ตอนที่ 6

“รูปใคร ?” ภาคีมองตามสายตาคนถาม เขาไม่ตอบและดึงสีฟ้ากลับไปเรื่องเดิม ไปให้ห่างจากเรื่องรูปที่เขาต้องการให้เป็นความลับ

“นี่มันห้องนอนผม คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามา”

“ทำไมฉันจะเข้ามาไม่ได้ อะไรก็ตามที่มันอยู่ในรั้วบ้านฉัน มันคือของของฉัน ฉันมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้” ใบหน้าสวยเชิดอย่างถือสิทธิ์ แขนเล็กยกขึ้นกอดอกท้าทาย มองหน้าเจ้าของห้องที่ยังไม่ขยับปากตอบโต้กลับมา “หึ...เถียงไม่ออกล่ะซี้” ทำเสียงเยาะเย้ย

“…..” ที่ภาคีไม่ตอบโต้ เพราะพยายามระงับอารมณ์โกรธของตัวเอง

ไม่ให้เพิ่มมากขึ้น แต่สีฟ้ากลับทำให้ทุกอย่างแย่ลง ตั้งใจจะยั่วยุให้เขาระเบิดอารมณ์ออกมาให้ได้เลยหรือไง

“ตอบคำถามฉันมา ยายหน้าจืดนุ่นมีอะไรดี หรือว่ายายนั่นเป็นเมียนายแล้ว หึ...นายก็น่าจะฉลาดเลือกหน่อยนะ”

“คุณลม!” ภาคีเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงดัง ตามอารมณ์ที่ถูกยั่วยุ เขาสบตาคู่สวยอย่างเอาเรื่อง ไม่คิดว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะกล้าพูดประโยคนี้ออกมา คำพูดนั้นดูถูกทั้งเขา ดูถูกทั้งนิรดา

“ทำไม ? ฉันพูดอะไรผิด เห็นออเซาะกันขนาดนั้น ไม่พามาอยู่ด้วยเลยล่ะ พามาอยู่สิ ฉันจะได้ยกบ้านหลังนี้ให้เป็นของขวัญแต่งงานของนาย กับยายนั่น ในฐานะผู้ใหญ่ฝ่ายชาย” ปากอิ่มเหยียดยิ้มเย้ย ไม่สะทกสะท้านกับแววตาจ้าจัดด้วยความโกรธของคนฟัง

“ถ้าผมจะแต่งงานกับนุ่น ผมคงไม่พาเธอมาอยู่ที่นี่หรอกครับคุณลม

...เกรงใจ” ภาคีโต้กลับ เขาลงเสียงหนักในสองคำสุดท้าย

สีฟ้าเบ้ปากใส่คำพูดนั้น

“จะไปอยู่บ้านเมียว่างั้น”

“…..” ไร้คำตอบ

“ดีเหมือนกันนะ มีเมียให้เกาะ”

“คุณลม!!”

ภาคีอยากกระชากร่างเล็กเข้ามาเขย่าให้สาแก่ใจกับคำพูดเจ็บแสบพวกนั้นเหลือเกิน ทว่าเขาทำได้แค่คิด ส่วนเจ้าของใบหน้าสวยเกินชายยังคงยิ้มภูมิใจในคำพูดของตัวเอง มือที่กำแน่นเพื่อกดอารมณ์โกรธคลายออกจากกัน ภาคีสูดลมหายใจเข้าลึกอยู่หลายครั้ง ก่อนเอ่ยออกมาว่า

“ผมจะเกาะใคร ก็เรื่องของผม ไม่ใช่เรื่องของคุณลม ออกไปจากห้องผมได้แล้ว...เชิญครับ” ภาคีเดินผ่านร่างเล็กไปยังประตูห้อง แล้วผลักมันให้เปิดกว้างมากขึ้น เพื่อไล่คนที่ยืนหน้าเชิดให้ออกไปเสียโดยเร็ว

สีฟ้าแค่มองการกระทำนั้นอย่างไม่สนใจ

“เชิญครับ” ภาคีบอกย้ำเมื่ออีกฝ่ายยังปักหลักยืนอยู่ที่เดิม ซ้ำยังจ้องหน้าเขาอย่างท้าทาย ราวกับจะบอกว่า ...แน่จริงก็เอาตัวฉันออกไปให้ได้สิ!

“ไม่” มีหรือสีฟ้าจะยอม ยอมก็ไม่ใช่สีฟ้าสิ ยิ่งโดนอีกฝ่ายไล่ด้วย ยิ่งไม่มีทางจะก้าวขาออกไปง่ายๆ ต่อให้ยืนจนถึงเช้า สีฟ้าก็ทำได้ เพื่อเอาชนะอีกฝ่าย

นานหลายนาทีที่คนทั้งคู่ยืนเล่นสงครามเงียบกัน สีฟ้ายืนกอดอก

อยู่กลางห้อง ภาคียืนจับลูกบิดประตูไว้ ก่อนที่จะต้องยืนเช่นนี้ไปจนถึงเมื่อไรไม่รู้ ก็เป็นภาคีที่ก้าวออกจากที่มั่นของตน เดินเข้าหาคนตัวเล็กกว่า คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเล็ก หมายกระชากเอาตัวสีฟ้าออกไปจากห้องเขา

“ปล่อย!” สีฟ้าตวาดใส่ สะบัดแขนอย่างสุดแรง จนหลุดออกจากมือใหญ่ได้ เขาคลำต้นแขนที่โดนบีบจนเจ็บ ภาคีบีบแขนเขาแรงมาก

“ออกไป!”

“นายไม่มีสิทธิ์มาไล่ฉัน... นี่มันบ้านฉัน!” สีฟ้าโกรธมากที่ภาคีกล้าทำกับเขาแบบนี้ ทำเขาเจ็บ แล้วยังขึ้นเสียงใส่เขาอีก

“งั้นหรือครับ”

คล้ายเส้นความอดทนของภาคีใกล้ขาดเต็มที ที่ผ่านมาเขายอมมากพอแล้ว ยอมทั้งที่สีฟ้าทำราวกับเขาเป็นสิ่งของ ชายหนุ่มกระชากไหล่บางเข้าหาตัว โชคดีที่สีฟ้าใช้มือดันแผ่นอกไว้ทัน ก่อนที่จะปะทะให้ต้องเจ็บตัว

“ผมบอกให้ออกไป” เขากดเสียงต่ำ จ้องเข้าไปในดวงตาอวดเก่ง

“ไม่ออก!” สีฟ้าตะโกนใส่หน้า ไม่เกรงกลัวสายตาดุกร้าวของภาคี

ชายหนุ่มร่างบางพยายามสะบัดไหล่ให้หลุดจากมือใหญ่ที่บีบแน่น แต่ไม่ได้ผล ซ้ำร้ายยังถูกกระชากให้เข้าใกล้อกกว้างมากขึ้น มือที่ดันอยู่นั้นก็แทบต้านแรงไม่ไหว เขาได้กลิ่นเหล้าอ่อนๆ เป่ารดอยู่เหนือผิวแก้ม รู้สึกหวิวๆ บอกไม่ถูก เหมือนกำลังตกอยู่ในเขตอันตราย ต้องเป็นเพราะเหล้าอย่างแน่นอนที่ทำให้ภาคีกล้าทำกับเขาแบบนี้ ทั้งขึ้นเสียงใส่ ทั้งทำให้เขาเจ็บ

“นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน” สีฟ้าตะโกนลั่น แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่รู้สึกว่ามันอันตราย แต่ก็ยังฝืนทำใจกล้า ตวาดอีกฝ่ายเสียงดัง สบตาขึ้งโกรธอย่างไม่หวาดกลัว ทั้งที่ในใจเริ่มสั่นรัวแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะแววตาที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย มันดูอันตรายเหลือร้าย

“ผมให้โอกาสคุณแล้ว แต่คุณดื้อเองนะคุณลม” พูดด้วยเสียงแข็งที่กดต่ำ ความคิดแรกของภาคีคือต้องสั่งสอนให้สีฟ้าจำเสียบ้าง ส่วนความคิดที่ตามมาภายหลังคือสิ่งที่มาจากความรู้สึกที่กักเก็บมาเนิ่นนาน

“ปล่อยฉัน!” ถึงจะเริ่มกลัว แต่สีฟ้าก็ข่มขู่ด้วยเสียงที่ดังลั่นห้องนอน “ฉันบอกให้ปล่อยไง นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะฟ้องพี่ลิน” ทุกครั้งที่ขู่ภาคี สีฟ้ามักอ้างชื่อพี่สะใภ้เสมอ ภาคีก็จะไม่กล้าทำอะไรเขา แต่ครั้งนี้ไม่ได้ผล ชื่อของนลินไม่ได้ทำให้ภาคีหยุดความคิดของตนได้

“มีสิทธิ์สิครับ เพราะนี่มันห้องนอนของผม คุณเดินเข้ามาหาผมเอง”

พูดจบ ภาคีก็เหวี่ยงร่างบางไปบนเตียง ก่อนจะโถมตัวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปไหนได้ไกลเกินเตียงนอน

สีฟ้าถอยร่นไปจนสุดทางที่หัวเตียง แต่ภาคีก็ตามไปรั้งเอวบางเอาไว้ได้ ดึงให้เข้ามาอยู่ใต้ร่างตนได้อย่างง่ายดาย

“ปะ...อื้ออ...”

ไม่ทันได้แผลงฤทธิ์ ริมฝีปากหวานก็ถูกทาบปิดด้วยกลีบปากหยัก ดักทุกคำขู่ให้กลืนหายไปกับเรียวลิ้นของฝ่ายที่รุกเข้ามาอย่างกระหาย สีฟ้าผลักใบหน้าหล่อเป็นพัลวัน แต่ไม่สามารถหยุดสิ่งที่เกิดขึ้นได้เลย ริมฝีปากร้อนบดขยี้รุนแรง ลิ้นร้อนจาบจ้วงอย่างร้ายกาจและไม่ให้เกียรติ