ระลึกในร้านแห่งนี้ต้องหันมามอง เธอจึงได้เห็นว่าเป็นเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอสองคนยืนมองหน้าเธออย่างไม่แน่ใจ
“ใช่ค่ะ หยางลี่เซียนค่ะ พวกคุณรู้จักฉันได้ยังคะ” เธอถามกลับอย่างแปลกใจ
“เราสองคนกำลังฝึกสเก็ตเหมือนคุณค่ะ พวกเราเคยดูคลิปที่คุณแข่งแล้วคว้าเหรียญทองมาด้วย พวกเราดูทุกคลิปเลยนะคะ พอเห็นคุณ ก็คิดว่าใช่ แต่ก็ไม่แน่ใจ เลยตัดสินใจทักดู” สาวน้อยคนนั้นตอบกลับมาด้วยความดีใจ
“พวกเราชอบคุณมากๆ เลยค่ะ คุณเก่งจริงๆ ฝึกซ้อมยังไงกันคะถึงทำได้ขนาดนั้น” สาวน้อยอีกคนถามด้วยอาการตื่นเต้นเมื่อรู้ว่านี่คือไอดอลตัวจริงของพวกเธอ
“ซ้อมหนักมากค่ะ เรียกว่าอาบน้ำเสร็จ หัวยังไม่ทันถึงหมอน ก็หลับกลางอากาศ” ดาร์ลีนตอบตามจริง
สองสาวมีสีหน้าตกใจทันที
“ซ้อมหนักขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
“ใช่ค่ะ ไม่ซ้อมขนาดนั้นติดต่อกันเป็นเดือนๆ ฉันก็ทำไม่ได้อย่างที่พวกคุณเห็นในคลิปหรอกค่ะ”
“งั้นพวกเราจะซ้อมแบบคุณมั่ง” เธอคนนั้นกล่าวอย่างมุ่งมั่น
“เอาใจช่วยนะคะ ขอให้พวกคุณประสบความสำเร็จเหมือนฉันในเร็ววัน” เธออวยพร
“เอ่อ...ขอพวกเราถ่ายรูปกับคุณได้มั้ยคะ จะได้เป็นที่ระลึก แล้วเราอยากเอาไปอวดเพื่อนๆ ของเราด้วยค่ะ ว่าเราได้เจอคุณจริงๆ”
“ได้ค่ะ” ดาร์ลีนตอบรับอย่างเต็มใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบแฟนคลับสเก็ตลีลานอกประเทศ U
ดาร์ลีนถ่ายรูปกับพวกเธอสี่รูป ทั้งเขียนคำอวยพรให้ประสบความสำเร็จพร้อมกับเซ็นชื่อกำกับลงในสมุดของพวกเธอ
“ฉันขอตัวก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่รออยู่ค่ะ” เธอยิ้มหวานให้พร้อมกับโบกมือลาก่อนจะเดินไปหาบิดามารดาที่ยืนคอยอยู่ห่างๆ
“คำถามสุดท้ายค่ะ คุณจะอยู่เที่ยวถึงเมื่อไหร่คะ” หนึ่งในสองสาวตะโกนถามเธอ
“ฉันจะกลับวันที่สิบห้านี้ค่ะ ยังอยู่เที่ยวอีกหลายวัน” เธอตอบกลับมา
“ขอบคุณค่ะ” สองสาวตอบรับพร้อมกันอย่างดีใจ
ผ่านไปเพียงชั่วโมงเดียว เว่ยป๋อก็ร้อนฉ่า Hot Search อันดับหนึ่งของเว่ยป๋อปรากฏหัวข้อ ‘นางฟ้าแห่งสเก็ตลีลามาเที่ยวประเทศของพวกเรา’ เมื่อคลิกเข้าไปดูก็พบว่ามีรูปถ่ายสี่รูปของสองสาวที่ขอถ่ายกับดาร์ลีน ทั้งยังมีรูปถ่ายที่ดาร์ลีนเขียนอวยพรและเซ็นชื่อให้ในสมุด พร้อมกับข้อความเล่าเรื่องของสองสาว
นางฟ้าแห่งสเก็ตลีลาน่ารักจริงๆ ค่ะ รูปร่างเธอสูงโปร่ง สมส่วน หน้าตาน่ารักอย่างกับตุ๊กตา เสียงก็ใสๆ ตอนที่เราเจอเธอ เธอไม่ได้แต่งหน้าเลย และเท่าที่สังเกต เธอทาแค่ครีมกันแดด ลงแป้งบางๆ ทาลิปมัน แต่เธอก็ยังสวยสุดใจมากๆ ตัวจริงเธอสวยกว่าในรูปมากค่ะ สมฉายา ‘นางฟ้าแห่งสเก็ตลีลา’ จริงๆ สวยจนฉันพูดไม่ถูกเลย
เธอเล่าให้ฟังว่าเธอซ้อมหนักมาก หนักชนิดที่ว่าเมื่อถึงเวลานอน เธอหลับกลางอากาศก่อนหัวจะถึงหมอนอีกค่ะ พอถามว่าเธอจะกลับเมื่อไหร่ เธอบอกว่าเธอจะกลับวันที่สิบห้านี้ พวกเรายังมีเวลาอีกเจ็ดวันนะคะที่จะได้เจอเธอ แต่พวกเราไม่กล้าถามว่าเธอไปเที่ยวที่ไหนบ้าง ถ้าใครพบเธอ ก็ส่งข่าวบอกกันด้วยนะคะ
ข้อความตอบกลับต่อๆ มายิ่งทำให้เรื่องราวดังระเบิด
