ตอนที่ 3

ความเงียบเข้าปกคลุมภายใต้ความมืดที่มีแสงจันทร์เต็มดวงให้ความสว่าง คณิตยืนก้มหน้าเงียบและอชิตะก็เงียบ ความรู้สึกบางอย่างได้ก่อตัวอย่างรวดเร็วภายในใจของอชิตะ มือที่ควรปล่อยตัวลูกน้องหนุ่มให้เป็นอิสระกลับกระชับแน่นขึ้น เป็นผลให้คนที่ก้มหน้าต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตา

แม้จะเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าที่นึกชมว่าหล่อคมเข้ม มือเผลอเกาะไหล่กว้าง แต่คณิตก็ยังไม่แน่ใจว่าควรเลือกพูดเรื่องไหนก่อน ระหว่างเรื่องที่อยู่ในหัวมาตลอดสองสัปดาห์ หรือเรื่องมืออชิตะที่ยังไม่ยอมออกจากเอวเขา มือหนาให้ความรู้สึกอุ่นร้อนอย่างประหลาดแม้จะอยู่ในน้ำ

“บอส”

“ว่า” อชิตะมองเข้าไปในดวงตาเล็ก ที่เต็มไปด้วยความสับสนต่อความรู้สึกนึกคิดของตน มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาวางบนกลุ่มผมเปียกของคณิต ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้กับลูกน้องคนสนิทด้วยความรู้สึกแปลกใหม่

“บอสเคย...” คณิตยังลังเลว่าจะถามดีไหม

“เคยอะไรหนึ่ง” แม้ปากจะถามคนที่ก้มหน้ามองน้ำอีกครั้ง แต่มือที่เกี่ยวเอวเล็กกลับเพิ่มแรงกระชับขึ้น แน่นอยู่แล้วยิ่งแน่นขึ้นอีก ผิวกายขาวที่เริ่มซีดเพราะแช่น้ำนานเกือบครึ่งชั่วโมง บวกกับลมที่พัดมาแตะต้องเนื้อตัวส่วนบนที่ไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม ทำให้ร่างกายที่คล้ายจะโอบกอดอยู่นี้สั่นน้อยๆ จนนึกอยากดึงเข้ามากอดเต็มวงแขนให้คลายอาการสั่นหนาว

อยากดึงเข้ามากอดงั้นเหรอ?!

อชิตะตกใจกับความคิดของตัวเอง แต่กลับไม่ตกใจกับคำถามของอีกฝ่าย คณิตเงยหน้าขึ้นมามองตาเขา แล้วถาม

“บอสเคยจูบผู้ชายไหม?” ทันทีที่คำถามจบ ก่อนที่จะได้รับคำตอบจากอชิตะ ใบหน้าหล่อเหลาได้โน้มต่ำลงมาอย่างเชื่องช้า แต่มีจุดหมายแน่นอน ก่อนแนบริมฝีปากบนกลีบปากบางที่สั่นเพราะความหนาวเย็น

...คล้ายเจ้านายหนุ่มทำไปโดยไม่รู้ตัว แล้วจึงถอนสัมผัสเบาบางแต่ติดนานออกมา

“เคย” อชิตะตอบ แล้วยิ้ม ชายหนุ่มมองหน่วยตาเล็กที่เบิกกว้างคล้ายกำลังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง เนื้อตัวที่เขาสัมผัสเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ

“แล้ว...แล้ว...แบบใช้...ลิ้น...บอสเคยไหม?” แม้จะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่คณิตก็ยังอ้าปากถามต่อด้วยความอยากรู้ที่มาจากไหนก็ไม่รู้

ไม่ต่างจากเดิมเลย เพราะใบหน้าอชิตะโน้มต่ำลงมาในท่วงท่าเดิม มีจุดหมายเดิม คือกลีบปากบางน่าบดขยี้

อชิตะจูบคณิตอีกครั้ง...ปากของคณิตมีรสชาติหอมหวานที่ทำให้หลงใหลและเผลอไผลไปไกลเกินฉุดรั้ง ลิ้นร้อนทำหน้าที่ผ่านเข้าไปยังโพรงปากอุ่น อันมีรสชาติของน้ำสีอำพันค้างอยู่ เกี่ยวเข้ากับลิ้นเล็กที่เริ่มต้นคล้ายจะหลบหนีไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะยินยอมอย่างช้าๆ เมื่อโดนรุกไล่หนักจนยากจะหนีพ้น มือหนาที่จับท้ายทอยคนตัวเล็กกว่าก็ช่วยกำราบแรงต่อต้านดิ้นหนีได้ดีเยี่ยม

คำตอบที่คณิตได้รับไม่ต่างจากคำตอบแรก เมื่อลิ้นร้อนที่เกี่ยวพันถอนตัวออกอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้ต้องหอบเอาอากาศเข้าปอดแทบไม่ทัน

...หัวใจคณิตเต้นรัวเร็วเพราะเจอเรื่องไม่คาดคิดที่สุดในชีวิต

“เคย” สุ้มเสียงเบาบางไม่ต่างจากเสียงกระซิบในความเงียบ

“แล้ว...แล้วบอสรู้สึก...ยังไง...” คณิตยังถามอย่างไม่รู้จักเข็ด

“อยากจูบอีกครั้ง...มั้ง” อชิตะตอบพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ

คำตอบของอชิตะทำเอาคนถามอึ้งอีกจนได้ ริมฝีปากของคณิตเม้มเข้าหากันราวกับจะปกป้องตนเองให้พ้นจากภัยร้ายที่มาในรูปแบบของดวงตาคมระยับ สื่อความต้องการเฉกเช่นเดียวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้น

“ผมอยากจูบคุณ”

...ไม่ใช่แค่คำพูด แต่ตามมาด้วยการกระทำ

“บอส...อื้มมม” คณิตขยับปากจะเอ่ยท้วง กลับเป็นการเปิดโอกาสให้ถูกปากหนาบดจูบรุนแรงกว่าสองครั้งที่ผ่านมามาก

...มากเกินไปด้วยซ้ำจนคณิตต้องยกแขนทั้งสองข้างเกี่ยวต้นคอหนาเอาไว้ เพื่อให้รับสัมผัสได้แนบแน่นขึ้น ขณะที่มืออชิตะลูบไล้สลับกับขย้ำไปทั่วแผ่นหลังเล็ก

คณิตรู้สึกว่า...ตัวเขาเหมือนไม่ใช่ตัวเขาอีกแล้ว มันเหมือนใครก็ไม่รู้ที่มีแต่ความต้องการรสชาติจูบแบบที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ลืมผิดถูกไปจนหมดสิ้น ไม่สนว่าผู้หญิงหรือผู้ชายที่มอบความหอมหวานที่รุนแรงให้เขา

...ไม่สนด้วยว่าอะไรจะเกิดตามมา หลังจากความหอมหวานแสนรุนแรงสิ้นสุดลง

* * *