โดนวางยา

หลังจากมื้ออาหาร "นรกแตก" ที่วิศรุตต้องนั่งปาดเหงื่อเพราะความเผ็ดผ่านไป เขาก็พาน้ำหวานออกมาเดินย่อยที่ริมตลิ่งบรรยากาศเงียบสงบ แสงไฟจากสะพานสะท้อนผิวน้ำดูสวยงามจนน้ำหวานเกือบลืมไปว่าเธอกำลังอยู่กับ "ศัตรู"

วิศรุตยืนพิงราวเหล็ก สายตาเหม่อมองไปที่แม่น้ำ ท่าทางกวนประสาทเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงชายหนุ่มที่ดูแบกโลกไว้ทั้งใบ

”บัตรล่ะ... เลิกลีลาได้แล้วคุณวิศรุต ฉันเหนื่อย อยากกลับไปนอน"

วิศรุตล้วงบัตรนักศึกษาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เขาจ้องรูปในบัตรอยู่นานก่อนจะส่งคืนให้เธอ "บงกชรัตน์... ชื่อเธอกับตัวจริงนี่มันคนละเรื่องเลยนะ"

"ก็บอกแล้วไงว่าฉันชื่อน้ำหวาน แต่ฉันไม่ใช่ขนมหวานที่คุณจะมาชิมเล่นแล้วทิ้งได้เหมือนผู้หญิงพวกนั้น"

วิศรุตหัวเราะในลำคอ แววตาที่มองเธอวูบไหวอย่างประหลาด "เชื่อเถอะ... ฉันไม่เคยมองว่าเธอเป็นของเล่นเลยสักนิด"

คำพูดนั้นทำเอาน้ำหวานหน้าร้อนผ่าว เธอรีบเก็บบัตรใส่กระเป๋าแก้เก้อ "พูดดีไปเถอะ... แล้วที่บอกว่าชอบแมว ชอบเลี้ยงแมวนี่คือยังไง อย่าบอกนะว่าคุณเหงาจนต้องหาแมวมาเป็นเพื่อนคุย?"

วิศรุตชะงักไป เขาคิดถึงบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยเงินทองแต่เย็นชาเหมือนป่าช้า คิดถึงพ่อที่เห็นทุกอย่างเป็นกำไรขาดทุน

"แมวมันรักอิสระมั้ง... มันไม่แคร์ว่าเจ้าของจะรวยแค่ไหน ถ้ามันไม่ชอบ มันก็ข่วน ถ้ามันรัก มันก็อยู่ด้วย ไม่เหมือน 'คน' บางประเภทที่หน้ากากเข้าหากันตลอดเวลา"

น้ำหวานมองเสี้ยวหน้าของเขาแล้วรู้สึกแปลกใจ ’หมาแก่ตัวนี้... มีความเศร้าซ่อนอยู่เหรอ‘

"กลับเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง... พรุ่งนี้เธอมีสอบแต่เช้าไม่ใช่หรือไง“

วิศรุตขี่บิ๊กไบค์มาส่งน้ำหวานที่หน้าบ้านหรู แต่เขาจอดรถห่างจากป้อมยามเล็กน้อย

"ขอบใจนะที่มาส่ง... ถึงจะบังคับมาก็เถอะ"

"อย่าเพิ่งไป..." เขาคว้าข้อมือเล็กไว้ แววตาดูสับสน "น้ำหวาน... พ่อของเธอ... คุณอัธน่ะ เขาดูแลเธอดีไหม?"

น้ำหวานขมวดคิ้ว "ก็ดีค่ะ..นี่พ่อฉันนะ”

วิศรุตเม้มริมฝีปากแน่น “เปล่า... แค่ถามดู เห็นเธอปากแซ่บแบบนี้ คิดว่าที่บ้านคงตามใจจนเสียคน"

"นี่คุณ!"

น้ำหวานสะบัดหน้าหนีแล้วเดินเข้าบ้านไป โดยไม่รู้เลยว่าวิศรุตยังคงจอดรถมองตามเธออยู่นาน

หลังจากส่งน้ำหวานเสร็จ วิศรุตเข้าบ้านแล้วรีบเข้าห้องทำงานทันที เขามองแหวนวงหนึ่งในลิ้นชักโต๊ะทำงาน แล้วนึกถึงคำพูดใจร้ายของผู้หญิงคนหนึ่งที่ทิ้งเขาไป

“รุต... เราเลิกกันเถอะ คนเป็นคนดีนะแต่คุณไม่มีอนาคต ครอบครัวคุณมันก็แค่พวกรับเหมากระจอกๆ ศิ ต้องการคนที่ซัพพอร์ต ครอบครัวศิ ได้มากกว่านี้”

เขาสลัดความคิดนั้นทิ้งแล้วแค่นยิ้ม "กระจอกงั้นเหรอ? ตอนนี้ฉันมีทุกอย่างที่พวกเธอต้องการ แต่ทำไมฉันถึงอยากให้ยัยแมวเปรี้ยวนั่นด่าฉันมากกว่าคำว่ารักปลอมๆ จากพวกเธอนะ"

เช้าวันสอบสุดท้ายของภาคการศึกษา มหาวิทยาลัยคึกคักเป็นพิเศษ แก๊งผลไม้เปรี้ยวหวาน มิ้น มะนาว น้ำหวาน มะปราง ยืนพิงรั้วด้วยสีหน้าที่เหมือนเพิ่งยกภูเขาออกจากอกพร้อม ๆ กัน

“ในที่สุดก็จบ!” มะนาวร้องเบา ๆ พร้อมชูกำปั้นอย่างสะใจ “คืนนี้ฉันขอดื่มแบบไม่ต้องนับแก้วนะ ใครห้าม...มีเรื่อง!”

น้ำหวานหัวเราะร่วน แววตาแมวเปรี้ยวฉายแสงซุกซน “อย่าลืมว่าพรุ่งนี้ยังต้องตื่นนะคะคุณผู้หญิง ถ้าแฮงค์จนลุกไม่ไหว หวานไม่แบกกลับนะบอกก่อน”

เสียงเครื่องยนต์คันหนึ่งดังแทรกบทสนทนา รถสปอร์ตหรูสีเข้มเคลื่อนมาจอดเทียบด้านหน้าอย่างโดดเด่น ประตูเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลองเนี้ยบก้าวลงมา ในมือคือช่อดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าอ่อนช่อใหญ่... ธีร์

เขามุ่งตรงไปหามิ้น ยื่นดอกไม้ให้ด้วยแววตาอบอุ่น “วันสุดท้ายแล้วนะ… สู้ ๆ”

มิ้นรับดอกไม้มา หน้าแดงซ่าน “ขอบคุณนะคะพี่ธีร์”

มะนาวรีบแซวทันที “โอ้โห เจ้านายบ้านนี้เขาใจดีเนอะ ให้เอารถสปอร์ตมาจีบสาวในมหาลัยได้ด้วย แบบนี้เพื่อนหนูจะไปไหนรอดล่ะคะ?”

“หยุดแซวได้แล้วมะนาว เดี๋ยวเขินตายกันพอดี” น้มะปรางปรามเพื่อนพร้อมตบแขนเบาๆ

น้ำหวานมองนาฬิกาข้อมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสดใส “งั้นคืนนี้เราไปฉลองกันซะทีเถอะ ฉันจองโต๊ะไว้แล้ว ไม่รับคำปฏิเสธนะ!”

ไนต์คลับ PM99

ค่ำคืนเดียวกัน ไนต์คลับ PM99 ของ พายุ สว่างไสวด้วยแสงไฟนีออน เลเซอร์สีม่วง–น้ำเงินพาดผ่านอากาศ เสียงเบสสั่นสะเทือนอก แก๊งผลไม้เปรี้ยวหวานลงฟลอร์ เต้น ชนแก้ว หัวเราะอย่างเป็นอิสระ

กลางฟลอร์เต้นรำที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน สี่สาวแก๊ง ผลไม้เปรี้ยวหวาน" กำลังสนุกกันสุดเหวี่ยง

น้ำหวาน: "ชนนน! หมดแก้วนะพวกมึง วันนี้สอบเสร็จแล้ว พรุ่งนี้ไม่มีตื่นเช้า!"

เธอกระดกเครื่องดื่มสีสวยเข้าปากรวดเดียว ท่ามกลางเสียงเชียร์ของเพื่อนๆ

มิ้น: "วู้ววว! เพลงโดนมาก" มิ้นที่ปกติจะเรียบร้อย วันนี้โยกย้ายส่ายสะโพกเต็มที่จนเป็นเป้าสายตา

มะนาวกะบมะปรางก็ทั้งเต้นกันสุดเหวี่ยง

ที่โซน VIP ของคลับหรู กลุ่มชายหนุ่มนั่งล้อมวงกันอยู่ แต่บรรยากาศกลับดูนิ่งขรึมกว่าปกติ เพราะแต่ละคนดันไปสะดุดตาอยู่ที่ฟลอร์ด้านล่าง

ธีร์ ชายหนุ่มมาดอบอุ่นแทบไม่ชายตามองสาวสวยคนไหนในคลับเลย นอกจาก มิ้น ที่กำลังเต้นอย่างสนุกสนานกับเพื่อนๆ เขาขยับยิ้มบางๆ เมื่อเห็นเธอดูมีความสุขหลังสอบเสร็จ

ส่วน หมอศรัณย์ พี่ชายข้างบ้านผู้เย็นชา นั่งจิบไวน์เงียบๆ แต่สายตาคมกลับล็อคอยู่ที่ มะปราง ตลอดเวลา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชายแปลกหน้าพยายามจะเข้าไปคุยกับเธอ

ขณะที่ พายุ เจ้าของไนต์คลับหันไปเห็น มะนาว แวบแรกก็รู้สึกสะดุดตากับความน่ารักใสๆ ที่ดูไม่เข้ากับสถานที่เอาเสียเลย แต่เขาก็สลัดความคิดทิ้ง "เฮ้ยพวกมึง กูขอตัวขึ้นไปเคลียร์งานที่ห้องข้างบนก่อนนะ มีเอกสารด่วน" พายุหันไปบอกเพื่อนๆ ก่อนจะเดินขึ้นไป โดยที่ยังทิ้งสายตาไว้ที่มะนาวเป็นครั้งสุดท้าย

วิศรุต นั่งอยู่ตรงกลาง สายตาเขาจดจ้องไปที่ร่างเล็กในชุดเดรสเมทัลลิกสีเงินที่สั้นจนเขาแทบจะวางแก้วไม่ลง น้ำหวานกำลังโดดเด่นอยู่ท่ามกลางแสงไฟ จนเขาเผลอหลุดปากออกมา

“นั่นยัยแมวเปรี้ยวก็มา... เปรี้ยวจริงๆ วะวันนี้”

ธีร์หันมามองขำๆ”มึงรู้จักเหรอไอ้รุต ปกติเห็นมึงเมินผู้หญิงทุกคน แต่นี่จ้องจนตาจะทะลุร่างน้องเขาอยู่แล้วนะ”

วิศรุตชะงักไปนิด ก่อนจะแสร้งทำหน้าเบื่อโลก“เจอกันที่ห้างหลายวันแล้ว... ผู้หญิงอะไรปากดีชะมัด เรียกกูว่าหมาแก่ทุกคำ ปากแซ่บจนน่าขยี้ให้จมเขี้ยวจริงๆ

“แต่กูว่าสถานการณ์ข้างล่างเริ่มไม่ปกติแล้วนะรุต ดูสี่สาวนั่นสิ...”

ทุกคนชะงักแล้วมองลงไปพร้อมกัน น้ำหวานและเพื่อนๆ เริ่มมีอาการแปลกๆ การโยกย้ายจังหวะเริ่มดูสะเปะสะปะ หน้าแดงก่ำผิดปกติ ทั้งที่พวกเธอเพิ่งเริ่มดื่มไปไม่เท่าไหร่ มะนาวเริ่มยืนไม่อยู่ มะปรางเกาะไหล่มิ้นไว้แน่น ส่วนน้ำหวานสะบัดหัวไปมาเหมือนพยายามคุมสติ

”เชี่ย! อาการเหมือนโดนวางยา!”

ไม่รอช้า วิศรุตวางแก้วเหล้ากระแทกโต๊ะจนเหล้ากระเด็น เขารีบสับเท้าลงบันไดไปเป็นคนแรก ตามมาด้วยธีร์และศรัณย์ที่หน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที

ในจังหวะนั้นเอง ผู้ชายรูปร่างกำยำสองคนก็เนียนเข้ามาแทรกกลาง"น้องครับ เต้นคนเดียวมันเหงา ให้พี่ๆ เต้นเป็นเพื่อนไหม?" ไม่พูดเปล่า เขายังเอื้อมมือมาโอบไหล่มิ้นที่กำลังมึนศีรษะ

ธีร์เข้ามาขวาง “ขอโทษครับ เธอมากับผม”แล้วประคองพามิ้นออกไป

มะปรางพยายามปัดมือผู้ชายออกด้วยท่าทางนิ่งๆ แต่แววตาเริ่มพร่ามัว"ไม่ต้องค่ะ เพื่อนหนูมีคนดูแลแล้ว... หวาน นาว ฉันว่ามันแปลกๆ ว่ะ ฉัน... ฉันมึนหัวมาก เหมือนจะไม่ไหวแล้ว กลับกันเหอะนะ

น้ำหวานพยายามพยุงสติที่เหลืออยู่น้อยนิด"แป๊บนึงนะพวกมึง... ฉันรู้สึกร้อนแปลกๆ เหมือนจะอ้วกด้วย ขอไปล้างหน้าในห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมา..."

น้ำหวานกึ่งเดินกึ่งลัดเลาะผ่านผู้คนไปทางห้องน้ำด้วยท่าทางเซไปมา ผิวขาวจัดของเธอตอนนี้กลายเป็นสีชมพูระเรื่อเพราะฤทธิ์บางอย่างที่ไม่ใช่แค่แอลกอฮอลล์

มะปรางเดินออกไปรอที่รถระหว่าทางเดินเจอผู้ชายสองคนจะลวนลามเธอแต่ศรัณย์ช่วยไว้ทัน

“ร้อนเหรอน้องสาว”

“ให้พวกพี่พาไปคุยในที่เย็นๆมั้ยย”

ศรัณย์โผล่มาพอดี”อย่ามายุ่งกับเมียกู!หรืออยากลองดีก็เอา“ศรัณย์ทำท่ายกหมัด แล้วมะปรางก็ซุดฮวบ

มะนาวรอน้ำหวานที่โต๊ะไม่ไหวเดินโซซัโซเซเข้าลิฟอัตโนมัติหลงทางไปเปิดประตูเจอพายุนั่งทำงานอยู่ เขาเงยหน้า”เฮ้ย!..มาได้ไงวะเนี่ย“

”ช่วยฉันด้วย..ฉันหลง“พายุประคองมะนาวไปที่โซฟา

ส่วน วิศรุต สายตาเขามองหา "ยัยตัวแสบ" ของเขา แต่เธอกลับหายไปจากกลุ่ม

วิศรุต: "หายไปไหนวะ... น้ำหวาน!"

เขาพยายามสอดส่ายสายตาจนเห็นแผ่นหลังเนียนในเดรสสีเงินกำลังโซซัดโซเซหายเข้าไปในทางเดินไปห้องน้ำ เขาไม่รอช้า รีบกระโดดข้ามรั้วกั้นโซนวีไอพีแล้ววิ่งตรงไปที่นั่นทันที

น้ำหวานเซออกมาหน้าห้องน้ำ โลกหมุนเร็วจนน่าหงุดหงิด เธอพยายามยันผนังไว้ แต่กลับชนเข้ากับอกกว้างของใครบางคนเข้าเต็มแรง กลิ่นน้ำหอมสุขุมลึกซึ้งปะทะจมูกทันที

“ยัยแมวเปรี้ยว”

น้ำหวานเงยหน้าช้า ๆ ภาพตรงหน้าเบลอซ้อน “หมา…แก่… ทำไม…ไปโผล่ได้ทุกที่วะ…”

“ฉันควรถามเธอมากกว่านะ” วิศรุตกอดอก “นี่มันคลับของเพื่อนฉัน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของแมวเปรี้ยว”

“เหอะ…หมาแก่ขี้อวด…” น้ำหวานแค่นหัวเราะ ก่อนจะสีหน้าเปลี่ยนกะทันหัน เธอรีบยกมือปิดปาก...

“อ๊วก—!”

ของเหลวอุ่น ๆ พุ่งใส่หน้าอกสูทราคาแพงของเขาเต็มแรง! วิศรุตยืนนิ่งอึ้งไปสองวินาทีเต็ม

“…โอเค เธอจัดหนักกว่าที่คิดไว้เยอะ” เขาพูดช้า ๆ แต่น้ำหวานกลับน้ำตาคลอด้วยความมึนและอาย “ข…ขอโทษ… ฉัน…ไม่เคย…อ๊วกใส่ใครมาก่อน…”

“ว้าว ขอบคุณสำหรับเกียรตินั้นนะ” เขาพูดกวน ๆ แต่สายตากลับจริงจังขึ้นเมื่อเห็นเธอสั่น เขาคว้าเอวบางไว้ ปลายนิ้วที่สัมผัสผ่านผ้าบาง ๆ เหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านทั้งสองร่างจนน้ำหวานสะดุ้ง

“อย่ามาจับฉันนะ…” เสียงเธอสั่นและอ่อนแรง

“เธอโดนยา” วิศรุตเสียงเข้ม “เลิกดื้อ แล้วไปกับฉัน”

น้ำหวานพยายามส่ายหน้า น้ำตาซึม มือเล็กคว้าเสื้อเขาไว้แน่น “อย่าทิ้งฉันนะ… หมาแก่…”

วิศรุตถอนหายใจยาว ก้มลงกระซิบใกล้ใบหูเธอ “เออ…ไม่ทิ้ง แต่ถ้าเธอฟื้นแล้วปากดีเหมือนเดิม ฉันจะเอาเรื่องคืนนี้มาทวงคืนทุกคำด่า... ทั้งต้นทั้งดอก!”

น้ำหวานหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่โลกยังหมุน “…ขู่เก่ง…”

“กับแมวเปรี้ยวแบบเธอ ต้องใช้วิธีนี้แหละแต่ฉันต้องไปล้างตัวก่อน“เขาสั่งพนักงานเปิดห้องพักVVIPแล้วอุ้มเธอขึ้นทันที ท่ามกลางไฟนีออน... ความสัมพันธ์ของศัตรูปากจัด กำลังจะเปลี่ยนเป็นไฟที่ไม่มีใครยอมถอย