[EPISODE3] - 2

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความร้ายกาจและเย่อหยิ่ง เขาล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีดำ ปล่อยให้กลิ่นหรูหราของ Chanel Bleu ลอยอวลปะปนกับความหวาดหวั่นของคนตัวเล็ก เวลส์ปรายตามองกลุ่มเพื่อนของบัวบูชาที่นั่งตัวแข็งทื่อ โดยเฉพาะมีนที่อ้าปากค้างจนแทบจะหยุดหายใจไปแล้ว

“วันนี้ฉันจะปล่อยเธอไปก่อน ยัยเด็กเซ่อซ่า” เวลส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ทุกถ้อยคำดังก้องในความเงียบ

“ถือซะว่าเป็นบทเรียนแรกของการกล้ามาวุ่นวายกับคนอย่างฉัน”

เขาโน้มตัวลงมาอีกครั้งเพียงเล็กน้อย ให้ใบหน้าหล่อคมคายอยู่ในระดับสายตาของบัวบูชาที่กำลังช้อนตามองเขาด้วยความสั่นกลัว นิ้วเรียวยาวที่เคยจาบจ้วงริมฝีปากของเธอเมื่อครู่ ยกขึ้นแตะที่มุมปากของตัวเองอย่างมีเลศนัย ก่อนจะขยับยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายที่สุดเท่าที่บัวบูชาเคยเห็น

“Jiàn miàn zài shuō... See you around, Room 2902.” (ไว้เจอกันใหม่... แล้วเจอกัน ห้อง 2902) ประโยคทิ้งท้ายที่เจือด้วยสำเนียงต่างประเทศนั้นราบเรียบ ทว่ากลับกระแทกใจบัวบูชาอย่างจัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินหมายเลขห้องพักของตัวเองหลุดออกจากปากของผู้ชายที่อันตรายที่สุดในคณะ เขาไปรู้มาได้ยังไง หรือว่า...

เวลส์ไม่รอให้เหยื่อตัวน้อยได้เอ่ยถามหรือประมวลผลอะไรทั้งสิ้น เขาหมุนตัวหันหลังกลับอย่างสง่างาม เสื้อช็อปสีดำสะบัดพลิ้วตามแรงลม ชายหนุ่มพยักพเยิดหน้าให้กลุ่มเพื่อนของตนที่ยังคงยืนอึ้งอยู่

“ไปกันได้แล้ว พวกมึงจะยืนบื้อหาอะไรวะ” โอมที่ตั้งสติได้ก่อนใครสบถเบา ๆ ก่อนจะเดินตามหลังเวลส์ไปติด ๆ ตามด้วยจินที่หันมาขยิบตาให้โต๊ะของบัวบูชาอย่างเสียดาย และแม็กที่ดันแว่นตาขึ้นพลางลอบมองแผ่นหลังของเพื่อนสลับกับบัวบูชาด้วยสายตาครุ่นคิด แผ่นหลังกว้างของรุ่นพี่หนุ่มค่อย ๆ หายลับไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงความตื่นตระหนกที่ยังคงเต้นเร่าอยู่ในอกของบัวบูชา กลิ่นเปปเปอร์มิ้นต์และไม้จันทน์ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก ราวกับเป็นพันธนาการที่มองไม่เห็นซึ่งคล้องคอเธอเอาไว้แน่นหนา

“กะ...แก” มีนสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ราวกับคนเพิ่งโผล่พ้นน้ำ มือเรียวเขย่าแขนบัวบูชาอย่างรุนแรง

“พี่เวลส์...พี่เวลส์รู้เบอร์ห้องแกได้ยังไง แล้วประโยคเมื่อกี้นี้มันอะไรกัน ควีนรับอะไรกัน นี่มัน ‘อัลฟ่าตัวพ่อ’ ชัด ๆ ฉันกะโพสิชั่นผิดไปหมดเลย”

บัวบูชาไม่ได้ยินเสียงโวยวายของเพื่อนอีกต่อไป หูของเธออื้ออึง หัวใจเต้นโครมครามจนเจ็บหน้าอก คำว่า ‘Room 2902’ ยังคงดังก้องอยู่ในหัว การสารภาพรักผิดคนในวันวาเลนไทน์ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การหน้าแตกธรรมดาเสียแล้ว แต่มันคือการเดินเข้าไปกระตุกหนวดเสือร้ายที่พร้อมจะกลืนกินเธอทั้งเป็น

ณ บริเวณลานสูบบุหรี่หลังโรงช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์

ความเงียบสงบปราศจากผู้คนผ่านไปมา มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศขนาดใหญ่ที่หมุนวนช้า ๆ อากาศร้อนอบอ้าวในยามบ่ายไม่ได้ทำให้ความรุ่มร้อนในกายของเวลส์ลดลงเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีดำทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวเก่า สองขาแกร่งภายใต้กางเกงยีนส์สีดำอ้าออกกว้างเพื่อระบายความอึดอัดจากส่วนกลางลำตัวที่ยังคงตื่นตัวและปวดหนึบจนแทบจะปริขาด ชายหนุ่มสบถในลำคออย่างหงุดหงิด มือหนาที่เส้นเลือดปูดโปนล้วงซองบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ในปาก ก่อนจะจุดไฟแช็กด้วยท่าทางคุกคาม

ควันสีเทาหม่นถูกอัดเข้าปอดลึกเพื่อหวังจะดับไฟราคะที่ถูกจุดขึ้นโดยเด็กปีหนึ่งตัวเล็ก ๆ ที่ชื่อบัวบูชา ทว่ายิ่งสูดกลิ่นนิโคตินเข้าไป เขากลับยิ่งนึกถึงความหวานฉ่ำของกลีบปากเคลือบลิปกลอสสีชมพูที่เขาเพิ่งบดขยี้มันด้วยนิ้วโป้ง รสสัมผัสเปียกชื้นและความนุ่มหยุ่นที่สั่นระริกอยู่ใต้การควบคุมของเขายังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้วสาก กลิ่นซากุระอ่อน ๆ จากซอกคอขาวเนียนที่เขาฝังจมูกลงไปยังคงลอยวนเวียนปะปนกับกลิ่นน้ำหอม Bleu de Chanel ของเขาเอง มันกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนจนความเป็นชายของเขาแข็งขึงดุนดันเนื้อผ้ากางเกงยีนส์อย่างรุนแรงจนปวดร้าวไปหมด