:::: Chapter 3 ::::

ในหัวของเขาเกิดความสงสัยเคลือบแคลงใจขึ้นมาในบัดดล

ก่อนที่ความคิดของเจ้าหนอนหนุ่มผู้อาภัพตนนี้จะเตลิดไปไกล เสียงอันทรงพลัง แต่กลับแฝงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน และแสดงออกถึงความเย่อหยิ่งผสมความมีอำนาจ ดังออกมาจากริมฝีปากงามที่ฉาบทับเอาไว้ด้วยสีแดงสดราวกับหยาดโลหิตของหมู่สกุณา

“ในที่สุด ก็ปรากฏกายขึ้นแล้วสินะ ในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึงเสียที”

“รอคอยหรือ? ท่านองค์ราชินี ท่านคอยผู้ใดกันเล่าเจ้าคะ?”

อิงฮวาหันไปมอง ผู้หญิงเหนือหัวที่เธอรัก และบูชาเหนือยิ่งสิ่งใด ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

“... สาวน้อย เจ้าอย่าได้ใส่ใจคำพูดไร้สาระ ของหญิงชราเช่นข้าเลย”

น้ำเสียงและแววตาขององค์ราชินีบุปผาสวรรค์ ที่ทอดมองไปยังภูตตัวน้อยอิงฮวานั้น เต็มไปด้วยความลึกซึ้งคล้ายกับมีสายสัมพันธ์ที่มองไม่เห็นปะปนอยู่ด้วย

นางยื่นมือที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย เกาะเกี่ยวมือบางของภูตน้อยร่างเล็กอิงฮวา และจูงนำทางเธอด้วยความเอาอกเอาใจ น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความอ่อนโยน อบอุ่น และผ่อนคลายเปล่งออกมาจากริมฝีปากสีแดงสดคู่นั้น ด้วยโทนเสียงที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด กับเมื่อครั้ง ที่นางเอ่ยทักทายเจ้าหนอนตัวกลมตนนั้น

เจ้าหนอนหนุ่มตัวกลม พ่นลมจนเกิดเป็นเสียง ‘ชิส์’ ออกมา เสียงที่เบา จนแทบจะไม่มีใครได้ยิน นอกเสียจากเจ้าของเสียงเอง พร้อมๆ กับอาการกรอกตามองบน หากเบ้ปากด้วยได้ เชื่อว่าเขาคงทำไปแล้ว แต่เขาก็ยังคงโดนปลายหางตาเฉี่ยวคมขององค์ราชินีบุปผาสวรรค์ค้นพบจนได้

โชคดีที่นางแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เพราะความสนใจทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้ คือภูตธิดาเทพบุปผาสวรรค์อิงฮวาตนนี้เท่านั้น

“มาเถิดลูกข้า ... ข้าจะแนะนำถึงหน้าที่พิเศษของเจ้าอย่างเป็นทางการ”

องค์ราชินีเดินเยื้องย่างกรุยกราย ไปกับท่วงท่าที่เต็มไปด้วยการแสดงอำนาจ หากแต่ยังคงไว้ซึ่งความงามสง่า นำหน้าอิงฮวาไปเล็กน้อย เป้าหมายก็เพื่อมุ่งไปหา เจ้าหนอนตุ้ยนุ้ยที่กำลังยืนนิ่งแข็งทื่อราวกับหนอนถูกแช่แข็งอยู่เบื้องหน้าของพวกเขา

ดวงตาเฉี่ยวยาว ที่มีนัยน์ตาคมกริบของนาง ประเมินไปที่เจ้าหนอนตนนี้ด้วยความพิจารณา

‘ร่างใหม่ที่เพิ่งเกิด หากแต่ความทรงจำเดิมคงไม่เหลืออยู่ แล้วเช่นนี้ ข้าจะสนุกได้อย่างไร?’

แต่เอาเถิด ถึงอย่างไรเสีย เจ้าก็คงไม่รอดพ้นจากความโลภที่เจ้ามีไปได้หรอก’

แม้ว่าความคิดของนางมิได้แสดงออกมาเป็นคำพูด แต่กลิ่นไอสังหารก็ได้แผ่กระจายออกมาจากร่างงามระหงของนาง มันแรงกล้าเสียจนผู้ที่ถูกเพ่งเล็งถึงกับขนลุกขนพองจนขนหนอนตั้งกันเลยทีเดียว

นางอยากจะหัวเราะให้เสียงดังก้องสะเทือนถึงแผ่นฟ้าเบื้องบน หากแต่ต้องสำรวมกิริยาเอาไว้ มิเช่นนั้นแล้ว แผนซ้อนแผนของนาง

อาจจะได้รับการเปิดเผยขึ้นมาได้ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่นางไม่ชอบใจเท่าไรนัก

เพราะการเฝ้ารอคอยเวลา ที่จะหัวเราะให้สะใจนี้ ใช้เวลายาวนานกว่าพันปีเลยทีเดียว

อิงฮวา และเจ้าหนอนยักษ์ตุ้ยนุ้ย ต่างลอบสบตากัน ด้วยเพราะสิ่งที่องค์ราชินีบุปผาสวรรค์ผู้นี้เพิ่งจะเอื้อนเอ่ยออกมา สร้างความงุนงงให้กับพวกเขาทั้งสองได้ไม่น้อย

ภูตสาวตัวน้อยอิงฮวาเก็บความสงสัยใคร่รู้เอาไว้ในใจ นางไม่คิดที่จะเอ่ยปากถามสิ่งใดออกมา ด้วยเพราะสังเกตเห็นแววตาและท่าทางที่ไม่อ่อนโยน ขององค์ราชินีมีต่อเจ้าหนอนน้อยเพื่อนรักของเธอ

ยิ่งองค์ราชินีเดินเข้าใกล้ ร่างของเจ้าหนอนน้อยผู้นี้ก็ยิ่งหดสั้นลง สั้นลง อีกทั้งยังรู้สึกได้ถึงความสั่นสะท้านที่มีอยู่ในอก

ความรู้สึกสั่นไหวนี้ อิงฮวาก็รับรู้ได้ด้วยเช่นกัน นั่นเพราะทั้งสองถูกกำหนดให้มีจิตผูกกันไว้ตั้งแต่แรกเริ่มนั่นเอง

เสียงที่ไม่แสดงถึงความรู้สึกใด ผ่านออกมาจากปากขององค์ราชินี เพื่อส่งต่อไปยังเจ้าหนอนตุ้ยนุ้ยตนนั้น

“อย่าเพิ่งได้กลัวไป ข้าไม่กินเจ้าเป็นอาหารแน่ ๆ”

เสียงหัวเราะดุดันดังอยู่ในลำคองามระหงของหญิงสูงศักดิ์ผู้นี้

ยิ่งทำให้เจ้าหนอนตุ้ยนุ้ยตื่นตะหนก ความระแวดระวังภัยตามสัญชาตญาณของมันตื่นตัวขึ้น ลำตัวที่หดเกร็งเล็กน้อย ยิ่งหดกลับเข้าไปทำให้องค์ราชินีรู้สึกขบขันและได้ใจยิ่งนัก

ครั้นแล้ววาจาของนางที่ได้เอื้อนเอ่ยออกไป ยิ่งทำให้เจ้าหนอนต้วมเตี้ยมตัวนี่ ยิ่งรู้สึกสะดุดใจเป็นอย่างยิ่ง

“แม้นว่าข้าไม่ทำอันตรายใดๆ กับเจ้า แต่เจ้าจะสามารถมีชีวิตรอดต่อไปได้หรือไม่… ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้าเอง”

“ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของข้าอย่างนั้นหรือ?”