[EPISODE3] - 3

“เชี่ยเวลส์ มึงเป็นหมาบ้าอะไรของมึงวะเมื่อกี้” โอมเปิดฉากถามขึ้นเป็นคนแรก ร่างสูงใหญ่ของโอมยืนกอดอกพิงกำแพงอิฐเปลือย นัยน์ตาจ้องมองเพื่อนสนิทอย่างไม่เข้าใจ

“ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมึงลดตัวไปยุ่งกับเด็กปีหนึ่ง แถมยังกลางโรงอาหาร มึงกะจะแดกน้องเขาโชว์พวกกูเลยหรือไงวะ”

“กูเห็นด้วยกับไอ้โอมนะ” จินผิวปากหวือ พลางทิ้งตัวลงนั่งบนลังไม้ข้างโซฟา นัยน์ตาพราวระยับอย่างคนรู้ทัน

“สายตาที่มึงมองน้องบัวบูชาเมื่อกี้แม่งโคตรหิวโซเลยว่ะ กูสาบานได้เลยว่าถ้าพวกกูไม่อยู่ตรงนั้น มึงคงจับน้องเขากระชากเสื้อนิสิตแล้วกระแทกคากลางโต๊ะกินข้าวไปแล้ว อาการมึงออกชัดมากว่า ‘อยาก’ จนแทบจะทนไม่ไหว”

เวลส์ปรายตาดุดันมองเพื่อนทั้งสอง สันกรามคมคายบดเข้าหากันจนนูนเด่น เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาทางริมฝีปากหยักลึก

“Shut the fuck up. It’s none of your damn business.” (หุบปากซะสัส มันไม่ใช่เรื่องของพวกมึง) เวลส์ตัดบท

“ไม่ให้เสือกได้ไงวะ กูกับไอ้จินงงเป็นไก่ตาแตก” โอมเถียงกลับ

“แล้วที่มึงขู่น้องเขาว่าห้อง 2902 นั่นมันหมายความว่าไงวะ มึงไปสืบประวัติเด็กนั่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เขาไม่ได้สืบหรอก คอนโด Sky View ชั้น 29 มึงอยู่ห้องเพนต์เฮาส์ 2901 ห้อง 2902 ก็คือห้องข้าง ๆ มึง น้องผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนบ้านที่มึงบ่นว่าชอบทำของตกใส่พื้นตอนดึก ๆ ใช่ไหม แล้วถ้ากูเดาไม่ผิด เธอคือคนที่เอาดอกไม้มาให้มึงผิดคนเมื่อวานด้วย” เสียงเรียบเรื่อยของแม็กดังขึ้นขัดจังหวะ ฮอตเนิร์ดสายข้อมูลขยับแว่นตากรอบหนาของตนเอง นัยน์ตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นฉายแววรู้ทัน

ความเงียบเข้าปกคลุมวงสนทนาทันที โอมและจินเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าเวลส์เพื่อรอคำตอบ ชายหนุ่มลูกครึ่งไทยจีนไม่ได้เอ่ยปฏิเสธ นัยน์ตาสีเทาเข้มกลับวาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายอันตราย มุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจที่ดูโรคจิตและหิวกระหายอย่างปิดไม่มิด มือหนายกขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเองช้า ๆ ราวกับกำลังทบทวนรสชาติที่เพิ่งพรากมา

“Tā hěn tián...” (เธอหวานมาก...) เวลส์พึมพำเป็นภาษาจีนกลางด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ นัยน์ตาเหม่อลอยไปชั่วขณะเมื่อภาพใบหน้าหวานที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาและเสียงครางสั่นระริกเรียกเขาว่า เกอเกอ ผุดขึ้นมาในหัว

“แค่กูสัมผัสนิดเดียว ตัวเธอก็สั่นระริกไปหมด พวกมึงไม่รู้หรอกว่าตอนที่ปลายนิ้วกูล้วงเข้าไปในปากนุ่ม ๆ นั่น มันตอดรัดนิ้วกูแน่นแค่ไหน”

คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาและหยาบโลนทำเอาเพื่อนทั้งสามคนถึงกับชะงัก เวลส์ไม่เคยพูดจาเปิดเผยเรื่องความต้องการทางเพศพรรค์นี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เขาขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจและมองผู้หญิงเป็นแค่ที่ระบายความใคร่ แต่กับเด็กปีหนึ่งคนนี้ มันมีบางอย่างที่แตกต่างออกไป ความปรารถนาที่จะ ‘ครอบครอง’ และ ‘บดขยี้’ มันรุนแรงจนทะลุปรอท

“ไอ้เชี่ยเวลส์ มึงเอาจริงดิวะ” จินกลืนน้ำลายลงคอ

“รอบนี้มึงมาแปลกนะ มึงรุกเกินเบอร์มาก” แม็กว่า

“มึงเล่นปีหนึ่งในโรงอาหารเลย ปกติห่วงหน้าตาฉิบหาย” โอมเอ่ย

“น้องเขาดูใสซื่อมากนะเว้ย มึงไม่กลัวน้องเขาช็อกตายคาเตียงมึงหรือไง ขืนมึงรังแกน้องเขาหนัก ๆ”