บทที่ 3 เตือนแล้วนะ

“เชิญนั่งครับคุณผู้หญิง”

เฌอเอมยืนมองศิวกรณ์เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วให้เธอนั่งลงไปก่อน การกระทำแบบสุภาพบุรุษของศิวกรณ์ทำให้เธอต้องเม้มปากชิดกันเพราะกลัวตัวเองจะเบ้ปากให้เขาเห็น

บางทีร่างกายมันก็ทำออกไปตามความรู้ลึกๆในจิตใจ ก็เขามันน่าหมั่นไส้มาก แต่เธอจะแสดงท่าทางแบบนั้นออกไปมันก็ไม่เหมาะสมเพราะเขาไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดีให้เธอ เฌอเอมไม่ชอบเขามันคือความรู้สึกของเธอเอง ในเมื่อไม่ชอบก็เก็บไว้ในใจของตัวเองก็พอ เอาไว้เขาทำตัวแย่ๆกับเธอเมื่อไหร่ตอนนั้นถึงจะแสดงออกตรงๆได้

“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มตักอาหารขนาดพอดีคำมาวางบนจานข้าวของเธอ เขาทำตัวเหมือนเป็นผู้ปกครองของเธออย่างไรอย่างนั้น

‘นี่คือนิสัยปกติของเขาหรือเปล่า? ดูแลคนที่อยู่ใกล้ๆ’

‘หน้าตาหล่อ นิสัยก็...ดูอ่อนโยน แบบนี้คุณกรณ์ต้องมีสาวติดตรึมแน่’

‘เขาต้องเป็นพวกผู้ชายเจ้าชู้ชัวร์’ เฌอเอมคิดเองแล้วก็สรุปตัดสินคนตรงหน้าเองเสร็จสรรพ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เธอนั่งมองหน้าเขาอยู่ เธอเหม่อขนาดที่ป้าเนียนเดินออกจากตรงนี้ไปแล้วเฌอเอมก็ยังมองใบหน้าของศิวกรณ์นิ่ง

“อ้าปากครับ” สัมผัสเย็นๆจากช้อนแตะที่กลีบปากอิ่มของเฌอเอมและได้เรียกสติของเธอกลับคืนมาพร้อมกับปากเล็กอ้าออกกว้างยอมให้เขาป้อนอย่างงุนงง เธองงกับตัวเองที่ทำไมร่างกายทำตามเขาอย่างว่าง่ายเกินไป

‘อาจจะเป็นเพราะเมื่อกี้เหม่ออยู่?’ แต่พอเขาป้อนคำแรกแล้ว คำที่สองและคำที่สามก็ตามมาติดๆ

“อะ เอม กินเองได้ค่ะ” เขาป้อนเธออย่างกับพ่อป้อนข้าวลูก ไม่ป้อนอย่างเดียวแต่คอยเช็ดคราบเลอะตามมุมปากให้ด้วย เขาเช็ดโดยการใช้ท้องนิ้วโป้งแตะแล้วเช็ดออกให้อย่างไม่กลัวว่านิ้วของเขาจะเลอะเลย

สิ่งที่เขาทำมันใหม่มากสำหรับเฌอเอม เธอไม่เคยเจอใครที่พึ่งพบกันวันแรกแล้วมาดูแลมาทำแบบนี้ให้ เธอมองศิวกรณ์จากภายนอกเขาดูอ่อนโยนจริงแต่ก็ดูไม่น่าไว้ใจ ทว่า ความอ่อนโยนนั้นมันไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพลักษณ์ที่มองแล้วรู้สึกแต่สิ่งที่เขาทำให้เธอมันอ่อนโยนจริงๆ เฌอเอมรับรู้ได้ ความรู้สึกเหมือนว่าเธอจะไม่ชอบที่เขามาทำแบบนี้ แต่...หัวใจของเธอมันกระตุกแปลกๆอย่างน่าประหลาด

“กินเยอะๆนะครับ” เสียงที่มาพร้อมกับการป้อนคำต่อไปให้เฌอเอม

“เอมกินเองได้ค่ะ” เธอพูดย้ำคำพูดของตัวเองเสียงแข็ง แต่ปากมันก็ยอมอ้างับช้อนทานข้าวเข้าไปเสียอย่างนั้น สรุปปากนี้เป็นของเธอหรือเป็นของเขากันแน่ ทำไมมันดูเชื่อฟังคำพูดเขาจังเลย โมโหตัวเองได้ไหม!

“ผมอยากป้อน” ศิวกรณ์ยังทำในสิ่งที่เขาอยากทำต่อ เขาไม่สนใจหรอกว่าเฌอเอมจะไม่ต้องการ แต่เขาอยากทำเขาก็จะทำ

“เอมไม่ใช่เด็กนะคะที่จะต้องให้คุณกรณ์มาป้อนข้าวให้”

“ผมรู้ครับ ผมดูออกว่าเอมไม่ใช่เด็ก”

ร่างกายเธอก็เห็นชัดอยู่แล้ว ถึงจะผอมไปหน่อยแต่อะไรๆมันก็โตเกินกว่าที่เด็กควรจะมีไปตั้งเยอะ เผลอๆใหญ่เกินคนตัวเล็กอย่างเธอเสียด้วยซ้ำ เฌอเอมอายุ24 เธอแตกเนื้อสาวเต็มตัวมาก อะไรๆก็ดูน่ามองขนาดทำหน้าบึ้งตึงยังดูน่ารักเลย

“แต่ผมอยากป้อน”

“แต่เอมจะกินเองค่ะ เอมมีมือ” ยกมือข้างที่อยู่ใกล้เขาโชว์ให้ดูด้วย

“เห็นแล้วครับ”

หมับ ใช้มืออีกข้างที่ว่างมาจับมือเธอไว้ จับแบบประสานนิ้วเข้าด้วยกัน มือของเธอเล็กและนุ่มมาก

“คุณกรณ์! ปล่อยมือของเอมเดี๋ยวนี้เลยนะ” เฌอเอมตกใจมากเธอไม่คิดว่าเขาจะมาจับมือของเธอแบบนี้ เมื่อกี้มัวแต่ตกใจอยู่เลยลืมกรี๊ด คุณศิวกรณ์ คนบ้า!!

“นะคะ พูดเพราะๆกับผมก่อนครับ”

“ไม่ เอมจะไม่พูดเพราะกับคุณกรณ์แล้ว ขอมือเอมคืนด้วย”

“งั้นก็จับมือกันไว้แบบนี้จนกว่าผมจะกินข้าวเสร็จ”

“คุณกรณ์!” หึ๊ย เธอทำเสียงดุใส่เขา พยายามบิดมือของตัวเองออกแต่ศิวกรณ์จับมือของเธอแน่นมาก ยิ่งเฌอเอมพยายามดึงมือของเธอออกมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเพิ่มแรงมากขึ้น

“อย่ากัดผมนะครับ” เขาเอ่ยห้ามเมื่อเห็นคนหมดหนทางสู้เริ่มเปลี่ยนมาใช้วิธีที่จะทำให้เขาเจ็บตัวแทน เขาห้ามแต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ฟัง

“ถ้าเอมกัด ผมกัดคืนนะครับ”

โอ๊ย!! และเธอก็ไม่ฟังเขาจริงๆด้วยสิ

นี่คนหรือแมวเนี่ยฟันแหลมมาก เธองับลงมาที่มือของเขาแต่ใจไม่กล้าพอที่จะฝังเขี้ยวลงไป เฌอเอมไม่ชอบเห็นใครเจ็บ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยทำร้ายใครเลย ทำร้ายจิตใจก็ยังไม่เคยจะมีแต่มีศิวกรณ์นี่แหละ ที่เขาจะได้รับเกียรติเป็นคนแรกที่เธอจะทำให้เจ็บตัว

“ผมเตือนเอมแล้วนะครับ”

“ถ้าคุณกรณ์กัดเอมคืน เอมก็จะกัดคุณกรณ์อีก”

“เฌอเอม...ถือว่าผมเตือนคุณแล้ว เจ็บแล้วอย่ามาร้องก็แล้วกัน”

ที่เคยคิดว่าเธอเป็นคนอ่อนหวาน ศิวกรณ์ขอเอาความคิดนั้นคืนได้ไหม ตอนนี้เธอคือเด็กดื้อ ดื้อมาก ดื้อตาใส ดื้อจนอยากจับสั่งสอนให้หายดื้อ!

“กินข้าวก่อนครับ แล้วผมจะให้กัดอีก” ศิวกรณ์ไม่ลืมเรื่องเอาคืน เขาทำแน่แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เขาอยากให้คนตัวเล็กทานข้าวให้เรียบร้อยก่อน รอให้ตายใจเดี๋ยวจะเอาคืนให้สาสมเลยคอยดู

“ถ้าคุณกรณ์ไม่ปล่อยมือเอม แล้วเอมจะกินข้าวได้ยังไงละคะ หรือคุณกรณ์อยากจะป้อนเอมจนหมดจาน” เธอไม่เข้าใจเขาจริงๆ ขนาดโดนกัดไปจนมือเข้าแดงและเห็นเป็นรอยฟันของเธอ เขายังไม่ยอมปล่อยแถมยังทำซึนตักข้าวมาป้อนเธอเอง

“ครับ ผมจะป้อนเอมจนหมดจาน”

“...? แล้วตัวเองไม่กินเหรอคะ ป้อนแต่เอม” เธอทำแก้มป่องและเหนื่อยจะรั้นกับเขาแล้ว ในเมื่อยากป้อนนักก็ปล่อยเขาทำไป ‘คุณศิวกรณ์ คุณมันคือคนประหลาดแถมยังบ้ามากๆด้วย’ ทำอย่างกับเราสนิทกัน ชิ๊ เอมไม่อยากสนิทกับคุณค่ะ!

“ยิ้มทำไมคะ?” เห็นเขานั่งยิ้มมองดูเธออ้าปากงับช้อนที่เขาป้อนคำแล้วคำเล่า ยิ้มแบบนี้หมายความว่ายังไง แววตาเขาละมุนมาก มากจนเฌอเอมเริ่มไม่กล้ามองสบตากับเขาตรงๆสะแล้ว

“ไม่มีอะไรหรอกครับ กินต่อเถอะ” ศิวกรณ์ยังคงป้อนต่อไป พอเธอนั่งนิ่งๆแล้วยอมตามใจเขา แบบนี้ค่อยดูอ่อนหวานเหมือนความรู้สึกแรกที่เจอกันหน่อย ส่วนเรื่องที่เขามองเธอแล้วยิ้ม อันนี้ก็พึ่งรู้ตัวเองว่านั่งยิ้มให้เธออยู่ก็ตอนที่เฌอเอมทักนั่นแหละ

เขาขอสารภาพเลยว่า รู้สึกดีตอนที่เฌอเอมพูดว่า ‘แล้วตัวเองไม่กินเหรอคะ’ เฮ้ย คำว่าตัวเองที่ออกมาจากปากเธอคือ โคตรน่ารัก ไม่คิดว่าคำพูดแค่นี้แต่ดันทำให้ก้อนในอกข้างซ้ายเต้นผิดจังหวะได้ น่าแปลก ทั้งที่เขาก็ผ่านอะไรมาไม่น้อย ผ่านการคุยกับผู้หญิงมาก็เยอะ แต่กับเธอคนนี้ทั้งที่เราพึ่งได้พบกันวันแรก แต่เฌอเอมทำเขายิ้มและใจสั่นได้ง่ายมาก

‘สงสัยต้องพิสูจน์ความรู้สึกของตัวเองสักหน่อยแล้ว’