[EPISODE2] - 2

บัวบูชาเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างกายเล็กสั่นสะท้านไปกับน้ำเสียงแหบพร่าและแววตาหิวกระหายที่ต้อนเธอจนมุม พัดลมลายแมวในมือร่วงหล่นลงพื้นอีกครั้ง ขณะที่หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะระเบิดออกมา

ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือด้วยกลิ่นหอมเย็นจัดของหมากฝรั่งรสเปปเปอร์มิ้นต์รินรดลงบนปลายจมูกรั้นของบัวบูชา สัมผัสหยาบกร้านจากปลายนิ้วโป้งที่บดคลึงลงบนกลีบปากนุ่มเคลือบลิปกลอสของเธอไม่ได้อ่อนโยนเลยสักนิด มันหนักหน่วง จาบจ้วง และแฝงไปด้วยความคุกคามทางเพศอย่างเปิดเผย นัยน์ตาสีเทาเข้มของเวลส์วาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหิวโซ แรงบีบที่ปลายคางมนเพิ่มขึ้นเล็กน้อยจนบัวบูชาต้องเผยอปากขึ้นอย่างไม่อาจขัดขืน เปิดโอกาสให้ความรุ่มร้อนจากกายแกร่งแผ่ซ่านเข้ามาหลอมละลายสติสัมปชัญญะของเธอจนหมดสิ้น ความหวาดกลัวผสมปนเปกับความวาบหวามที่ตีตื้นขึ้นมาในช่องท้อง ทำให้สมองของเด็กสาวปีหนึ่งลัดวงจรไปชั่วขณะ เมื่อเห็นว่าใบหน้าหล่อร้ายกำลังจะโฉบลงมาขยี้จูบลงบนริมฝีปากของเธอต่อหน้าคนทั้งคณะตามที่ขู่ไว้จริง ๆ บัวบูชาก็เบิกตากว้าง ส่ายหน้าหลบหลีกอย่างลุกลี้ลุกลนจนหลุดปากละล่ำละลักออกมาเป็นภาษาที่ตีกันยุ่งเหยิง

“I-I understand! Wǒ dǒng le! Wǒ dǒng le! Please... Bùyào a! Don’t do it!” (ขะ...เข้าใจแล้ว! ฉันเข้าใจแล้ว! ฉันเข้าใจแล้ว! ได้โปรด... อย่านะ! อย่าทำแบบนี้นะ!) เสียงหวานใสที่สั่นพร่าละล่ำละลักออกมานั้นทำให้จังหวะการคุกคามของเวลส์ชะงักงันไปชั่วครู่

“หืม?” คิ้วเข้มที่พาดเฉียงดุดันเลิกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเทาเข้มที่เคยวาวโรจน์ด้วยโทสะบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความประหลาดใจและพึงพอใจอย่างลึกล้ำ ชายหนุ่มลูกครึ่งไทยจีนที่เติบโตมากับสภาพแวดล้อมที่ต้องใช้ทั้งภาษาไทย อังกฤษ และจีนกลางมาตลอดชีวิต ย่อมจับสังเกตสำเนียงที่ถูกต้องและเป็นธรรมชาติของคนใต้ร่างได้อย่างเฉียบขาด

ยัยเด็กนี่...สบถเป็นภาษาอังกฤษปนจีนกลางงั้นเหรอ?

มุมปากหยักลึกของเวลส์กระตุกยิ้มร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม ความสนใจที่เคยมีเพียงแค่การกลั่นแกล้งเพื่อสั่งสอนเด็กดื้อ บัดนี้กลับถูกจุดประกายด้วยความท้าทายรูปแบบใหม่ เขาไม่ได้ถอยห่างออกไป กลับยิ่งขยับเบียดสะโพกสอบเข้าหาพนักพิงเก้าอี้จนร่างหนาแนบชิดกับแผ่นหลังบาง เบียดเสียดความร้อนรุ่มเข้าใส่ นิ้วโป้งที่สอดแทรกเข้าไปในกลีบปากนุ่มชื้นไล้ขอบฟันซี่เล็กอย่างหยอกเอินปนคุกคาม

“Oh? Nǐ huì shuō zhōngwén ma? That’s quite surprising, little kitten.” (โอ้? เธอพูดภาษาจีนได้งั้นเหรอ? น่าประหลาดใจดีนี่ ยัยลูกแมว)

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของเขาตอบกลับมาด้วยสำเนียงภาษาจีนกลางที่ไร้ที่ติสลับกับภาษาอังกฤษอย่างลื่นไหล มันดุดัน ทรงอำนาจ และเซ็กซี่จนบัวบูชารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อตไปทั่วร่าง เธอตัวสั่นระริกใต้การกอบกุมของเขา น้ำตาเม็ดเล็กคลอหน่วยอยู่ที่หางตาด้วยความตื่นตระหนกที่ความลับแตก แถมยังโดนต้อนให้จนมุมหนักกว่าเดิม

“Shì...shì de...I mean...Yes! หนูพูดได้นิดหน่อยค่ะ! ปล่อยหนูเถอะนะคะพี่เวลส์!” (ชะ...ใช่ค่ะ...ฉันหมายถึง...ใช่ค่ะ!)

บัวบูชาพยายามเค้นเสียงตอบกลับ มือเล็กสั่นเทาค่อย ๆ ยกขึ้นมาจับท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนใต้เสื้อช็อปสีดำ หวังจะดันเขาออก แต่กลับสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่แข็งเกร็งราวกับเหล็กกล้า

“Interesting...Hěn yǒuqù.” (น่าสนใจ...น่าสนใจมาก) เวลส์พึมพำชิดริมฝีปากบาง กลิ่นอำพันและไม้จันทน์จากตัวเขาโอบรัดเธอไว้แน่นหนา เขาจงใจก้มลงไปสูดดมกลิ่นซากุระอ่อน ๆ จากซอกคอขาวเนียนของเธออย่างอุกอาจ ไม่แคร์สายตาตกตะลึงของเพื่อนทั้งคณะ ก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของบัวบูชาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“Zài jiào wǒ yīcì... Call my name again, in Chinese.” (เรียกฉันอีกครั้งสิ...เรียกชื่อฉันอีกครั้ง เป็นภาษาจีน) ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารของกลุ่มปีหนึ่ง มีเพียงเสียงครางในลำคออย่างขัดใจของมีนที่ถูกเนยปิดปากเอาไว้แน่นไม่ให้กรี๊ดออกมา ขณะที่โอม แม็ก และจิน ได้แต่มองหน้ากันด้วยความอึ้งจัด นี่ไอ้เวลส์มันกำลังหน้ามืดจนถึงขั้น ‘ล่า’ เหยื่อกลางโรงอาหารเลยหรือวะเนี่ย ดูซิว่าเด็กนั่นจะทำตามที่เวลส์บอกรึเปล่า

แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาทางด้านหลังทำให้อากาศในปอดของบัวบูชาเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด ฝ่ามือร้อนผ่าวและหยาบกร้านจากการจับเครื่องมือช่างของเวลส์ที่กอบกุมปลายคางมนไม่ได้ลดแรงทะนุถนอมลงเลยแม้แต่น้อย นิ้วโป้งสากระคายบดคลึงริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปกลอสสีชมพูจนมันเจ่อช้ำ เกลี่ยซับความชุ่มชื้นจากกลีบปากด้านในอย่างจาบจ้วงและหยาบโลน สัมผัสถึงความเปียกชื้นและความสั่นเทาที่ตอบสนองต่อการรุกรานอันแสนป่าเถื่อนนี้อย่างชัดเจน

“Wèi...wèi shén me...” (ทะ...ทำไม...)