4

นั่งกันอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา พัฒน์ในฐานะพ่อของต้นกล้าก็เป็นฝ่ายพูดถึงปัญหาที่เกิดขึ้น เขายินดีรับผิดชอบกับการกระทำของ

ลูกชาย ยอมรับทุกการตัดสินใจของพ่อแม่ของ

เด็กสาวลลิล

“ครอบครัวของผมไม่มีอะไรจะแก้ตัวครับ ยอมรับผิดทุกอย่าง ฝ่ายคุณจะเอายังไงก็สุดแล้วแต่พวกคุณเลยครับ” หัวอกคนเป็นพ่อแม่ย่อมเสียใจกับการกระทำของลูก พัฒน์เองก็ผิดหวังและเสียใจมาก ไม่ต้องคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะช้ำใจมากขนาดไหนที่ลูกสาวท้องทั้งที่อายุยังน้อยและยังเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวอีกด้วย “ในฐานะที่ผมเป็นพ่อ ผมขอโทษแทนลูกชายด้วยครับ”

“ผมขอโทษครับ ทุกอย่างเป็นความผิดของผมคนเดียว” นั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้าแล้วก้มกราบพ่อแม่ของลลิล ต้นกล้ายอมรับผิดทุกอย่าง ไม่ว่าพ่อแม่ของลลิลจะตัดสินใจอย่างไร เขาก็น้อมรับและจะไม่ร้องขอโอกาสใด ๆทั้งนั้น แค่ทำให้ลูกสาวเขามีมลทินต้องเป็นคุณแม่วัยเยาว์มันก็แย่มากพอแล้ว

“ก็ทำผิดกันทั้งคู่นั่นแหละ” ธรรมเหลียวหน้าไปมองลูกสาวที่เอาแต่นั่งก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น ตอนที่เมียมาบอกว่าลูกสาวท้อง ใจของเขาหล่นวูบ ไม่อยากจะเชื่อว่าลูกสาวที่ให้ความรักให้ความใส่ใจเลี้ยงดูมาอย่างดีจะทำเรื่องให้ผิดหวังได้ อายุแค่สิบหกปี มีแฟนก่อนเวลาที่สมควรก็นับว่าทำใจยอมรับได้ยากแล้วแต่ยังมาชิงสุกก่อนห่ามจนตั้งท้อง หัวอกคนเป็นพ่อแม่ก็ยากที่จะยอมรับได้ “ลิลก็ผิด อะไรที่รู้ว่าไม่สมควรทำก็ยังปล่อยให้เกิดขึ้น”

“ลิลขอโทษค่ะ” พูดเสียงสะอื้น ช้อนตามองผู้เป็นพ่อผ่านม่านน้ำสีใส แค่เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของพ่อที่มองมา ลลิลก็เจ็บที่หัวใจยิ่งนัก

เธอเป็นลูกไม่ดีของพ่อกับแม่

“ทุกวันนี้ พ่อขับรถแทบไม่อยากจะหยุดเลย กลัวหาเงินไม่พอมาเลี้ยงลิลกับแม่ ลิลเองก็เห็น จำได้ไหมตอนที่ลิลมาขอพ่อมีแฟน ลิล

บอกพ่อว่ายังไง” ผู้เป็นพ่อจ้องหน้าลูกสาวด้วยสายตาที่แสดงถึงความเจ็บช้ำน้ำใจนัก วันที่ลูกมาขอคบกับเด็กหนุ่มต้นกล้า ธรรมเอ่ยปากขอแล้วว่ารอให้เรียนจบชั้นมัธยม ฯ ปลายเสียก่อน เพราะเห็นว่ายังเด็กกันทั้งคู่ แต่ลูกสาวก็ยืนยันว่าจะคบหากันโดยอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ จะไม่ทำตัวนอกลู่นอกทาง “ลิลบอกพ่อว่าลิลจะรักษาเนื้อรักษาตัวอย่างดี จะไม่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังแล้วลิลทำได้อย่างที่เคยสัญญากับพ่อไว้ไหม ?”

ไพลินกับพัฒน์ก้มหน้าลงทันควัน ละอายใจนักที่ได้ฟังที่พ่อของเด็กสาวลลิลพูด ครอบครัวของเขากับครอบครัวลลิลต่างก็หาเช้ากินค่ำ ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไร ต่างคนต่างก็ตั้งความหวังไว้กับลูกทั้งสองคน

...แต่ก็ต้องผิดหวังกันทั้งคู่

“ลิลทำให้พ่อผิดหวังมาก ขอมีแฟนพ่อก็ให้มี อะไรที่ลิลอยากได้พ่อก็หาให้ทุกอย่าง ทั้งที่ทุกวันนี้กว่าพ่อจะขับรถหาเงินมาได้แต่ละบาทมันโคตรยากเย็น”

ธรรมน้ำตาคลอ เขารักลูกสาวมาก ทุกวันนี้ก็ทำทุกอย่างเพื่อลูกสาว ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าอาชีพขับรถแท็กซี่จะทำได้นานอีกกี่ปี ตอนนี้ทุกพื้นที่ในเมืองกรุงก็สร้างรถไฟฟ้ากันเกือบหมดแล้ว อีกหน่อยถ้าก่อสร้างแล้วเสร็จ ผู้คนก็จะหันไปใช้บริการรถไฟฟ้าแทนเพราะสะดวกสบายกว่า แถมยังไม่ต้องมาเจอกับปัญหาคนขับแท็กซี่ที่ทำตัวไม่ดีอีกด้วย

“ลิลขอโทษ ฮือ...” ร้องไห้ออกมาอย่างดัง พอพูดถูกทุกอย่าง พ่อไม่เห็นด้วยที่เธอจะมีความรักทั้งที่อายุยังน้อย แต่เป็นเธอเองที่สัญญากับพ่ออย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้อย่างที่พูด

“ลิลกับต้นดูแลลูกไม่ได้หรอก ยังเด็กเกินไป” ในฐานะแม่ แสงดาวย่อมไม่อยากให้ลูกเป็นแม่คนตอนอายุยังน้อยแถมยังไม่มีปัญญาหาเลี้ยงตัวเองได้ การเลี้ยงเด็กสักคนให้เติบโตขึ้นมาอย่างมีคุณภาพมันเป็นเรื่องยากมาก ต้องพร้อมทั้งเรื่องเงินและพร้อมทั้งวุฒิภาวะ

เด็กสองคนนี้ไม่มีทางทำได้แน่

เพราะแค่รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองยังทำไม่ได้เลย แล้วจะมารับผิดชอบชีวิตลูกได้อย่างไร