[EPISODE2] - 1

รักสุดร้ายนายวิศวะข้างห้อง

[EPISODE2]

ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูเล็กที่กำลังขึ้นสีแดงจัด ลมหายใจกลิ่นเปปเปอร์มิ้นต์เป่ารดผิวแก้มใสเนียนละเอียด ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าจะกระซิบคำพูดที่ทำให้บัวบูชาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“You can’t hide from me, little kitten.” (เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก ยัยลูกแมว) บัวบูชาเบิกตากว้าง หันขวับกลับไปมองด้วยความตกใจจนปลายจมูกรั้นเฉียดกับสันกรามคมคายของเขาไปเพียงมิลลิเมตร นัยน์ตาสีเฮเซลสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อปะทะกับสายตาร้ายลึกที่จ้องมองมาอย่างจาบจ้วงและถือดี เขากำลังใช้ความเงียบและสายตาอันทรงพลังต้อนเธอให้จนมุม ราวกับผู้ล่าที่กำลังคลุ้มคลั่งและอยากจะกลืนกินเหยื่อตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีทางสู้ให้แหลกคามือ

“พะ...พี่เวลส์” เธอเค้นเสียงเรียกชื่อเขาออกมาอย่างยากลำบาก ริมฝีปากกระจับสีชมพูสั่นระริก

“จำชื่อฉันได้แม่นดีนี่” เวลส์เหยียดยิ้มร้าย นัยน์ตาสีเทาเข้มหลุบมองริมฝีปากที่เคลือบลิปกลอสของคนตรงหน้าอย่างหิวกระหาย ก่อนจะช้อนสายตากลับขึ้นมาสบตากับเธออีกครั้งพร้อมกระแสความกดดันที่หนักหน่วงขึ้น

“ฉันเกลียดเด็กดื้อ และดูเหมือนเธอจะดื้อกว่าที่คิดนะ บัวบูชา”

บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารของเด็กปีหนึ่งบัดนี้อัดแน่นไปด้วยความกดดันจนแทบปริแตก ร่างสูงใหญ่ของเวลส์ที่ยังคงคร่อมทับอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของบัวบูชาแผ่ไอร้อนระอุทะลุเนื้อผ้า สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่จงใจไล้เบา ๆ ผ่านลาดไหล่เล็กภายใต้เสื้อนิสิตสีขาวบางเฉียบ ทำเอาขนอ่อนในกายสาวลุกชัน ความรู้สึกวาบหวามและอันตรายผสมปนเปกันจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวแทบทะลุออกมานอกอก กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ตรึงร่างของเธอไว้ให้อยู่ใต้อาณัติการควบคุมของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับราชสีห์ที่กำลังตะปบเหยื่อตัวจ้อยไว้ใต้กรงเล็บ

“เอ่อ...”

“หึ!” เวลส์แค่นเสียงหยัน

ทว่าท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะหลอมละลายบัวบูชาให้กลายเป็นจุล สายตาของมีนสาววายเลือดบริสุทธิ์กลับเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นจนปิดไม่มิด สมองของเธอประมวลผลภาพตรงหน้าไปในทิศทางที่ผิดเพี้ยนอย่างกู่ไม่กลับ มีนเอียงตัวไปกระซิบกับเนยด้วยน้ำเสียงที่ดังพอจะทำให้ทุกคนในวงสนทนาได้ยิน

“แกเห็นไหมเนย! การกระทำแบบนี้มันคือ ‘Alpha’ ที่กำลังแสดงอาณาเขตชัด ๆ แต่เดี๋ยวก่อน พี่เวลส์ไม่ได้มองบัวด้วยซ้ำ แกดูองศาการเอียงคอของเขาสิ เขากำลังปรายตามองทะลุไปที่พี่แม็กต่างหาก พี่เวลส์ต้องหึงที่เมื่อวานพี่แม็กบอกว่าชอบเด็กปีหนึ่งตัวเล็ก ๆ แน่เลย เขาเลยใช้บัวเป็นเครื่องมือยั่วโมโหพี่แม็ก โอ๊ย! ควีนรับผู้เกรี้ยวกราดกับฮอตเนิร์ดสายซึน ฉันจะวูบ!”

เนยขยับแว่นตากรอบหนาพลางพยักหน้ารับอย่างจริงจัง มือเรียวคว้าปากกาจดรหัสยิก ๆ ลงในสมุด “ความเป็นไปได้ 89.5% ทฤษฎีของแกมีมูลความจริงนะมีน ดูจากการเคลื่อนไหวและภาษากายแล้ว...” คำวิจารณ์ที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวนั้นทำให้ร่างสูงของแม็กที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ด้านหลังถึงกับชะงักงัน เขาถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้า นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นฉายแววระอา

“Nonsense.” (ไร้สาระ)

ส่วนโอมและจินถึงกับหลุดขำพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ จินผิวปากแซวเสียงใสพลางตบไหล่เพื่อนตัวโต “เฮ้ยไอ้เวลส์ ตกลงมึงเปลี่ยนรสนิยมไปชอบไอ้แม็กตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ทำไมเพื่อนไม่รู้เลยวะ ฮ่า ๆ”

สันกรามคมคายของเวลส์บดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน นัยน์ตาสีเทาเข้มที่เคยวาวโรจน์ด้วยความสนุกที่ได้กลั่นแกล้งลูกแมวตัวน้อย บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดขั้นสุด เขาเกลียดความวุ่นวาย และเกลียดที่สุดคือการถูกล้ำเส้นด้วยจินตนาการไร้สาระ ชายหนุ่มละสายตาจากกลุ่มเพื่อนกลับมาที่ใบหน้าหวานของบัวบูชาที่กำลังนั่งหน้าเหวอ ทำตาโตเลิ่กลั่กสลับมองเขากับแม็กอย่างคนสับสนว่าตกลงแล้วตัวเองเป็นแค่ ‘ตัวประกอบ’ ในนิยายวายของเพื่อนหรืออย่างไร

“Bìzuǐ!” (หุบปาก!) เวลส์ตวาดเสียงต่ำเป็นภาษาจีนกลางด้วยความรำคาญใจ ก่อนจะเคลื่อนฝ่ามือใหญ่มากอบกุมปลายคางมนของบัวบูชาเอาไว้ บีบบังคับให้เธอแหงนหน้าขึ้นมาสบตากับเขาโดยตรง สัมผัสรุนแรงทว่าแฝงไปด้วยความปรารถนาลึกซึ้งที่พร้อมจะแผดเผา นิ้วโป้งสากเกลี่ยลงบนริมฝีปากสีชมพูเคลือบลิปกลอสอย่างจาบจ้วงและถือสิทธิ์ ร่องรอยของความเป็น ‘ผู้ควบคุม’ ฉายชัดในทุกการกระทำ กดดันให้เธอต้องยอมจำนนอยู่ใต้ร่างของเขาอย่างไม่มีทางขัดขืน

“บอกเพื่อนที่น่ารำคาญของเธอซะ บัวบูชา” เวลส์กระซิบชิดริมฝีปากบางเฉียบจนบัวบูชาสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวกลิ่นเปปเปอร์มิ้นต์ที่รินรดลงมา สายตาร้ายลึกกวาดมองริมฝีปากอวบอิ่มราวกับกำลังลิ้มรสชาติมันอยู่ในใจ

“ว่าฉันสนใจแค่ ‘เหยื่อ’ ที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น และถ้าเธอยังปล่อยให้เพื่อนพูดจาไร้สาระอีก ฉันจะจูบเธอโชว์คนทั้งโรงอาหาร เพื่อพิสูจน์ว่าฉันเป็นผู้ชายทั้งแท่ง...Do you understand?” (เธอเข้าใจไหม?)