ตอนที่4 สงสาร

โนราเดินออกจากห้องมากลางดึกหลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันเข้าห้องพักกันเรียบร้อยแล้ว เธอออกมาที่ห้องครัวอย่างรู้สึกหิวและคอแห้งไม่น้อยเปิดตู้เย็นออกมามองหาของกินในนั้นอย่างคุ้นเคยพร้อมกับสายตาที่มองไปเห็นขวดทรงงามและน้ำสีเข้มอยู่ในนั้นจึงอดหยิบออกมาไม่ได้

ฉลากหน้าขวดบ่งบอกว่าสิ่งที่เธอถืออยู่คืออะไร แน่นอนว่าเธอไม่ได้ถนัดกับการดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์เท่าไหร่นัก แต่ด้วยความอยากรู้อยากลองและมีโอกาสได้ลองมันเลยทำให้เธออดไม่ได้จะเทไวน์ในมือลงแก้วอย่างชำนาญเพราะเธอเคยทำงานเสิร์ฟและรู้วิธีรินไวน์ แม้ว่านี่จะเป็นไวน์ที่ถูกเปิดไว้สำหรับประกอบอาหารของบ้าน แต่มันก็สามารถดื่มได้เหมือนกัน มันก็คือไวน์ประเภทที่ใช้ดื่มนั่นแหละ

มือบางยกแก้วขึ้นค่อยๆ จิบมันแล้วอมไว้อย่างที่ได้เรียนรู้มา รสชาติแรกที่สัมผัสคือความหวาน แต่ไม่นานมันก็มีรสชาติของแอลกอฮอล์ที่แตกออก ยิ่งหลังจากกลืนไปแล้วก็ช่วยไม่ได้จะทำให้ท้องร้อนผ่าวขึ้นมาได้ แต่รวมๆ แล้วมันเป็นรสชาติแอลกอฮอล์ที่อร่อย กลิ่นหอมละมุนไม่ได้ฉุน ไม่ได้ขมร้อนบาดคอ

เพราะแบบนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะดื่มลงไปจนหมดแก้วและเทลงไปอีกแก้วก่อนจะยกดื่มลงไปรวดเดียวหมด

แต่ถึงอย่างไรไวน์ก็คือเครื่องดื่มที่ผสมแอลกอฮอล์อยู่ดี คนที่ปกติไม่เคยได้ดื่มของมึนเมาแบบนี้การดื่มลงไปสองแก้วเยอะๆ แบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร ภายในท้องรู้สึกร้อนผะผ่าว หัวสมองเหมือนจะโล่งโปร่งแต่กลับรู้สึกหนักๆ ความรู้สึกเริ่มค่อยๆ เหมือนสิ่งรอบตัวเป็นความฝันอย่างแปลกประหลาด แต่สติทุกอย่างก็ยังรับรู้ดี

หลังจากรู้สึกแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนโนรากลับไม่ได้กลับห้องพักอย่างที่ควร เธอเลือกเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ไปยังสนามหญ้าข้างบ้านที่มีสวนดอกไม้ต้นไม้ใหญ่และม้านั่งวางอยู่ เธอเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่ม้านั่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองเบื้องหน้าที่มีท้องฟ้ามืดสนิทมองไม่เห็นดวงดาวสักดวง

ค่ำคืนที่เงียบสงบแบบนี้ หัวสมองที่มีฤทธิ์แอลกอฮอล์ออกฤทธิ์อยู่เรื่อยๆ ชวนให้คนๆ หนึ่งอดคิดไปต่างๆ นานาเกี่ยวกับชีวิตของตัวเองหรือเรื่องติดค้างภายในใจไม่ได้เลย

ชีวิตเธอน่ะเกิดมาก็อาภัพแล้ว ไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแม่ตัวเองเป็นใครหน้าตายังไงชื่อแซ่อะไร เธอรู้แค่ว่าเธอถูกเอามาทิ้งหน้าบ้านเด็กกำพร้าตอนอายุได้แค่ห้าหกเดือน ช่วงเช้าตรู่แม่ครูถึงได้ออกมาเห็นและรับเธอเลี้ยงไว้อย่างทำอะไรไม่ได้

เธอต้องดิ้นรนสู้ชีวิตตัวเองมาตลอดอย่างโดดเดี่ยวไร้ญาติสนิท ไร้พ่อแม่บังเกิดเกล้า จะดีหน่อยที่มีแม่ครูเป็นเหมือนแม่อีกคนในชีวิต ให้ความรู้ ให้ความรักแก่เธอ

เพียงแต่เมื่อถึงเวลาที่เธอโตขึ้นก็ต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง ต้องออกมาสู้ชีวิตเพื่อจะได้มีชีวิตต่อไปอย่างไม่เป็นภาระใคร เธอต้องตั้งใจเรียนและตั้งใจทำงานเพื่อหารายได้ไปพร้อมๆ กัน เพื่อให้ได้ทุนการศึกษาส่งตัวเองเรียนจนถึงทุกวันนี้

มันเหนื่อยมากเลยนะกับการหักโหมทำทุกอย่างอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ทำเพราะจำเป็นต้องทำ อยากพักก็พักไม่ได้ อยากมีคนปลอบก็ไร้คนข้างกาย เกรดก็ต้องสม่ำเสมอห้ามต่ำกว่าเกณฑ์ กิจกรรมส่วนรวมก็ต้องให้ความร่วมมืออย่างดีเพียงเพราะมีคำว่าเด็กทุนค้ำคอไม่ให้ใครปรามาสได้ พอหมดเรื่องจากมหาลัยก็ต้องออกมาเผชิญโลกแห่งความเป็นจริงกับการดิ้นรนทำงานตัวเป็นเกลียวสายตัวแทบขาดเพื่อให้มีเงินกินเงินใช้และเงินสำรองกับการใช้ชีวิต

ไม่เคยมีใครรู้เลยว่าในแต่ละครั้งที่เธอท้อและเหนื่อยใจเธอทำได้เพียงกอดตัวเองและเอ่ยปากชมตัวเองว่าเธอเก่งมากแล้วจริงๆ ได้แต่บอกว่าเธอทำเต็มที่และทำดีที่สุดแล้ว เธอทำได้เพียงปล่อยน้ำตาออกมาอย่างอดกลั้นและน้อยใจต่อโชคชะตาอย่างมาก ได้แต่มองเพื่อนรอบตัวได้ทำในสิ่งที่อยากทำตามวัย ได้เดินเล่นตามห้างร้านในวันหยุดหรือหมดคาบเรียน แต่ตัวเองเวลาลืมตาก็คือการทำงานและเรียนเท่านั้น แม้แต่ขนมของว่างดีๆ ก็แทบไม่กล้าซื้อกินฟุ่มเฟือย

บางครั้งเธอก็ได้แต่ถามตัวเองว่าพ่อแม่เธอทำแบบนี้กับเธอทำไมนะ ให้เธอเกิดมาโดยที่พวกเขาไม่พร้อมแบบนี้ทำไมนะ คลอดเธอเสร็จแล้วทิ้งเธอให้เผชิญหน้าด้วยตัวคนเดียวทำไมกัน เธออยากรู้เหตุผลที่พวกเขาทิ้งเธอสักนิด อยากรู้ว่าชีวิตน้อยๆ ของลูกคนนี้ไม่ทำให้พวกเขาคิดถึงหรือสงสารเลยจริงๆ หรอ

หญิงสาวที่นั่งคิดฟุ้งซ่านอย่างยับยั้งไม่อยู่เพราะความเมาเริ่มปกคลุมจิตใจมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายน้ำตาก็หยดลงมาอย่างห้ามไม่ได้ ร่างบางที่เคยนั่งท่าปกติตอนนี้กลับอดไม่ได้จะถอดรองเท้ายกขาขึ้นมากอดเข่าตัวเองไว้ ดูโดดเดี่ยว อ่อนแอ ไร้ที่พึ่งพิงอย่างน่าสงสาร

น่าสงสารจนแม้แต่ชายฉกรรจ์ที่พบเห็นยังอดขมวดคิ้วมองไม่ได้