:::: Chapter 1 ::::

ปีกบางกางออก บินโลดแล่นพริ้วไหว โฉบเฉี่ยวฉวัดเฉวียนเรื่อยเล่นกับสายลมที่พัดเอื่อยเฉื่อยด้วยความเพลิดเพลินใจสบายอุรา

ปีกงามสีสวยหลากหลายเหล่านั้น พากันกระพือขึ้นกระพือลงด้วยความชำนาญ แค่เพียงออกแรงขยับปีกเบาๆ ก็สามารถส่งแรงผลักพาตนเอง ออกสู่ท้องลานกลางแจ้ง เพื่อรอรับแสงของแดดที่สาดส่องรำไรทะลุผ่านร่องใบไม้สีเขียวขจีของบรรดาต้นไม้น้อยใหญ่

ในป่าทิพย์แห่งนี้ เต็มไปด้วยผลไม้หลากหลายชนิด ต้นไม้ ดอกไม้หลากสี นานาพันธุ์ และไม่ไกลนักต้นวอลนัทป่าที่มีอายุเกือบพันปีต้นนั้น มักออกผลผลิตที่แสนอร่อยมาให้พวกเขาได้ลิ้มรสเสมอ

ถัดไปข้างๆกัน ก็เป็นต้นแอปเปิ้ล และผลไม้ป่าดาษดื่นมากมายละลานตา ที่ต่างกำลังแข่งขันกันส่งกลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวยั่วยวนให้บรรดา

ภูตตัวน้อยของแดนบุปผางามเข้ามาลิ้มลอง จากของผลของมันที่เริ่มสุกงอม ต้นไม้น้อยใหญ่พวกนี้ ต่างพากันเจริญเติบโตมาอย่างดีด้วยพลังการดูแลจากองค์ราชินีบุปผางาม ผู้ที่ได้รับฉายาว่าเป็นเทพแห่งบุปผาพันหน้า

ขณะที่หลายชีวิต กำลังดำเนินภารกิจของตนเองอยู่นั้น อีกด้านหนึ่งของผืนป่ากว้างแห่งนี้ เปลือกตาคู่งามที่ปิดสนิทอยู่ของภูตตัวน้อยกระจิดริด บัดนี้มีการเคลื่อนไหวน้อยๆ เกิดขึ้น นางตื่นจากนิทรารั้งท้ายพี่น้องตนอื่นๆ

‘อิงฮวา’ นางคือภูติธิดาเทพบุปผาสวรรค์ตัวน้อย ซึ่งถือกำเนิดเป็นรุ่นพิเศษโดยเฉพาะ และเป็นรุ่นสุดท้ายของฤดูกาลนี้ ร่างบางอรชรอ่อนแอ่น เอนกายนอนนิ่งอยู่ในรังดักแด้ไหมฟ้า เพราะอยู่ในช่วงของการปลูกถ่ายพลังจากรากไม้บุปผาหมื่นชะตาเป็นครั้งสุดท้าย

แต่ลำแสงแห่งพลังของนางภูตน้อยตนนี้ กลับมีแสงสีประหลาดแทรกแซงออกมาโดยที่ไม่มีใครได้ทันสังเกต เพราะมัวแต่ยุ่งกับการรับภารกิจของตน

รูปร่างเล็กจิ๋วยันกายบางขึ้นนั่ง นางยกมือบางขึ้นเพื่อปิดปากเล็กๆ ของตน และ เผยเสียงหาวที่ค่อนข้างจะดังออกมา ทั้งยังบิดตัวไล่ความปวดเมื่อยตามร่างกาย เพื่อขับไล่ความงัวเงีย ด้วยอารมณ์ปลอดโปร่ง ไร้ซึ่งความว้าวุ่นใดๆ

"อื้อ~~~... สดชื่นจังเลย!" นางสูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอดทั้งสองข้าง

ฤดูกาลนี้ เป็นฤดูกาลแห่งความสดชื่นโดยแท้จริง สายลม และแดดรำไร ที่ทะแยงแสงลอดผ่านลงมาจากเมฆก้อนบาง ที่ลอยประปราย อยู่บนท้องฟ้ากว้าง ทำให้นางอยากที่จะลอยตัวขึ้นไปนั่งเล่นบนปุยเมฆนุ่มดูบ้าง

"อ่าาา..... ได้เวลาแล้วหรือนี่ แต่เอ๋??? คนอื่นๆ หายไปไหนกันหมดแล้วละ?"

ภูตธิดาเทพบุปผาสวรรค์ รูปร่างเล็กกระจิ๋ว หากแต่มีความงามประหนึ่งแสงของรุ่งอรุณยามฟ้าสาง ใบหน้างามสะครานสอดส่ายสายตากลมโต ที่มีนัยน์ตาหวานสีเมล็ดวอลนัทซึ้งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของนาง

คองามระหง ยืดยาวขึ้นเพื่อชะเง้อหาสิ่งที่ถูกใจ ภูตน้อยอิงฮวาทอดสายมองออกไปยังบริเวณที่อยู่รอบๆ ตัว เปลือกตาคู่งามที่ประดับเอาไว้ด้วยขนตายาวสีอ่อนกระพริบขึ้นกระพริบลงถี่ๆ เพื่อปรับระดับความคมชัดในการมองเห็นของตน

ผ่านไปสักพักใหญ่เห็นจะได้ ภูตธิดาเทพบุปผาสวรรค์นามว่าอิงฮวาผู้นี้ ก็ยังคงมองไม่เห็นแม้แต่เงาหลังของผู้ใดเลยสักคน มีเพียงเงาร่างของตัวนางเองเท่านั้น ที่ทอดผ่านกายลงบนพื้นว่างเปล่า

ภูตธิดาเทพบุปผาสวรรค์อิงฮวา ผู้โดดเดี่ยวนั่งผ่อนคลายตัวเองอยู่ใต้ เศษรังดักแด้ใยไหมหิมะทองคำ ที่ครั้งหนึ่งเคยใช้เป็นที่ฟูมฟักหุ้มห่อร่างอ่อนของตนมาเป็นเวลาแรมปี จนโผล่พ้นออกมาโตเต็มวัยเหมือนดั่งเช่นในตอนนี้

"ไอหย๋า........................................ นี่ฉันโดนทิ้งแล้วหรือนี่!!? ฮึก~ฮึก~ แง๊!!!!!~ T^T"

จู่ๆ สาวน้อยผู้สดใส ก็เกิดอารมณ์เทาๆ ขึ้นมา นางเปลี่ยนเข้าโหมดอารมณ์เป็นเทพธิดาขี้แย ซะงั้น!

เสียงร้องไห้ที่ไม่ดัง แต่ก็ไม่เบานักของภูตธิดาเทพบุปผาสวรรค์อิงฮวาตนนี้ มีผลกับการพักผ่อนของใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในละแวกนั้น และใครบางคนผู้นี้ ก็ไม่สามารถทนเฉยเพื่อที่จะฟังเสียง โยเย ที่ดูราวกับจะไม่มีวันสิ้นสุดนี้ได้

0_o ทันใดนั้น ไม่ไกลนักจากบริเวณที่นางนั่งอยู่ ก็มีเสียงทุ้มแน่นของชายผู้หนึ่งดังขึ้น ราวกับว่าโดนใครทำให้เกิดความขัดข้องใจ จนทำให้เจ้าของเสียงอย่างเขาเกิดความขุ่นเคืองขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด