[EPISODE4] - 2

โถงทางเดินชั้นที่ 29 เงียบสงัดจนได้ยินเสียงกลไกประตูที่เพิ่งปิดล็อกลง บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นด้วยรังสีคุกคามจากชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-จีนที่ยืนตระหง่านกักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง บัวบูชาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความหรูหราของอำพันและไม้จันทน์ที่แผ่ซ่านออกมาจากกายหนา มันชวนให้มึนงงและเคลิบเคลิ้มไปกับแรงดึงดูดอันตราย ทว่าจมูกที่เชิดรั้นและนิสัยซนเก่งของเด็กปีหนึ่งวิศวะคอมพิวเตอร์กลับสั่งการให้สมองหาทางรอดจากเงื้อมมือของราชสีห์จอมเผด็จการ...เธอต้องรอดเท่านั้น!

นัยน์ตาสีเฮเซลช้อนมองใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ เธอเห็นความถือดีและความเจ้าเล่ห์ที่ฉายชัดในแววตาสีเทาเข้มคู่นั้น ริมฝีปากกระจับสีชมพูธรรมชาติขยับยิ้มบางเบาที่ดูไร้เดียงสาแต่แฝงไปด้วยแผนการ

“Nǐ hěn bàdào a, gēge.” (พี่นี่เผด็จการจังเลยนะคะ พี่ชาย)

บัวบูชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใสที่สั่นพร่าเพียงเล็กน้อยให้ดูสมจริง มือเรียวเล็กค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปลูบไล้แผงอกกว้างภายใต้เสื้อยืดแบรนด์เนมอย่างเชื่องช้า สัมผัสถึงมัดกล้ามเนื้อที่แน่นตึงและจังหวะหัวใจที่หนักแน่นของคนตัวสูง การกระทำที่ดูเหมือนจะโอนอ่อนผ่อนตามทำให้เวลส์หรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ เขาโน้มกายลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากลมหายใจเปปเปอร์มิ้นต์ที่รินรดนวลแก้ม

“Wǒ jiùshì zhèyàng.” (ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้) เวลส์ตอบกลับด้วยภาษาจีนกลางที่ทุ้มต่ำและแหบพร่า นัยน์ตาคมกริบเลื่อนลงมองริมฝีปากอวบอิ่มอย่างหมายมาด เขาชะล่าใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นเหยื่อตัวน้อยดูจะเชื่องลงกว่าตอนอยู่ที่โรงอาหารคณะ

ทว่าในจังหวะที่จมูกโด่งสันกำลังจะซุกไซ้เข้าหาซอกคอหอมกลิ่นซากุระ บัวบูชากลับขยับมือที่วางบนอกเขาเลื่อนลงไปที่เอวสอบอย่างรวดเร็ว เธออาศัยจังหวะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้ม ใช้ปลายนิ้วเรียวเล็กกดลงไปที่จุดเส้นประสาทบริเวณเอวของเขาอย่างแรง พร้อมกับหยิบไอเท็มประจำตัวอย่างพัดลมมือถือสีชมพูลายแมวออกมาจากข้างเป้แล้วกดเปิดสวิตช์แรงสุดจ่อไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาในระยะประชิด

“ว้าย! แมลงสาบเกาะหลังพี่ค่ะ”

บัวบูชาตะโกนเสียงหลงพลางอาศัยจังหวะที่เวลส์ชะงักด้วยความตกใจและแสบตาจากลมพัดลมที่เป่าเข้าหน้า มุดลอดใต้แขนแกร่งที่ยันกำแพงอยู่ออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว ร่างเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่หน้าประตูห้อง 2902 ของตนเองซึ่งอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว มือบางรีบแตะคีย์การ์ดด้วยความไวแสง

เวลส์ที่โดนไม้ตายเด็กประถมเข้าเข้าไปถึงกับยืนนิ่งไปชั่วอึดใจ เขาไม่ได้กลัวแมลงสาบ แต่คาดไม่ถึงว่ายัยเด็กที่ดูหวาดกลัวจนน้ำตาคลอเมื่อครู่จะกล้าแผลงฤทธิ์ใส่เขาแบบนี้ ชายหนุ่มสะบัดหน้าไล่ความมึนงงก่อนจะหันกลับมามองด้วยสายตาที่ทวีความดุดันและคาดโทษ

“บัวบูชา!” เขาคำรามเรียกชื่อเธอด้วยเสียงต่ำที่ฟังดูน่าขนลุก

“Hǎo mèng, gēge! Bye Bye!” (ฝันดีนะคะ พี่ชาย! ไปแล้วน้า!)

เธอยังมีแก่ใจจะหันมาแลบลิ้นและขยิบตาให้เขาอย่างกวนประสาทหนึ่งที ก่อนจะมุดหายเข้าไปในห้องของตัวเองและปิดประตูลงเสียงดังปัง พร้อมกับกดล็อกทุกชั้นที่มีอย่างแน่นหนา

เวลส์ยืนอยู่ลำพังในโถงทางเดินที่กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองพลางแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาสีเทาเข้มวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม ยิ่งเธอแสบ ยิ่งเธอซน มันยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณการล่าในตัวเขาให้เดือดพล่าน ร่างสูงใหญ่ขยับยิ้มร้ายกาจพลางมองประตูห้องข้าง ๆ ที่เพิ่งปิดใส่หน้าเขา

“Hěn yǒuqù...ránhòu nǐ jiù huì zhīdào dào dǐ shéi cái shì liè rén.” (น่าสนใจ...แล้วเธอจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ล่า)

เขารู้ดีว่าพรุ่งนี้เธอก็ต้องออกจากห้องมาเรียน และเขาก็มีวิธีอีกสารพัดที่จะทำให้ลูกแมวตัวนี้กลับมาอยู่ในกรงเล็บของเขาอีกครั้ง และครั้งหน้าเขาจะไม่ยอมให้เธอหนีไปได้ง่าย ๆ แบบนี้แน่