ตอนที่ 4

เช้าวันนี้ไม่ต่างจากบางเช้าที่คณิตลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วพบเพดานห้องสีโอรสและผ้าม่านสีส้มสดใสทั้งสามด้าน ที่เมื่อรูดเปิดจะพบผนังห้องกรุกระจกใส เมื่อเปิดประตูระเบียงออกมา ก็จะเจอสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกโอบล้อมด้วยตัวบ้านรูปทรงตัว ‘U’ แบบเหลี่ยมสูงสามชั้น

ห้องที่คณิตลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ ด้วยอาการปวดหัวนิดๆ แถมตัวร้อนหน่อยๆจากสภาพไข้เล่นงานเป็นห้องนอนของแขกประจำบ้านหลังนี้ ตัวห้องอยู่ปีกซ้าย มุมริมสุดของตัวบ้านชั้นล่าง ผนังด้านหนึ่งมองออกไปเห็นสระว่ายน้ำสีฟ้าสวย ส่วนอีกสองด้านเห็นสวนสีเขียวชื่นตาที่ล้อมตัวบ้านหลังนี้เอาไว้

ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาในห้องนอนแขกที่แทบจะกลายเป็นห้องส่วนตัวของตนไปแล้ว คณิตจะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ก่อนกระโดดลงสระว่ายน้ำจากระเบียงห้อง ทว่าวันนี้ต้องเว้นไว้สักวัน เนื่องจากโดนไข้เล่นงานเบาๆ ผลจากความซ่าและบ้าเมื่อคืน

เมื่อคืน...

มันไม่ได้มีแค่ความซ่าและบ้าที่กระโดดลงน้ำเอาตอนตีหนึ่งตีสอง ว่ายน้ำไปมาราวกับเจ้าปลาน้อยเพิ่งเจอน้ำ ซ้ำยังอวดเก่งแก้เสื้อซะงั้น

แต่เมื่อคืน...

เขายังทำเรื่องไว้อีกอย่างหนึ่งด้วย เรื่องงี่เง่าและบ้าบอคอแตกมาก แล้วจะเอาหน้าไปเจออชิตะได้ยังไง เขาจำคำพูดของตัวเองได้แม่นยำ พิษไข้น้อยนิดไม่สามารถทำลายความทรงจำของเรื่องเมื่อคืนได้ ยังจำได้ทุกคำพูดและทุกการกระทำ ว่ามันบ้าและกล้ามากขนาดไหน

‘บอสเคยจูบผู้ชายไหม?’

คำถามที่ได้คำตอบเป็นรสจูบเบาบางแต่ติดนานมาก นานจนมาถึงตอนนี้ จนเผลอกัดปากตัวเองเบาๆ

อชิตะให้คำตอบชัดเจนมากเหลือเกิน ชัดจนทำให้เขารู้สึกแปลกๆในอก มิหนำซ้ำมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่ถูกอชิตะจูบ มันมากกว่านั้น มากจนต้องขอร้องให้หยุด เพราะเขาหายใจไม่ทันและหนาวแบบที่ไม่สามารถแช่อยู่ในน้ำได้อีกต่อไป

อชิตะจูบเหมือนคนไม่รู้จักพอ ส่วนเขาก็เหมือนคนไร้สติ ไม่นึกถึงผิดชอบชั่วดีอะไรเลย

“เกิดขึ้นได้ยังไงวะ จะทำหน้ายังไงเวลาเจอบอส ไอ้หนึ่งนะไอ้หนึ่ง ทำไมมึงเป็นคนแบบนี้วะ” คณิตด่าตัวเอง ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดเข้ามา

คนที่คณิตยังไม่พร้อมเจอหน้าเดินเข้ามาในห้อง เดินตรงมาที่เตียง ก่อนทิ้งตัวลงนั่งข้างตัวเขา มีสาวใช้เดินถือถ้วยข้าวต้มตามหลังมา แล้ววางถ้วยข้าวต้มไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพราะหมดหน้าที่ของตนแล้ว

ทั้งห้องเงียบ...เป็นบรรยากาศที่ไม่เคยมีมาก่อนระหว่างเขากับอชิตะ

เมื่อคืน...

คณิตจำได้ว่าสาวใช้ที่เพิ่งเดินออกจากห้องไป เดินออกมาเห็นเขากับอชิตะจูบกันในสระด้วย

ให้ตายสิ! ทำไมเขาต้องบังเอิญมองไปเห็นเธอด้วย ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ต้องรู้สึกอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี หลังจากวันนี้เขาคงไม่กล้าโผล่หน้ามาที่บ้านอชิตะอีกแน่

“นี่แหละนะ ดื้อดีนัก ป่วยเลยเห็นไหม” อชิตะทำลายความเงียบที่เพิ่งเคยเกิดขึ้นระหว่างเขากับคณิต

“ปวดหัวนิดหน่อยเองครับบอส” คณิตตอบไม่เต็มเสียงนัก ไม่กล้าสบสายตายิ้มๆของอีกฝ่าย รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก มันมีความเขินอายผสมไปด้วย ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้เลย แล้วก็ไม่อยากยอมรับด้วยว่า นอกจากอาการตัวอุ่นๆ ร้อนๆ เพราะพิษไข้ที่ไม่มากนัก ยังมีความเห่อร้อนของใบหน้าเวลาที่ถูกจับจ้องด้วยสายตาที่แปลกไปจากเดิม

ทำไมสายตาของอชิตะต้องเป็นประกายวาววับราวกับพึงพอใจอะไรบางอย่างด้วยนะ ซึ่งอะไรบางอย่างก็ไม่อยากจะคิดเลยว่าคือ ‘ตัวเขา’

ต้องไม่ใช่!

ต้องไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง!

“กินข้าวต้มก่อนนะหนึ่ง กินเสร็จจะได้กินยาต่อ” อชิตะบอก

คณิตก็เพิ่งเห็นว่าในมืออชิตะมีกระปุกยา ก่อนจะวางมันไว้บนโต๊ะแทนที่ถ้วยข้าวต้มที่ยกขึ้นมาถือในมือ

“ผมยังไม่ได้แปรงฟันเลยครับ” คณิตบอก พลางขยับตัวลุกขึ้นนั่ง มองถ้วยข้าวต้มในมืออชิตะแทนการมองหน้า

คณิตรู้สึกเขินที่อชิตะจับช้อนตักข้าวต้มจะป้อนเขา ถึงแม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้านายหนุ่มทำแบบนี้ เพราะทุกครั้งที่เขาเมาหนักจนต้องมานอนค้างบ้านอชิตะ ตื่นขึ้นมาตอนเช้าเจ้านายแสนดีจะดูแลเขาอย่างดีเสมอ

แต่มันไม่ใช่เช้านี้ที่ผ่านเหตุการณ์ปากต่อปาก ลิ้นเกี่ยวลิ้นมาด้วยกัน มาแล้วเมื่อคืน แล้วเขาก็ไม่อยากจำด้วยซ้ำว่าอชิตะนอนกอดเขาบนเตียงหลังนี้ ไม่รู้ว่าทั้งคืนหรือเปล่าแต่ก็กอดจนเขาหลับไป

เมื่อคืน...เกิดเหตุการณ์ทั้งจูบ ทั้งกอด

“ทุกทีก็ไม่เห็นเป็นอะไร” เจ้านายหนุ่มเลิกคิ้วสงสัย มองใบหน้าขึ้นสีแดงจางๆ ไม่รู้ว่าเพราะพิษไข้หรือความเขินอาย แต่อชิตะคิดว่าน่าจะเป็นเหตุผลข้อหลังมากกว่า ก็ทำให้เขาอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เขายอมรับว่าตลอดเวลาที่รู้จักคณิต ตั้งแต่วันแรกที่เจ้าตัวมาสมัครงานกับเพื่อนซี้อย่างภาคี จนกระทั่งถึงเมื่อคืนที่เขาถูกดึงตกลงไปในสระว่ายน้ำ ลูกน้องคนนี้ทำให้เขายิ้มได้เสมอ คณิตเป็นคนพูดเก่ง คุยสนุก อยู่ด้วยแล้วมีความสุข แต่ความสุขในตอนนี้ต่างจากความสุขที่ผ่านมา คล้ายมีอะไรบางอย่างที่เรียกว่า ‘พิเศษ’ แย้มบานอยู่ภายในใจของเขา ซึ่งเขารู้ว่ามันเป็นผลมาจากเหตุการณ์เมื่อคืน ตอนที่ได้จูบและได้นอนกอดคณิตจนถึงเช้า เขารู้สึกอิ่มเอมเหลือเกิน ...และความรู้สึกของเขาที่มีให้คณิตก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

แม้กระทั่งความรู้สึกตอนนี้ที่เขาอยากดึงเอาคนหน้าแดงที่ไม่กล้าสบตากับเขาเข้ามากอด

ถ้วยในมือถูกวางกลับที่เดิม อชิตะเอื้อมไปดึงคนบนเตียงเข้ามากอด อีกฝ่ายออกอาการอึ้งและตัวเกร็งขึ้นมาทันที

“ขอผมกอดหน่อยนะ” อชิตะบอกคนในอ้อมแขน หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ อีกฝ่ายก็ไม่ต่างกัน “ตอนบ่ายไปพบลูกค้าไหวไหม” ถามน้ำเสียงเป็นห่วง ขณะที่ปากก็จูบซับบนกลุ่มผมเส้นนุ่ม เขาเพิ่งรู้สึกเอาตอนนี้เองว่าผมของคณิตหอมชื่นใจเหลือเกิน

“เอ่อ...ไหวครับบอส” สัมผัสเหนือศีรษะ ทำเอาคณิตใจเต้นตึกตัก ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงยอมให้อชิตะกอดจูบราวกับเป็นคนรักกัน เมื่อคืนก็ด้วย กับจูบที่ยาวนาน จนเขาต้องขอร้องให้หยุด ก่อนเขาจะขาดใจตายเป็นผีเฝ้าสระ