ถึงเวลาออกเรือน

“เจ้าได้ยินแล้วรึไม่ คำพูดที่แม่นางเยว่ฉีดูแคลนเจ้าเมื่อครู่ พี่ว่าคงถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะต้องแต่งงานแล้วล่ะ”

“ข้าไม่สนใจคำพูดของนางเลยสักนิด อีกอย่างข้ายังไม่อยากแต่งงาน ใครก็มาบังคับข้าไม่ได้”

“เจ้ายังไม่รู้อีกรึ ว่าท่านพ่อได้เลือกชายหนุ่มที่จะมาเป็นคู่ครองของเจ้าแล้วน่ะ”

“อะ...อะไรนะ! ทำไมข้าถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย”

“พี่คิดว่าท่านพ่อคงจะกลัวเจ้าตกใจจนหนีออกจากจวนไปน่ะสิ ถึงไม่ได้เอ่ยเรื่องนี้กับเจ้า”

“ใครกัน ที่ท่านพ่อเลือกมาเป็นสามีของข้า”

“ข้ารู้มาว่าเป็นคุณชายจากตระกูลจาง แต่ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นคุณชายคนไหน”

“ตระกูลจางงั้นรึ ข้าเคยได้ยินมาว่าตระกูลนี้มีบุตรชายมากถึงห้าคน แต่มีธิดาเพียงคนเดียวเท่านั้น เห็นว่าชื่อคุณหนูหว่านหรงอะไรสักอย่าง ส่วนคนอื่นข้าล้วนจำไม่ได้”

“น้องพี่ เจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าเชื่อว่าท่านพ่อต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเจ้าแน่นอน”

“ข้าไม่ได้อยากได้สิ่งที่ดีที่สุด ข้าเพียงอยากแต่งงานกับคนที่ข้ารัก ท่านพี่ ข้าขอถามท่านเรื่องหนึ่งได้หรือไม่”

“เจ้าอยากถามอันใดงั้นรึ”

“ท่านตกหลุมรักพี่เขยตั้งแต่ตอนไหนกัน”

“ตั้งแต่แรกพบ เมื่อครั้งที่พี่เจอเขาครั้งแรก เขาเป็นเหมือนชายในฝันคนที่พี่รอคอยมาทั้งชีวิต”

“ขนาดนั้นเชียว ท่านช่างมีโชคด้านความรักยิ่งนัก ผิดกับข้าที่เหมือนจะไม่มีโชคในเรื่องนี้เอาเสียเลย”

“อย่ามองโลกในแง่ร้ายเกินไป หากเจ้ามีใจให้ผู้ใดเพียงบอกท่านพ่อกับท่านแม่ หากชายหนุ่มผู้นั้นมีฐานะทัดเทียมกันพี่เชื่อว่าพวกท่านคงไม่ขัดขวางความรักของเจ้า”

“พวกท่านเรียกข้ามา มีเรื่องอันใดรึเจ้าคะ”

“ซิงเยียน ตอนนี้เจ้าก็อายุสิบแปดแล้ว ถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะต้องแต่งงานออกเรือน”

“ตะ...แต่ว่า ท่านพ่อ”

“ไม่ต้องพูดแล้ว พ่อตัดสินใจแล้วว่าจะให้เจ้าแต่งงานออกจากจวน”

“ข้าไม่พูดแล้วก็ได้ แต่ใครกันเจ้าคะ ที่ท่านพ่อเลือกมาเป็นสามีของข้า”

“จางเหิงเยว่ บุตรชายคนโตของท่านเสนาบดีกรมพิธีการ พ่อเห็นว่าบุตรชายคนนี้มากด้วยความสามารถโดดเด่นเกินใคร เก่งทั้งบุ๋นบู๊ ใครได้มาเป็นสามีถือว่าโชคดีทีเดียว”

“โชคดีอย่างงั้นรึเจ้าคะ”

“ทำไมเจ้าถึงเอาแต่พูดขัดข้านักนะ หรือว่าเจ้ามีใครในใจแล้ว”

“ไม่มีหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงไม่อยากแต่งงาน”

“ดูเอาเถอะ ฮูหยิน ลูกสาวของเจ้าดื้อด้านเหมือนใครกัน” พูดจบท่านพ่อก็เดินออกจากห้องโถงไป เหลือเพียงท่านแม่ที่ยืนทำหน้าเหนื่อยใจอยู่ไม่ห่าง

“ซิงเยียน”

“ท่านแม่ ข้ารู้ว่าท่านจะพูดอะไร ยังไงข้าก็ไม่แต่ง!”

“แต่ท่านพ่อของเจ้าได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าเจ้าจะต้องแต่งเข้าจวนตระกูลจาง”

“ท่านแม่ ท่านจะให้ข้าแต่งกับคนที่ข้าไม่เคยเห็นแม้แต่ใบหน้าของเขาอย่างงั้นรึเจ้าคะ”

“ซิงเยียน เจ้าอย่าดื้อนักเลย ข้ากับท่านพ่อของเจ้าทุกเรื่องล้วนตามใจเจ้าทุกอย่าง ข้าขอเพียงเรื่องนี้ เจ้าทำให้ท่านพ่อกับหญิงชราแก่ ๆ คนนี้ไม่ได้เชียวรึ ข้าอยากเห็นเจ้ามีครอบครัว แม่อย่างข้าจะได้ตายตาหลับเสียที” ท่านแม่พูดพร้อมกับยกผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา แล้วคนอย่างนางจะหาข้ออ้างอันใดได้อีกเล่า นอกจากจะต้องตอบตกลงรับคำอย่างไม่เต็มใจ

“ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะแต่งงานกับคนที่ท่านพ่อเลือกให้” ในเมื่อนางปฏิเสธคำขอแกมบังคับนี้เองไม่ได้ งั้นนางจะทำให้คนที่เป็นว่าที่สามีของนางยกเลิกงานแต่งนี้เอง คอยดูสิ!

“เด็กดีของแม่ ดีแล้วที่เจ้ายอมแต่งงาน อีกสองวันเตรียมตัวไว้ให้พร้อมข้ากับท่านพ่อของเจ้าจะพาเจ้าไปที่จวนตระกูลจาง เจ้าอยากเห็นหน้าคนที่จะมาเป็นสามีของเจ้าไม่ใช่รึ” ท่านแม่พูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินออกจากห้องนี้ไปอีกคน อารมณ์ของนางเปลี่ยนเร็วเสียจริง เมื่อกี้เพิ่งจะร้องห่มร้องไห้ไปแท้ ๆ