5

“เลี้ยงเด็กคนหนึ่งต้องมีทั้งเงินและเวลา มันไม่ง่ายหรอกนะ ลิลก็เห็นว่าพ่อต้องออกไปวิ่งรถเกือบทั้งวันทั้งคืน บางวันกลับมาก็ได้แค่ค่าเช่ารถ ฟังดูเหมือนแม่เป็นคนใจร้าย แต่ทางออกเดียวที่ดีกับลิลที่สุดคือเอาเด็กออก”

ไพลินกับพัฒน์เองก็เข้าใจในสิ่งที่แสงดาวพูด ผู้ใหญ่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมเห็นแล้วว่าทางไหนเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเด็กสองคนนี้ ต้นกล้ากับลลิลยังเด็ก ไม่มีทางที่จะรับผิดชอบชีวิตของลูกได้

“แม่...ลิลไม่อยากทำแท้ง”

“ถ้าไม่ทำลิลคิดว่าลิลกับต้นมีปัญญาเลี้ยงเขาได้เหรอ ทุกวันนี้ยังขอเงินพ่อกับแม่ใช้อยู่เลยแล้วจะเลี้ยงลูกได้ยังไง คิดดูให้ดีนะลิล แม่ก็ไม่อยากให้ลิลทำแท้ง แต่มันไม่มีทางเลือก หน้าที่ของลิลกับต้นคือเรียนให้จบ ไม่ใช่ต้องมารับผิดชอบลูกโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหาเงินจากไหนมาเลี้ยงดู” แสงดาวก็หนักใจไม่น้อย รู้ว่า

ลูกสาวกำลังกลัวและเสียใจที่รู้ว่าจะต้องทำแท้ง แต่เธอไม่โลกสวย ถ้าลูกรับผิดชอบและช่วยเหลือตัวเองได้ เธอก็จะปล่อยผ่านไม่ยุ่งกับชีวิตของลูกแน่

“ต้นจะลาออกจากโรงเรียนมาทำงานหาเลี้ยงลิลกับลูกเองครับ” ต้นกล้าพูดขึ้น เขาเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เขาต้องรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว

“ต้น มึงเงียบไปเลย” พัฒน์หันไปดุลูก เรียนยังไม่จบชั้น มอ.ปลาย จะไปหางานที่ไหนทำให้ได้เงินพอเลี้ยงเมียกับลูก

“พ่อ ต้นจะไม่เรียนแล้ว ต้นไม่อยากให้ลิลทำแท้ง” ต้นพูดเสียงดังขึ้นแล้วมองหน้าพ่ออย่างเอาจริงเอาจัง เขาไม่อยากให้ลลิลทำแท้ง แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่รู้ว่าจะเอาอย่างไรกับชีวิต ไม่รู้ว่าจะหางานอะไรทำเพื่อได้เงิน แต่เขาจะไม่ให้ลลิลทำแท้ง “น้าธรรม น้าดาวครับ ให้ผมรับผิดชอบลิลได้ไหมครับ ผมรักลิลจริง ๆครับ”

ธรรมนั่งนิ่ง มองหน้าเด็กหนุ่มที่พูดออกมาอย่างเต็มปากว่ารักลูกสาวของเขาด้วยหัวใจเจ็บร้าว

เด็กหนอเด็ก

เพิ่งผ่านร้อนผ่านหนาวมาสิบกว่าปี ก็คิดเสียแล้วว่าความรักที่เกิดขึ้นมันยิ่งใหญ่เสียจนยอมเอาตัวเองเข้ามาในวังวนของปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น

“พ่อ แม่ ลิลขอเก็บลูกไว้ได้ไหมคะ ลิลจะหางานทำจะเลี้ยงลูกเอง จะไม่รบกวนพ่อกับแม่ ลิลรักพี่ต้น”

แสงดาวทิ้งตัวพิงกับพนักเก้าอี้อย่างหมดหนทาง ความไร้เดียงสาของลูกยิ่งเป็นจุดที่ทำให้รู้สึกถึงความผิดพลาดของชีวิต ยังไม่ทันได้ออกไปเจอโลกกว้าง ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ก็ต้องมีลูกติดตัวเสียแล้ว

“ลิลเอ๊ย! แม่พูดขนาดนี้แล้ว ลิลยังไม่เข้าใจอีก”

“ถ้างั้นก็แล้วแต่ลิลก็แล้วกัน ถ้าอยากเก็บลูกไว้ ก็เลี้ยงกันเอง พ่อกับแม่ให้โอกาสลิลเลือกแล้ว ถ้าลิลต้องการแบบนี้ก็สุดแล้วแต่ลิล พ่อกับแม่จะไม่ยุ่งกับชีวิตลิลอีก” ธรรมพูดจบก็ลุกออกไปจากบ้านแล้วขับรถแท็กซี่คู่กายออกไปทันที ทิ้งให้ทุกคนที่เหลือนั่งอยู่ร่วมกันด้วยความกระอักกระอ่วนใจ

“ลิลต้องเข้าใจพ่อนะ พ่อรักลิลมาก พ่อก็เสียใจมากเหมือนกัน” แสงดาวพูดด้วยใบหน้านิ่งแต่แววตาฉายชัดถึงความอาทรที่มีต่อ

ลูกสาว อุตส่าห์หาทางออกที่คิดว่าดีที่สุดให้ลูกแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมรับความหวังดีจากพ่อกับแม่

...ก็หมดปัญญาที่จะช่วยแล้วจริง ๆ

“ถ้าไม่เรียนแล้วพรุ่งนี้แม่จะไปทำเรื่องลาออกให้ หลังจากนี้ก็คิดเอากันเองนะว่าจะทำยังไงต่อ แม่กับพ่อไม่รังเกียจต้นหรอกนะ เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก แต่สิ่งที่ต้นกับลิลทำมันเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม แต่ก็เอาเถอะ เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้วก็ต้องก้มหน้ายอมรับ จำคำที่แม่พูดไว้นะ ชีวิตของต้นกับลิลตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ถ้ายืนยันที่จะเก็บลูกไว้ก็เตรียมตัวเตรียมใจรับกับความยากลำบากที่จะต้องเจอไปอีกหลายสิบปีด้วยก็แล้วกัน”

มาถึงขั้นนี้แล้วอะไรจะเกิดก็ต้องให้มันเกิด ในเมื่อเด็กทั้งสองคนคิดว่าความรักของพวกเขาทั้งสองยิ่งใหญ่เหนือกว่าสิ่งอื่นใด ก็ลองให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตกันสองคนสมกับที่บอกว่ารักกันมาก ไม่แน่บทเรียนชีวิตในครั้งนี้อาจจะทำให้แกร่งกล้าขึ้นหรือไม่ก็ทำให้แตกหักแล้วเดินแยกกันคนละทางก็ได้