รักสุดร้ายนายวิศวะข้างห้อง [WALESxBUABUCHA]

รักสุดร้ายนายวิศวะข้างห้อง

[EPISODE1]

ณ หลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ (มุมสูบบุหรี่ที่เงียบสงบที่สุด)

‘บัวบูชา’ ยืนตัวสั่นถือช่อกุหลาบขาวจนเหงื่อซึมมือ เธอตาม ‘พี่นะ’ มาตามคำบอกเล่าของเพื่อนซี้ที่ชี้เป้าว่าเป้าหมายชอบมาแอบอยู่ตรงนี้คนเดียวเงียบๆ แต่ทว่าแผ่นหลังกว้างในเสื้อช็อปสีดำที่เธอกำลังสารภาพรักอยู่นี้ กลับดูสูงใหญ่และทรงอำนาจกว่าที่คิดไว้มาก

“พะ...พี่คะ หนูชอบพี่มานานแล้ว! รับดอกไม้ใบนี้ เอ้ย! ช่อนี้ไว้ด้วยนะคะ!” เสียงหวานใสเจือสั่น ๆ กลั้นใจเอ่ยออกไป

ร่างสูงที่กำลังพ่นควันบุหรี่สีเทาจาง ๆ ออกมาอย่างใช้ความคิดชะงักไปเล็กน้อย ‘เวลส์’ ค่อยๆ หันกลับมามองช้า ๆ นัยน์ตาสีเทาเข้มภายใต้ทรงผมวูล์ฟคัทดูเย็นชาและดุดันกว่าปกติเพราะเขาเพิ่งโดน เฮดว้ากเซ้าซี้เรื่องกิจกรรมรับน้องมา

“ชอบฉัน?” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้นสั้น ๆ

บัวบูชาเงยหน้าขึ้นสบตา แล้วโลกทั้งใบของเธอก็เหมือนหยุดหมุน ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เพราะความกลัว! คนตรงหน้าไม่ใช่พี่นะวิศวะโยธาผู้อ่อนโยน แต่คือ เวลส์ วัชรนนท์ (แปลว่า ยินดีดั่งได้เพชร) ปี 3 เครื่องกลที่ขึ้นชื่อเรื่องความใจร้ายและเอาแต่ใจที่สุดในคณะ ฉิบหายแล้วไง!

“เอ่อ! คือหนู...” บัวบูชาลิ้นพันกัน มือที่ถือพัดลมลายแมวเผลอกดเปิดจนเสียงมอเตอร์ดัง วืด ๆ สู้กับความเงียบ เวลส์ลดมือที่ถือบุหรี่ลง กลิ่น Chanel Bleu หอมฟุ้งกระจายตัดกับกลิ่นควันบุหรี่จาง ๆ เขาเดินเข้าหาเธอหนึ่งก้าวด้วยท่าทางคุกคาม สูงจนบัวบูชาต้องแหงนคอตั้งบ่า

“สารภาพรักกับคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ ไม่ดูเซ่อซ่าไปหน่อยเหรอ”

เขาใช้สายตาร้ายลึกกวาดมองเด็กสาวตรงหน้า ตั้งแต่กระเป๋าเป้สีชมพูห้อยพัดลมปัญญาอ่อน ไปจนถึงใบหน้าเรียวเล็กที่พยายามจะหลบตาเขา

“หรือนี่เป็นมุกใหม่ของพวกอยากลองดี?”

“มะ...ไม่ใช่ค่ะ! หนูจำคนผิด ขอโทษค่ะพี่!” บัวบูชารีบก้มหัวปรก ๆ เตรียมจะใส่เกียร์หมาวิ่งหนี

หมับ!

มือหนาคว้าเข้าที่ต้นแขนเล็กเบา ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนโดนพันธนาการด้วยโซ่เหล็ก เวลส์โน้มใบหน้าหล่อคมคายลงมาจนจมูกแทบจะชนกัน บัวบูชาได้กลิ่น เปปเปอร์มิ้นต์ หอมสดชื่นจากลมหายใจของเขา

“จำผิด?” เวลส์ทวนคำพลางเหยียดยิ้มร้าย “เธอกล้าดียังไงเอาดอกไม้เน่า ๆ นี่มาขัดจังหวะการนอนพักสายตาของฉัน...บัวบูชา”

บัวบูชาตาค้าง “พี่...พี่รู้จักชื่อหนูได้ยังไงคะ”

“ป้ายชื่อนิสิตเธอมันกระแทกตาฉันอยู่” เขาปล่อยแขนเธอออกแล้วปัดเสื้อช็อปตัวเองเหมือนรังเกียจ

“จำหน้าฉันไว้ให้ดี ยัยซุ่มซ่ามถ้าฉันเห็นหน้าเธอมาป้วนเปี้ยนให้วุ่นวายสายตาอีก ดอกไม้ช่อนี้ฉันจะเอาไปยัดใส่ถังขยะต่อหน้าเธอแน่”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินไปที่ Harley-Davidson Street Bob สีดำสนิทที่จอดอยู่ไม่ไกล ทิ้งให้บัวบูชายืนขาแข็งค้างอยู่ตรงนั้น

วันต่อมา...ณ โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์

ในช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงจอแจ บัวบูชาพยายามหดตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ภายใต้เสื้อนิสิตสีขาวพอดีตัวและกระโปรงพลีทสีดำ มือเล็กกำพัดลมมือถือสีชมพูลายแมวแน่นจนชื้นเหงื่อ ยกมันขึ้นมาบังเสี้ยวหน้าของตนเองราวกับว่ามันคือโล่กำบังชั้นดี ดวงตากลมโตสีเฮเซลลุกลี้ลุกลนกวาดมองไปรอบทิศทางอย่างหวาดระแวง

“แกจะหลบอะไรนักหนาฮะยัยบัว” มีน สาวสวยสายจิ้นประจำกลุ่มเอ่ยถามพลางชะเง้อคอมองตาม “เมื่อวานก็วิ่งหนีหายไปเลย สรุปว่าเอาดอกไม้ไปให้พี่เขายังไง เล่ามาเดี๋ยวนี้”

“นั่นสิ ข้อมูลที่ฉันมียังไม่พอจะสรุปผลการกระทำของแกเลยนะ” เนย สาวเนิร์ดสายข้อมูลขยับแว่นตา ท่าทางจริงจังเตรียมจดบันทึก

“ชู่ว! เบา ๆ สิพวกแก ฉันไม่ได้อยากเจอใครทั้งนั้นแหละ ตอนนี้ฉันอยากกินน้ำแข็งไส!”

บัวบูชาบ่ายเบี่ยง หัวใจเต้นโครมครามเมื่อนึกถึงนัยน์ตาสีเทาเข้มดุดันของผู้ชายคนนั้นเมื่อวาน แค่นึกถึงก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ที่คอ

แต่โชคชะตามักเล่นตลกเสมอ...

“อ๊าย! กลุ่มพี่เวลส์มา แกดูสิ ออร่าความหล่อมันกระแทกตา!” มีนกรีดร้องเบา ๆ พลางเขย่าแขนบัวบูชาอย่างบ้าคลั่ง

“แกดูพี่เวลส์สิ นิ่งขนาดนั้น ปฏิเสธชะนีทุกคน ฉันฟันธงเลยว่าเขารับบท ‘รับ’ หรือไม่ก็ ‘ควีน’ ในวงการวายแน่ ๆ”

บัวบูชาแทบอยากจะมุดลงไปใต้โต๊ะ เมื่อร่างสูงใหญ่ถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของเวลส์ปรากฏตัวขึ้นบริเวณทางเข้าโรงอาหาร ใบหน้าหล่อคมคายที่ประดับด้วยผมทรงวูล์ฟคัทสีดำขลับดูโดดเด่นสะดุดตา เขาสวมเสื้อยืดแบรนด์เนมสีขาวทับด้วยเสื้อช็อปสถาบันสีดำ กางเกงยีนส์ขายาวและรองเท้าคอมแบทเสริมให้ภาพลักษณ์ดูอันตรายและทรงอำนาจ ขนาบข้างด้วย ‘โอม’ เฮดว้ากหน้าดุ ‘จิน’ หนุ่มหล่อเพลย์บอย และ ‘แม็ก’ ฮอตเนิร์ดร่างสูง ทุกย่างก้าวของกลุ่มนี้ทำให้โรงอาหารที่เคยเสียงดังค่อย ๆ เงียบลงราวกับถูกผู้มีอิทธิพลปิดสวิตช์ เวลส์กวาดสายตาร้ายลึกไปรอบบริเวณด้วยความหงุดหงิด เขาเกลียดความวุ่นวาย เกลียดเสียงดัง และตอนนี้เขากำลังต้องการความสงบ ทว่านัยน์ตาสีเทาเข้มกลับไปสะดุดเข้ากับ ‘พัดลมลายแมวสีชมพู’ ที่คุ้นตา ซึ่งเจ้าของพัดลมกำลังพยายามมุดหนีอยู่หลังโต๊ะกินข้าว

มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มร้ายกาจเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้าวเท้ายาว ๆ ด้วยความมั่นใจ ตรงดิ่งมายังโต๊ะของกลุ่มเด็กปีหนึ่งทันที กลิ่นหรูหราของอำพัน ไม้จันทน์ และซิตรัส จากน้ำหอม Chanel Bleu ลอยนำมาก่อนตัว สร้างบรรยากาศตึงเครียดและกดดันจนบัวบูชาหายใจไม่ออก เธอก้มหน้าหนีจนคางชิดอก กลิ่นซากุระอ่อน ๆ จากกายสาวสั่นระริกไปตามจังหวะการหายใจที่ติดขัด

“เฮ้ย! พวกปีหนึ่งโต๊ะนี้น่ะ ทำไมไม่รู้จักลุกขึ้นทำความเคารพรุ่นพี่ฮะ!” โอมตะคอกเสียงดังลั่นจนเนยและมีนสะดุ้งสุดตัว รีบผุดลุกขึ้นยืนแทบไม่ทัน

“ใจเย็นดิวะไอ้โอม น้องเขากลัวหมดแล้ว” จินหัวเราะร่วนพลางขยิบตาแพรวพราวให้สองสาว ในขณะที่แม็กเพียงแค่มองประเมินสถานการณ์เงียบ ๆ พลางจ้องมองไปที่บัวบูชาสลับกับเวลส์อย่างจับสังเกต

ทว่าเวลส์ไม่ได้สนใจเพื่อน ๆ เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของบัวบูชาที่ยังคงนั่งก้มหน้าตัวสั่น ร่างกายสูงใหญ่แผ่รังสีของความเป็นผู้นำและการควบคุมเหนือกว่าอย่างชัดเจน มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับเครื่องมือช่างวางแหมะลงบนพนักพิงเก้าอี้ของเธอ ทั้งซ้ายและขวา ล้อมกรอบร่างเล็กจ้อยเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน กักขังเธอไว้ภายใต้อาณัติของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ