:::: Chapter 4 ::::

“ใช่! เจ้า เป็นผู้ที่จะต้องกำหนดชะตาชีวิตของตัวเจ้าเอง จำคำของข้าเอาไว้ให้ดีละ!”

ภูติน้อยอิงฮวา สังเกตเห็นสีหน้าและแววตาที่แสดงออกถึงความกลัดกลุ้มของเจ้าหนอนหนุ่ม นางจึงพยายามที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ด้วยการเบี่ยงเบนความสนใจขององค์ราชินีเสีย

“ท่านองค์ราชินีเจ้าขา~ ผู้น้อยอิงฮวามีความต้องการที่จะร้องขอความเมตตาบางอย่างจากท่านผู้มีจิตใจโอบอ้อมอารีย์ จะได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“เจ้าช่างมีศาสตร์ด้านการใช้วาจาต่อรองเป็นเลิศนัก”

นางระบายยิ้มด้วยความพึงใจ องค์ราชินีบุปผาสวรรค์ชะม้ายชายตามองมายังใบหน้าหวาน และแววตาใสซื่อของภูตสาวตัวน้อย ก่อนที่จะกล่าวถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนถึงสิ่งที่อิงฮวาต้องการที่จะร้องขอ

“มีอันใดเป็นที่ต้องการหรือสาวน้อย? ไหนเจ้าลองว่ามาให้ข้าพิจารณาดูเถิด”

“คือ....ตัวข้า.... อยากที่จะขอร้องให้ท่าน ช่วยชีวิตเจ้าหนอนน้อยตัวนี้ด้วย เมื่อครู่ที่ข้าไปตามท่านมา เพราะเขามีอาการย่ำแย่จนถึงขั้น มีน้ำเมือกไหลย้อยออกจากปากเล็กๆ นั่น ... ดูแล้วน่าเวทนายิ่งนัก”

ภูติน้อยอิงฮวาเจรจาเจื้อยแจ้ว ปากเล็กๆ ของนางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความนอบน้อม หากแต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงที่แสดงความออดอ้อนเล็กๆ

ดวงตากลมโตเหลือบมองพระพักตร์ขององค์ราชินีบุปผาสวรรค์เป็นระยะๆ พลางลอบสลับปรายหางตา มองไปยังเพื่อนตัวน้อย ด้วยความห่วงใย เพราะเขาคือเพื่อนตัวแรกของนางเมื่อครั้งลืมตาตื่นขึ้น ทั้งยังเป็นคู่ที่อยู่ในความดูแลของนางอีกด้วย

สีหน้าและแววตาที่อ่านออกยากขององค์ราชินี ยามที่หันมาสบตากับอิงฮวานั้น ช่างผิดแผกแตกต่างกันลิบลิ่ว จากประกายตาที่แสดงออกถึงความเย็นชาของนาง เมื่อมองไปยังเจ้าหนอนหนุ่มตุ้ยนุ้ยผู้เป็นสหายของอิงฮวา

เพราะยามที่องค์ราชินีบุปผาสวรรค์ทอดสายตาของนางมองมายังภูตน้อยเทพธิดาบุปผาสวรรค์อิงฮวานั้น กระแสแห่งความรู้สึกอบอุ่น รักใคร่และเอื้ออาทรยิ่งนักฉายชัดเจนอยู่ในประกายตาคมเฉี่ยวของนาง

หลังจากที่ได้ฟังคำร้องขอจากอิงฮวา องค์ราชีนีก็ยกยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากสวยของนาง พร้อมๆ กับกล่าวในสิ่งที่อิงฮวาคาดหวังที่จะได้ยิน ออกมาว่า

“เจ้าอย่าได้กังวลจนเกินไปนัก เจ้าหนอนอ้วนท้วนตนนี้ หาได้เป็นอันใดไม่ เขายังคงอยู่ดี และจะฟักร่างใหม่อีกครา เมื่อครบวาระอย่างที่ควรจะเป็น”

ภูตน้อยอิงฮวาได้ยินคำที่องค์ราชินีบุปผาสวรรค์เอื้อนเอ่ยออกมา แววตาใสซื่อของนางก็เต็มไปด้วยประกายระยิบระยับแห่งความหวัง หากแต่กลับสะดุดและชะงักลง เมื่อได้ยินประโยคถัดไป

“แต่ .... เขา จะต้องรู้จักวิธีดำรงชีวิตของตนเองเสียก่อน แต่สาวน้อยอิงฮวาลูกข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวสิ่งใด เพราะเจ้าหนอนยักษ์ตนนี้ จะเรียนรู้ได้เอง ตามธรรมชาติ และสัญชาตญาณของมันยังไงละจ๊ะ”

สิ้นคำที่ตนเองพูดออกมา องค์ราชินีบุปผางามก็ไม่สามารถ อดกลั้น หักห้ามใจตนมิให้กลั้วหัวเราะออกมาได้ อิงฮวาและเจ้าหนอนหนุ่ม จึงได้ยินเสียงหัวเราะที่ดังแปลกประหลาดออกมาจากลำคอของนาง ทั้งที่ปากยังปิดสนิท

น่าแปลกที่เสียงหัวเราะนี้ กลับสร้างความรู้สึกไม่ธรรมดา และยังทำให้อิงฮวา เกิดลางสังหรณ์ในสิ่งที่นางไม่สามารถจินตนาการถึงได้

แขนเรียวอรชร ยื่นมือเรียวงามออกมาสัมผัสศีรษะกลมสวยของอิงฮวาอย่างแผ่วเบา และเลื่อนลูบฝ่ามืออุ่นลงบนเส้นผมสีวอลนัท ที่ยาวสลวยนุ่มนิ่มดุจใยไหมของอิงฮวา ทำให้ภูตสาวร่างเล็กสะดุ้งตื่นจากภวังค์ และไม่ลืมที่จะระบายยิ้มอ่อนๆ ให้เป็นการตอบแทนความอบอุ่นที่ได้รับนั้น

เมื่อสังเกตการณ์ทุกอย่างตามที่ต้องการจนเสร็จสิ้นแล้ว องค์ราชินีบุปผาสวรรค์ก็เดินจากไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกปรีดี

‘นานเท่าไรแล้วนะที่ความรู้สึกกระปรี่กระเปร่าแบบนี้ห่างหายไป

ข้ารู้สึกสดชื่นยิ่งนัก~~~’