[EPISODE3] - 1

รักสุดร้ายนายวิศวะข้างห้อง

[EPISODE3]

บัวบูชาครางเครือในลำคอ ดวงตากลมโตสีเฮเซลเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดหวั่นและอับอาย กระแสความซ่านสยิวที่แล่นพล่านจากจุดที่ถูกสัมผัสทำให้ช่องท้องของเธอหดเกร็ง ร่างกายเล็กบิดเร่าภายใต้พันธนาการที่มองไม่เห็น กลิ่นน้ำหอม Chanel Bleu ที่ผสานกับกลิ่นบุหรี่และฟีโรโมนดิบเถื่อนของบุรุษเพศกำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของเธอให้พร่ามัว

“I said...call my name, Buabucha.” (ฉันสั่งให้เรียกชื่อฉัน บัวบูชา)

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าสอดแทรกเข้ามาในโสตประสาท เวลส์จงใจกดริมฝีปากหยักลึกเฉียดใบหูเล็กที่แดงก่ำ ขบเม้มติ่งหูของเธอเบา ๆ ผ่านเส้นผมสีดำขลับที่ส่งกลิ่นซากุระหอมหวานยั่วเย้า ลมหายใจร้อนระอุที่เจือกลิ่นหอมเย็นของเปปเปอร์มิ้นต์เป่ารดผิวเนื้ออ่อนบางจนขนกายสาวลุกชัน ความต้องการในการควบคุมและครอบครองแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูของชายหนุ่ม เขาต้องการให้ยัยเด็กดื้อคนนี้ศิโรราบอยู่แทบเท้า หากเธอขัดขืน เขาพร้อมจะบดขยี้ริมฝีปากนุ่มนิ่มนี่ต่อหน้าทุกคน ให้เธอได้รู้ซึ้งว่าการลองดีกับ เวลส์ วัชรนนท์ มีจุดจบที่เร่าร้อนและอันตรายแค่ไหน ความกลัวที่ผสมปนเปกับความตื่นตระหนกทำให้บัวบูชาไม่อาจต้านทานอำนาจมืดนั้นได้อีกต่อไป ริมฝีปากที่เผยอหอบหายใจสั่นระริก เธอหลับตาปี๋ ปล่อยให้น้ำตาหยดเล็กกลิ้งหล่นลงมาอาบแก้มใส ก่อนจะเค้นเสียงหวานที่สั่นพร่าและขาดห้วงออกมาจากลำคอ

“Wēi... Wēi’ěrsī... Gēge...” (เวลส์...พี่เวลส์)

คำว่า ‘เกอเกอ’ (พี่ชาย) ที่หลุดออกมาด้วยความเคยชินของลูกครึ่งไทยจีนราวกับเป็นการสาดน้ำมันลงบนกองเพลิงแห่งความปรารถนา สันกรามคมคายของเวลส์บดเข้าหากันจนนูนเด่น นัยน์ตาสีเทาเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟราคะที่ถูกจุดติดขึ้นมาอย่างง่ายดายเพียงแค่น้ำเสียงสั่นพร่าของลูกแมวตัวน้อย อารมณ์ดิบเถื่อนในกายแกร่งพุ่งพล่านจนปวดหนึบ ความน่ารักที่แสนจะเย้ายวนและยอมจำนนนี้กำลังทดสอบความอดทนของเขาอย่างหนัก ร่างกายท่อนล่างภายใต้กางเกงยีนส์สีดำเริ่มตอบสนองต่อจินตนาการอันสกปรกที่แล่นพล่านในหัว

“Good girl... Hěn guāi.” (เด็กดี...ว่าง่ายมาก) เวลส์ครางต่ำในลำคออย่างพึงพอใจ นิ้วโป้งที่เปรอะเปื้อนคราบลิปกลอสและน้ำลายสีใสผละออกจากกลีบปากนุ่มเพียงนิด ก่อนจะไล้เช็ดคราบน้ำตาบนพวงแก้มใสให้อย่างเชื่องช้าทว่าหนักหน่วง

“แต่รู้ไหมว่าเสียงหวาน ๆ ของเธอตอนเรียกชื่อฉัน มันทำให้ฉันอยากจะกระชากเสื้อผ้าพวกนี้ออก แล้วทำรอยบนตัวเธอให้คนทั้งคณะเห็น ว่าเธอเป็นของใคร” สิ้นคำรามกระซิบ เวลส์ก็กดจมูกโด่งสันลงบนลาดไหล่บอบบางที่โผล่พ้นคอเสื้อนิสิต สูดดมความหอมละมุนของดอกซากุระเข้าปอดลึก ริมฝีปากร้อนผ่าวจงใจประทับรอยจูบหนัก ๆ ลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบา ขบเม้มผิวเนียนละเอียดจนเกิดรอยแดงจาง ๆ ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อ บัวบูชาสะดุ้งเฮือก หลุดเสียงครางฮือในลำคออย่างลืมตัว สองมือเล็กกำชายกระโปรงพลีทของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุโครงกระดูกออกมา ความรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องตีรวนจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่หากไม่มีแผงอกกว้างซ้อนทับอยู่ด้านหลัง

ความตึงเครียดทางเพศที่อัดแน่นอยู่รอบตัวพวกเขาทั้งสองคนรุนแรงเสียจนเพื่อน ๆ ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหรือขยับตัว ราวกับว่าหากมีใครกล้าเข้าไปขัดจังหวะราชสีห์ที่กำลังหลงใหลในรสชาติของเหยื่อตัวน้อย คนคนนั้นอาจจะถูกขย้ำจนจมเขี้ยวตายคาที่

ความเงียบงันในโรงอาหารที่เคยจอแจบัดนี้ยิ่งกว่าป่าช้า ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่โต๊ะของเด็กปีหนึ่งอย่างตื่นตะลึง ร่างสูงใหญ่ของเวลส์ที่ทาบทับอยู่ด้านหลังบัวบูชาค่อย ๆ ขยับตัวออกห่างอย่างเชื่องช้า ทว่ารังสีความกดดันและอำนาจมืดที่แผ่ซ่านออกมาไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร นัยน์ตาสีเทาเข้มภายใต้ผมทรงวูล์ฟคัทสีดำขลับกวาดมองผลงานของตัวเอง ดวงหน้าหวานของบัวบูชาแดงซ่าน นัยน์ตาสีเฮเซลที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา และรอยจูบสีจางที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อนิสิตสีขาว