ตอนที่ 5

เครื่องดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าที่ภาคีรับมาจากบริกรของงานเลี้ยง เขาดื่มราวกับเป็นน้ำหวานลื่นคอ นิรดาที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องหันมาห้าม เพราะเธอไม่เคยเห็นชายหนุ่มดื่มเยอะขนาดนี้มาก่อน

“ดื่มเยอะไปแล้วนะ พอเถอะค่ะ” นิรดาแย่งแก้วในมือภาคี ส่งคืนให้บริกรของงาน ชายหนุ่มไม่ได้ว่าอะไร เพราะสมองของเขาตอนนี้มันยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว

“คิดอะไรอยู่คะ” เธอถามพลางวางมือทาบบนหลังมือใหญ่ ลูบน้อยๆ ให้ชายหนุ่มรับรู้ถึงความห่วงใยของเธอ

“เปล่าครับ”

ภาคีปฏิเสธ แล้วดึงมือออกช้าๆ สัมผัสของนิรดาทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแย่ขึ้นกว่าเดิม

“กลับกันเถอะครับ” เขารู้ว่าคงไม่มีอะไรดีขึ้นหากยังนั่งอยู่ในงานนี้ ยิ่งนั่งยิ่งฟุ้งซ่าน เขานั่งคิดถึงแต่ใครอีกคนที่โกรธจนตัวสั่น หน้าตาสวยหวานบูดบึ้งกว่าครั้งไหน มันไม่ใช่ใบหน้าที่เขาอยากเห็นสักนิด และมันทำให้เขากลัวว่าสีฟ้าจะโกรธและเกลียดเขามากยิ่งขึ้น จนไม่อยากเสียเวลาแม้สักเสี้ยววินาทีเดียวมาประชดประชัน หรือดูถูกถากถางเขาเหมือนเดิมอีกต่อไป

ต่อให้เขาเจ็บปวดกับคำพูดถากถางเท่าไร ทว่าเขาคงจะทรมานมากกว่า หากไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียงของสีฟ้า...

เที่ยงคืนพอดีที่ภาคีกลับถึงบ้านหลังเล็กของเขา ก่อนหน้านี้เขาพานิรดาไปส่งที่บ้านของเธอ ไม่ฟังคำอ้อนใดๆ ที่รบเร้าให้เขาเข้าไปในบ้านด้วยกัน จากนั้นเขาก็ขับรถของเธอไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย

ภาคีไม่อยากกลับบ้าน เขาสังหรณ์ใจว่าใครบางคนคงตั้งตารอการ

กลับมาของเขา และไม่ผิดไปจากที่คิด เมื่อแสงไฟภายในตัวบ้านสว่างโร่แสดงว่ามีคนอยู่ในบ้านของเขา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใครที่ถือวิสาสะขนาดนั้น ก็มีสีฟ้าคนเดียวที่กล้าทำ กล้าบุกรุก กล้าประกาศตัวว่าเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้

ใจหนึ่งก็ดีใจที่จะได้เห็นหน้าอีกฝ่ายเหมือนคนแอบรักทั่วไป แต่ว่าอีกใจก็อ่อนล้าเกินกว่าจะบรรยายได้ว่าเป็นเพราะอะไร อาจเป็นเพราะว่าเขา ‘ไม่ใช่สิ่งของ’ และเขา ‘ไม่ใช่ของของสีฟ้า’

แต่สีฟ้ากลับทำให้เขารู้สึกว่าเป็นสิ่งของ เป็นของของสีฟ้า ที่เจ้าตัวจะจับทำอะไรก็ได้ตามแต่ความต้องการของตน ไม่เคยคิดถึงหัวจิตหัวใจเขาเลยว่าจะรู้สึกอย่างไร ที่ผ่านมาเขาทนเพราะอยากทน เผื่อความเกลียดชังจะลดน้อยลง แต่มันกลับยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่เห็นหนทางที่ความหวังจะเป็นจริง วันนี้เขายังทนได้เพราะอยากทน วันไหนที่เขาต้องฝืนทน วันนั้นเขาจะออกไปจากบ้านหลังนี้ เพื่อที่จะไม่ต้องพบเจอกันอีกตลอดชีวิต

...แต่เขาก็รู้ดีว่า คงไม่มีวันนั้น วันที่เขาทำได้

นานกว่าที่เขาจะตัดสินใจเดินเข้าไปในบ้านของตน เมื่อสีฟ้าเห็นเขา ประโยคแรกที่เอ่ยออกมา ทำให้เขาเหนื่อยจนอยากหันหลังและหนีไปให้ไกล

“ยายหน้าจืดนุ่นมีดีตรงไหน นายถึงได้กล้าปฏิเสธเพื่อนฉัน!” ต่อให้นิรดาแต่งหน้าจัดและสวยหยาดฟ้าขนาดไหน สีฟ้าก็มองว่าใบหน้านั้นจืดชืด สวยสู้เพื่อนตนไม่ได้ ไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตา เรื่องฐานะด้วย

สีฟ้านั่งรอภาคีหลังจากที่น้ำเพชรกลับไปพร้อมคราบน้ำตาและความผิดหวัง เพื่อนเขาร้องไห้หนัก กว่าจะหยุดได้ก็ปลอบกันเกือบชั่วโมง นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องบินไปฝรั่งเศสพรุ่งนี้ สีฟ้าคงรั้งให้น้ำเพชรอยู่เคลียร์เรื่องนี้ด้วยกันไปแล้ว เอาให้จบ รักหรือไม่รัก จะได้เลิกหวังสักที เขาก็เหนื่อยเหมือนกัน ไม่อยากช่วยน้ำเพชร แต่ก็ทำใจแข็งไม่ช่วยไม่ได้

“ผมไม่ขอตอบ!” ชายหนุ่มบอกเสียงแข็ง ครั้งแรกกระมังที่ภาคีพูดเสียงแข็งใส่สีฟ้า ที่ผ่านมาต่อให้สีฟ้าพูดหรือทำอะไรตน ภาคีก็ทำไม่สนใจ ไม่แสดงออกว่าไม่พอใจ ต่างจากครั้งนี้ที่ความขุ่นเคืองถูกแสดงออกมาทันที คงเพราะน้ำเปลี่ยนนิสัยที่ดื่มเข้าไปเป็นแน่ ทำให้กล้าถึงเพียงนี้ได้

ดีเหมือนกันสีฟ้าจะได้รู้เสียทีว่าเขาไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่ของของสีฟ้า ไม่ใช่คนที่สีฟ้าจะทำอะไรด้วยก็ได้ เขามีหัวใจ เจ็บเป็น ส่วนความอดทนก็มีขีดจำกัด ไม่ใช่รักแล้วจะยอมทุกอย่าง

...แม้ว่าเขาอยากจะยอมสีฟ้าทุกอย่างก็ตาม

“แต่นายต้องตอบฉัน” สีฟ้าลุกขึ้น เดินเข้าไปใกล้ภาคี ใกล้พอที่เขาจะเงยหน้ามองคนตัวสูงโดยไม่ต้องลำบากมากนัก

ถึงสีฟ้าจะไม่ใช่คนตัวเตี้ย แต่ชายหนุ่มก็สูงสู้อีกคนไม่ได้ แต่ตอนนี้ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ความสูง มันอยู่ที่ภาคีกล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างต่างหาก มันทำให้สีฟ้าหงุดหงิด เขาไม่ชอบท่าทางต่อต้านและไม่ยอมลงให้เขาของภาคี เสียเวลานั่งรออยู่นานหลายชั่วโมง จะให้ฟังคำปฏิเสธอย่างนั้นหรือ ใครจะยอม!

“ผมเหนื่อย ผมขอตัว”

“นายยังไม่ตอบคำถามฉัน”

“ผมขอตัว” คงไม่ต้องทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีอีกต่อไป ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ทำตัวเป็นแขกที่ดี ภาคีจึงตัดปัญหาด้วยการเดินหนีเข้าห้องนอน ทิ้งให้สีฟ้ายืนไม่พอใจกับการกระทำนั้นอย่างที่สุด

เสียงปิดประตูห้องนอนในเวลาต่อมา บอกให้สีฟ้าทำอะไรสักอย่าง

เขาตัดสินใจตามเข้าไปในห้องนั้น สถานที่ที่เขาไม่เคยรุกล้ำเข้าไปสักครั้ง

ภาคีที่กำลังถอดเสื้อสูทพาดไว้ที่เก้าอี้ หันกลับมามองคนบุกรุกทันทีเมื่อประตูห้องนอนถูกเปิดเข้ามา สีฟ้าจะถือสิทธิ์มากเกินไปแล้ว แม้กระทั่งห้องนอนที่ควรเป็นห้องส่วนตัวของเขา สีฟ้ายังกล้าเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ

“นี่มันห้องนอนผมนะครับ... คุณลม”

เขาพยายามทำเสียงเรียบข่มความโกรธที่พุ่งขึ้น ขณะที่ข่มความรู้สึกไม่ให้โมโหผู้บุกรุกไปมากกว่านั้น มือก็เอื้อมไปคว่ำกรอบรูปบนโต๊ะข้างเตียงลง ไม่ให้ใครได้เห็นสิ่งหวงแหน

“ฉันมาเอาคำตอบ” สีฟ้าจ้องตาเจ้าของห้อง “นายต้องตอบคำถามของฉันก่อน” อะไรที่สีฟ้าอยากได้ อยากรู้ มันต้องได้และต้องรู้ให้ได้ ถึงจะยอมจากไป แต่ถ้ายังไม่ได้ ถ้ายังไม่รู้ สีฟ้าก็จะอยู่เค้นเอาจนได้และจนรู้

สีฟ้าเดินเข้าใกล้อีกนิด ในระยะที่เขาเงยหน้ามองได้สบายเหมือนทุกครั้ง ดวงตาบรรจุด้วยความขุ่นเคืองจ้องไม่ยอมลดละ เขาทันเห็นเจ้าของห้องคว่ำกรอบรูปเล็กๆ นั้นลง เพื่อหนีสายตาเขา

รูปอะไร ? ต้องสำคัญมากๆ ถึงได้รีบเอาซ่อนสายตาเขาขนาดนั้น และเพราะอยากรู้ ปากเลยถามออกไปอย่างใจใคร่รู้