:::: Chapter 2 ::::

แต่ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ เพราะกิ่งไม้ที่เขาเกาะเกี่ยวพยุงร่างเอาไว้ด้านบน เกิดหักลงดัง “เปรี๊ยะ!!!”และด้วยไม่ทันระวัง เขาผู้นั้นก็ได้พลัดตกลงมาบนพื้นอย่างไม่เป็นท่า

"ตุ๊บ!!"

เสียงของหนักหล่นบนพื้น เขาผู้นั้นกลิ้งจนตัวม้วนอยู่หลายตลบสุดท้ายก็ได้มาหยุดอยู่ตรงหน้าของ ภูตธิดาเทพบุปผาสวรรค์อิงฮวา อย่างพอดิบพอดี

น้ำหนักของเขาที่หล่นลงมาถึงกับทำให้ เท้าคู่เล็กๆ ของภูตธิดาเทพบุปผาสวรรค์อิงฮวา รู้สึกได้ถึงความสะเทือน นางจึงรีบถอยหลังออกห่างทันทีด้วยความตื่นตกใจ แต่เมื่อรวมรวมความกล้าได้แล้ว นางก็ดวงตากลมโต เพ่งมองไปยังทิศทางของเสียงนั่นด้วยสายตาประดุจเหยี่ยวอินทรีที่สอดส่ายมองหาเหยื่อ

จนในที่สุดสายตาคู่งามก็ไปสะดุดหยุดลง ในระยะที่ไม่ห่างจากเท้าของนางมากนัก เมื่อเห็นว่าเขาผู้นั้นหาใช่สัตว์ร้ายที่มีพิษมีภัยไม่ หากแต่ยังให้ความรู้สึกน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างมากอีกด้วย ภูตธิดาเทพบุปผาสวรรค์อิงฮวา ก็ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวดั่งมุก

เจ้าของเสียงทุ้มแน่นนั้น แท้จริงแล้วก็คือเจ้าหนอนผีเสื้อรูปร่างอวบอัดตัวหนึ่ง ดูจากลักษณะแล้วเขาก็เพียงเพิ่งฟักตัวออกมาจากดักแด้เช่นกัน เพราะยังมีเศษคราบสายไหมทองของดักแด้ฟ้า หลงเหลือติดชัดอยู่บริเวณช่วงกลางลำตัวของเขา

เดชะบุญที่เจ้าหนอนหนุ่มตนนี้ตกลงมาต่อหน้าสาวงาม เพราะหากตกห่างออกไปอีกสักเพียงสิบก้าว เขาก็จะหล่นลงในบึงโคลนที่มีน้ำค้างขังแช่อยู่เป็นแน่

"โอ้!! พระเจ้าช่วย! ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?"

ภูตสาวเทพธิดาคนงามจึงสาวเท้าเข้าไปใกล้ เพื่อหวังจะช่วยพลิกร่างอวบอัดของเขาให้อยู่ในท่าที่เขาจะสามารถช่วยเหลือตนเองได้

แขนเรียวบางยื่นมือออกไปเพื่อหวังจะช่วยพยุง หากแต่เขาผู้นี้กลับว่องไวและรวดเร็วกว่ามากนัก

ด้วยเพราะความเขินอายต่อสาวงาม เจ้าหนอนหนุ่มจึงรับกลิ้งตัวเองเพื่อพาร่างกลมกลึงของตน กลับมาอยู่ในท่าที่ขาเล็กๆ ทั้งหมดสามารถแตะพื้นยืนขึ้นได้ตามปกติ

"ข้า ..เอ่อ.. ข้า ...."

เขายังคงเอ่ยได้มากสุดเพียงนั้น เพราะยิ่งอยู่ในระยะประชั้นชิดกัน ดวงตากลม ที่มีประกายแห่งความอ่อนไหว กลับดูคล้ายจะชะงักงันลงราวกับว่า สติของเจ้าหนอนหนุ่มตุ้ยนุ้ยผู้นี้หลุดลอยเข้าสู่ห้วงแห่งความเพ้อฝัน เหตุเพราะตะลึงงันในรูปโฉมของภูตธิดาเทพบุปผาสวรรค์ รูปงามที่ยืนอยู่ตรงหน้าผู้นี้

อิงฮวาผู้อ่อนต่อโลก ไม่รู้ถึงความผิดปกติอันนั้น คิ้วใบหลิวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ประกายตาฉายแววแห่งความสงสัยออกมา

"ข้าอะไรกันเล่า? เจ้าเป็นอะไร? หรือสมองของเจ้าได้รับความกระทบกระเทือน เพราะตกลงมาจากที่สูงเมื่อครู่!"

หญิงสาวยังคงใช้ดวงตากลมโตจ้องมองเขาด้วยแววตาที่แสดงออกถึงความกังวล ประกายตาสีเมล็ดวอลนัทของนาง ฉาบเต็มไปด้วยความรู้สึกเป็นมิตร และแสดงออกถึงความเอื้ออาทรที่มิได้เกิดจากความเสแสร้งแกล้งทำ

"ไม่ได้การละ คงต้องรีบพาเจ้าไปหาองค์ราชินีบุปผาสวรรค์เสียแล้ว นางต้องช่วยเจ้าได้เป็นแน่!"

"ไม่! ไม่! ไม่! ข้าไม่เป็นอะไรเลย! ขอบใจเจ้ามากที่เป็นห่วง"

ครั้นเมื่อเขาได้ยินคำว่าองค์ราชินีบุปผาสวรรค์ แววตาที่เคยสดใสราวกับดวงดาวสุกสกายบนท้องฟ้ายามค่ำคืน จู่ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นไอของความรู้สึกชิงชัง ผสมปนเปไปกับความหวาดกลัว จนแววตากลมกลิ้งของเขาสั่นระริกวูบไหว

ความเคียดแค้นที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ จู่ ๆ ก็พลันโผล่เข้ามาเคลือบถึงภายในจิตใจอ่อนนุ่มของเขา

จนทำให้ร่างกลม ๆ ร่างนี้ สั่นระริกสะท้านเป็นลูกคลื่น และหดตัวลงเกือบครึ่งในทันใด

แต่ภูตธิดาเทพบุปผาสวรรค์อิงฮวาตัวน้อย ก็ยังคงไม่ลดละความพยายาม นางยังคงมุ่งมั่น และต้องการที่จะช่วยเหลือเจ้าหนอนน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มตัวนี้ให้ได้ นั้นอาจจะเป็นเพราะดวงตาทำให้นางเกิดความรู้สึกที่อธิบายได้ยากออกมา แววตาของเขาที่มองประสานสบตากับนางนั้น ให้ความรู้สึกเลื่อนลอย คล้ายดั่งคนกำลังละเมอเพราะไร้สติเสียจริง ๆ

สีหน้าและแววตาของอิงฮวา ระบายแต้มด้วยรอยยิ้มละมุนละไม ก่อนที่จะกล่าวด้วยเสียงอันไพเราะต่อเจ้าหนอนหนุ่มตัวอ้วนอุ้ยอ้ายตนนี้ว่า

"อภิโธ่ อภิธัง....เจ้าคงกลัวว่าข้าจะแบกเจ้าไปไม่ได้ เช่นนั้นสินะ?"

นางยังคงยิ้มกว้างด้วยความไร้เดียงสาออกมา โดยไม่รู้เลยว่า ยิ่งนางแสดงไมตรีออกมามากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้เจ้าหนอนหนุ่ม ตาลอยค้างหนักขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

ครานี้ปากของมันอ้าออกมาด้วยความลืมตัว หนำซ้ำยังมีน้ำเมือกยืด ๆ ไหลออกจากปากเล็ๆ ด้วยเช่นกัน

ภูตธิดาเทพบุปผาสวรรค์อิงฮวา ตกตะลึงในอาการไม่พึงประสงค์ของเจ้าหนอนตัวอวบอ้วนตนนี้ จนนางเกิดความลุกลี้ลุกลน และดูลนลานด้วยความตื่นตระหนก

"เจ้า! เจ้า! ได้โปรด รอข้าอยู่ที่นี่ อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ! ประเดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา !"

ไม่ทันที่เจ้าหนอนน้อยจะได้สติกลับคืนมา หญิงสาวก็หายตัวลับไปจากสายตาของเขาเสียแล้วดื้อ ๆ

เขาสูดหายใจเข้าปอดเล็ก ๆ ไปเฮือกใหญ่ จนทำให้เห็นถุงที่ท้อง ป่องออกมาเป็นลูกนูนกลม

"ให้ตายเถอะ! เมื่อครู่นี้รอยยิ้มของนาง แทบจะพรากเอาลมหายใจไปจากข้าเสียเลยทีเดียว"

เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของนางเมื่อครู่ เขาก็กลับมายิ้มออกมาอย่างเลื่อนลอยอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว เจ้าหนอนหนุ่มรู้สึกได้ว่า หัวใจของตนนั้นขยับแรงเสียจนแทบจะทะลุผิวหนังบางๆ นี้ ออกมาเต้นเร้งเต้นกาอยู่ด้านนอกเสียแล้วอย่างนั้น

ไม่ทันที่เขาจะหมุนตัวหันหลังเดินจากไป ภูตธิดาเทพตัวน้อยอิงฮวา ก็กลับมาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าของเขาอีกครั้งด้วยควารรีบร้อน แต่ครานี้ นางไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว มีหญิงรูปร่างภูมิฐานผู้หนึ่งปรากฎตัวอยู่ข้างกายของนางด้วยเช่นกัน

หญิงผู้นั้นเป็นเจ้าของใบหน้างามชดช้อย แลสวยหยาดเยิ้ม จนแทบจะไม่สามารถละสายตาจากนางได้ มงกุฏสีเขียวประดับด้วยเพชรรายล้อมหลากสี ระยิบระยับประดับอยู่เหนือศีรษะงามของนาง ซึ่งรับกับชุดสีเขียวที่มีระบายลูกไม้ขาวบางที่ตั้งใจประดับประดาเอาไว้ จากฝีมือการเย็บปักอย่างประณีต ขับให้นางผู้นี้แลดูสูงส่งสง่า ราวกับเทพเซียนแห่งความงามเหนือกาลเวลาก็ไม่ปาน

หากแต่ความคิดที่แสดงออกถึงความชื่นชมของเจ้าหนอนตัวอ้วนก็ต้องเปลี่ยนไป เมื่อเขาเห็นถึงแววตาของนางที่ตรงข้ามกันกับความงามบนใบหน้า

เพราะแววตาของนางนั้น กลับแลดูดุดันผสมปนเปไปด้วยความโศกเศร้า รอยยิ้มเล็กๆ มุมปากของหญิงเลอโฉมผู้นี้ ทำให้ในใจของเจ้าหนอนตุ้ยนุ้ยเกิดความรู้สึกประหม่าอย่างรุนแรงขึ้นมา

"หรือว่านางผู้นี้คือองค์ราชินีบุปผาสวรรค์ผู้นั้น!?"