ตอนที่ 4

หลายปีแล้ว ตั้งแต่สีฟ้าเรียนจบกลับจากเมืองนอก เขาต้องเจอกับถ้อยคำดูถูกทุกครั้งที่บังเอิญเจอกัน ไม่รู้จะเกลียดอะไรเขานักหนา เรื่องนั้นก็ผ่านมานานมากแล้ว เรื่องที่เขาเคยปฏิเสธเพื่อนรักของสีฟ้า

...แค่เขาไม่รักน้ำเพชรอย่างที่สีฟ้าอยากให้เป็น

...แค่เขารักคนอื่นหมดหัวใจ เขาต้องกลายเป็นคนผิด ที่สีฟ้าต้องตามฆ่าด้วยคำดูถูกถากถางพวกนี้เชียวหรือ ?

ทบทวนเรื่องราวระหว่างเขากับสีฟ้า เมื่อครั้งเป็นเด็กนักเรียนมัธยม ตอนนั้นสีฟ้าโดดเด่นมากในโรงเรียน ด้วยหน้าตาที่สวยหวานเกินกว่าจะเรียกว่าหล่อ ฐานะครอบครัวเรียกว่ามหาเศรษฐี เรียนดี ทำให้คำว่าเพอร์เฟกต์เป็นอะไรที่สีฟ้าได้รับมาตลอด นอกจากนั้นยังเป็นที่หมายปองของใครหลายคน ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย

ส่วนเขาเป็นแค่คนที่ครั้งหนึ่งเคยเดินชนสีฟ้า เป็นคนที่คอยมองหาสีฟ้าทุกวัน บางวันแม้เห็นเพียงแวบเดียว แต่ก็ทำให้เขามีความสุขไปทั้งวัน ไม่ได้หวังให้สีฟ้ารู้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเจ้าตัว เพราะฐานะที่ต่างกันมากทำให้เขาเจียมตัว ทำได้แค่แอบมองและแอบรักอยู่ในมุมของตัวเอง

เมื่อน้ำเพชรเพื่อนสนิทของสีฟ้าเกิดสนใจเขา เขาถึงได้เจอสีฟ้าบ่อยขึ้น ได้เห็นหน้าใกล้ขึ้น ได้มีโอกาสพูดคุยกันมากขึ้น แม้จะเป็นเพราะเรื่องของน้ำเพชรก็ตาม

แต่เมื่อเขาปฏิเสธน้ำเพชร ทำให้สีฟ้าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขาคิดว่าเรื่องคงจะจบไปเมื่อเรียนจบ ต่างคนต่างแยกย้าย คงไม่มีโอกาสได้เจอสีฟ้าอีกในชีวิตนี้ เนื่องจากสีฟ้าไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ แค่ในรั้วโรงเรียนเดียวกัน เขากับสีฟ้าก็เหมือนอยู่กันคนละโลก เมื่อสีฟ้าไปเรียนถึงต่างประเทศ โอกาสเจอกันคงเท่ากับศูนย์

เขาทำใจแล้วว่ารักครั้งนี้ไม่มีทางสมหวัง เพราะสีฟ้าไม่ชอบหน้าเขาและไปไกลถึงต่างแดน แต่แล้วโลกก็กลมอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อเขาต้องมาอยู่ร่วมรั้วเดียวกับสีฟ้า คนที่เกลียดเขาเข้าไส้ ทั้งที่เขา... รักสีฟ้าหมดหัวใจ

นับตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ร่วมรั้วเดียวกัน สีฟ้าก็ก่อกวนเขาเรื่อยมา แม้ไม่บ่อย แต่ทุกครั้งที่เจอหน้ากันก็หนีไม่พ้นคำดูถูก คำพูดกระแหนะกระแหนที่สรรหามาว่าให้เจ็บเล่นๆ เหมือนในตอนนี้

“ตกถังข้าวสารเลยนะนั่น” สีฟ้าก้าวตามมาจนทัน

“หมายความว่าไงครับ”

ภาคีหันกลับไปถาม แต่สีฟ้ากลับเดินเอามือไพล่หลัง เดินผ่านเขาไปหาน้ำเพชร ไม่คิดจะรับผิดชอบคำพูดของตัวเอง

น้ำเพชรยิ้มทันทีเมื่อเห็นชายหนุ่มในดวงใจเดินตามหลังสีฟ้าออกมาด้วยชุดสูทแบบลำลองที่ขับให้ร่างสูงใหญ่ดูเท่และหล่อยิ่งกว่าทุกวัน เธอดีใจมากที่ภาคียอมไปดินเนอร์ด้วยในคืนนี้

“มาแล้วนะพ่อเทพบุตรของเธอน่ะ” เสียงของสีฟ้าไม่เบาเลย ดังพอที่จะทำให้คนที่ก้าวตามออกมาได้ยิน ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่นิรดาในชุดกระโปรงยาวสีชมพูหวานเดินเข้ามาพอดี

นิรดาเดินผ่านสีฟ้าและน้ำเพชรไปยืนข้างตัวภาคี เธอมองคนทั้งสอง ความสวยของสาวร่างบางพอสูสีกับเธอได้เลย แต่กับชายหนุ่มหน้าหวานอย่างสีฟ้า นิรดายอมรับว่าเทียบกันไม่ได้ ทั้งที่สีฟ้าเป็นผู้ชาย และเธอเป็นผู้หญิง ซึ่งไม่น่าจะเอามาเทียบกันได้ แต่เธอก็อดเปรียบเทียบให้เจ็บใจไม่ได้

“ไปกันหรือยังคะติน” นิรดายกมือขึ้นคล้องแขนภาคี เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของให้สีฟ้าและน้ำเพชรเห็น ให้รู้ไว้ซะว่าเธอเป็นอะไรกับผู้ชายคนนี้

“ครับ” ภาคีตอบ สร้างความงุนงงให้สีฟ้าและน้ำเพชรอย่างมาก

สองเพื่อนรักมองหน้ากัน น้ำเพชรทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ร้อนถึงสีฟ้าที่ทนเห็นเพื่อนมีน้ำตาไม่ได้ ต้องรีบออกโรงอาละวาดทันที

“จะไปไหน!” เสียงที่ถามดังเสียจนนิรดาเผลอก้าวถอยไปแอบหลังภาคีในทันที

สีฟ้าจ้องเขม็งไปที่ภาคี ก่อนตวัดสายตาไปยังนิรดา มองชนิดที่ว่าทำให้หญิงสาวไม่กล้าสบสายตาด้วยเลย

“นายรับปากว่าจะไปกับแพท” ดึงสายตากลับมาที่ตัวต้นเหตุ

“ผมบอกแล้วว่าผมไม่ว่าง ผมต้องไปงานเลี้ยงกับนุ่น” ภาคีบอก พลางเอื้อมไปกุมมือนิรดาอย่างปลอบโยน ทำให้หญิงสาวใจชื้นขึ้น ซึ่งมันก็มากพอที่จะทำให้เธอกล้าสบตากับสีฟ้าได้บ้าง... อย่างผู้ชนะ

“แต่นายต้องไปกับเพื่อนฉัน” สีฟ้าไม่ยอมแพ้ หน้าตาเอาเรื่องสุดๆ เพราะภาคีกล้าปฏิเสธคำสั่งของเขา

ที่สีฟ้าแสดงอาการไม่ยอมนั้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะชายหนุ่มสู้แทนเพื่อนรักที่ทำท่าจะร้องไห้ อีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่าเขารู้สึกเสียหน้าที่โดนภาคีตอกกลับ ทั้งที่เขาคิดว่าภาคีควรจะยอมเขา สั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำทุกอย่าง ไม่ใช่มาปฏิเสธเขาแบบนี้ แล้วรอยยิ้มสะใจของนิรดาก็ทำให้เขาต้องการเอาชนะ ต้องทำให้ภาคีไปกับน้ำเพชรให้ได้

“ทำไมผมต้องไป ในเมื่อผมนัดกับนุ่นแล้ว” อาการเอาเรื่องของสีฟ้าไม่ได้ทำให้ภาคีกลัว... กลัวทำไม ในเมื่อชีวิตเป็นของเขา สีฟ้าไม่มีสิทธิ์

“แต่นายต้องไป”

“ไปกันเถอะครับนุ่น” ภาคีหันไปพูดกับนิรดา ไม่สนว่าสีฟ้าจะตะโกนดังลั่นแค่ไหน เขาก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน และยอมให้ได้ในบางเรื่องแต่ไม่ใช่ทุกเรื่อง

“ค่ะ” นิรดารับคำทันที รอยยิ้มของผู้ชนะยังแต้มแต่งบนใบหน้า

ภาคีกระชับมือนิรดาแน่นขึ้น ต้องการปลุกปลอบเธอ เพราะนิรดากำลังถูกคุกคามจากสายตาเกลียดชังของสีฟ้า ก่อนหันไปบอกน้ำเพชรที่ยืนเงียบ มีไม่คำพูดใด แต่มีน้ำตามาคลอที่หน่วย รอเวลาไหลอยู่นานแล้ว

“ผมขอโทษด้วยนะครับคุณแพท วันนี้ผมไม่ว่างจริงๆ ไว้โอกาสหน้านะครับ” ภาคีบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

...ไม่ใช่การให้ความหวัง เป็นแค่คำบอกกล่าวของคนที่เคยรู้จักกัน เขาไม่อยากเห็นใครเสียน้ำตาเพราะเขา ใจแข็งไม่พอ แต่ก็ไม่เคยใจอ่อนตอบรับความรักของเธอคนนี้ เขาไม่อยากสร้างปัญหาให้ยุ่งยากในภายหลัง เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็รักเธอไม่ได้ ใจเขาเป็นของคนดื้อด้านคนนั้นไปหมดแล้ว

น้ำเพชรพยักหน้าพร้อมน้ำตาที่รินไหล ร้อนถึงสีฟ้าต้องรีบดึงตัวเธอมากอดปลอบ แต่ตากลับจ้องไปที่ภาคีและนิรดาเขม็ง

“ไปกันเถอะครับนุ่น”

“ค่ะ แต่ว่าไปรถนุ่นนะคะ”

“ครับ” ภาคีไม่สนใจสายตาสีฟ้าที่จ้องมา มองเขาอย่างไรก็ช่าง เขาไม่ใช่ทาสที่จะต้องทำตามคำสั่งสีฟ้าทุกอย่าง ที่ผ่านมาเขายอมมากพอแล้ว

“ไม่ร้องนะแพท...ส่วนนาย” น้ำตาบนแก้มเพื่อน ทำให้สีฟ้าอยากจะกระชากมือของคนทั้งคู่ออกจากกันนัก แต่ถูกน้ำเพชรรั้งไว้ก่อน

“อย่าลม” เธอเอ่ยห้าม ดึงแขนเพื่อนเอาไว้

“แต่...”

สีฟ้าอยากโวยวาย อยากอาละวาดใส่คนที่ทำให้เพื่อนเขามีน้ำตา ผู้ชายที่เดินควงแขนไปกับผู้หญิงที่เขาเกลียดขี้หน้าที่สุดในชีวิต แต่เพราะเพื่อนห้าม แล้วยังดึงแขนเขาไว้ เลยทำอย่างใจต้องการไม่ได้ ได้แต่มองตามคนทั้งคู่ไป ด้วยความรู้สึกโมโหอย่างที่สุดที่ทำอะไรดังใจอยากไม่ได้เลย!

มือของน้ำเพชรเย็นเฉียบ แตกต่างจากใจของสีฟ้าที่ร้อนราวกับจะ

เดือดเสียให้ได้ ยิ่งเห็นคนทั้งคู่เดินควงแขนกันไปที่รถ ตรงนั้นภาคีเปิดประตูให้นิรดาเข้าไปนั่ง ก่อนที่จะเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนขับ ไม่ถึงนาทีรถเก๋งสีขาวก็วิ่งออกไปไกลเรื่อยๆ และหายไปจากสายตาในที่สุด

สีฟ้าหงุดหงิดแทบอยากเผาบ้านที่ไร้เจ้าของทิ้งซะให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่ต้องอยู่ร่วมรั้วบ้านเดียวกันอีกต่อไป