รัก...ลิขิตได้

“แขกวันนี้มีแต่คนใหญ่คนโตนักธุรกิจแนวหน้าของประเทศ ห้ามทำอะไรผิดพลาดแม้แต่เล็กน้อยก็ไม่ได้ เข้าใจกันใช่ไหม” หัวหน้างานเอ่ยสั่งพนักงานที่ต้องออกไปทำงานเสิร์ฟอย่างเคร่งครัด

“ครับ/ค่ะ” พนักงานทั้งชายและหญิงตอบรับอย่างขันแข็งสำหรับหน้าที่ตัวเองในวันนี้

“แยกย้ายไปทำงานได้แล้ว” หัวหน้าเอ่ยขึ้นอีกครั้งก่อนพนักงานทุกคนที่ได้รับการแต่งตัวอย่างเป็นระเบียบเสื้อเชิ๊ตสีขาวผูกหัวกระตายสีดำชายสวมกางเกงสแลคสีดำรองเท้าคัตชูหนัง หญิงสวมกระโปรงทรงเอความยาวเหนือเข่าเล็กน้อยพร้อมคัตชูไม่มีส้นสำหรับการเดินที่คล่องแคล่ว

ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีตามที่ได้รับอบรมมา ทำให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร แน่นอนว่าระหว่างการทำงานก็จะมีบางคนที่อาจจะอยากทำธุระส่วนตัวบ้างนั่นทำให้ต้องสลับกันไปเข้าทีละคนเพื่อไม่ให้พนักงานขาดจากหน้างานได้ และครั้งนี้หญิงสาวร่างบางที่สูงแค่หนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรใบหน้าสวยงามเหมือนเด็กสาวมัธยมคนหนึ่งก็ได้ออกจากห้องโถงหรูหราใหญ่โตเพื่อไปเข้าห้องน้ำบ้าง

เธอจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองอย่างไม่รอช้าทำทุกอย่างเรียบร้อยล้างไม้ล้างมือและเช็กความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองอีกครั้งก่อนจะเดินมาที่ประตูบานใหญ่ของห้องน้ำผลักออกไปเดินกลับเพื่อเข้าไปด้านหลังของห้องจัดเลี้ยงอีกครั้ง

แต่ใครจะไปคิดว่าหลังจากเข้ามาถึงด้านหลังที่เป็นที่จัดเตรียมอาหารเครื่องดื่มแล้วเธอจะเห็นพนักงานผู้หญิงคนหนึ่งทำตัวลับๆ ล่อๆ ก่อนจะถือแก้วใบหนึ่งเดินแอบไปในที่ลับสายตาและเทบางอย่างลงไปในแก้วใบนั้น

สิ่งที่เกิดขึ้นมันอาจจะไม่น่าสงสัยเลยหากพนักงานผู้หญิงคนนั้นไม่แอบแบบนี้ หลังจากเธอทำทุกอย่างเรียบร้อยก็วางแก้วลงถาดเพียงแก้วเดียวก่อนจะเดินออกไปด้านนอกและตรงไปยังโต๊ะตัวกลางด้านหน้าสุดและวางแก้วใบนั้นลงตรงหน้าผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งที่ตอนนี้เธอเองก็มองไม่เห็นหน้าผู้ชายคนนั้น

หญิงสาวที่ทำเป็นไม่สนใจและทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรแต่กลับเห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบกลับรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลของเรื่องนี้ได้อย่างดี เพราะพนักงานส่วนใหญ่จะไม่ถือแก้วออกไปเพียงคนละแก้วเท่านั้น นี่นอกจากจะใส่อะไรบางอย่างลงไปแล้วยังกลับเจาะจงถือแก้วใบนั้นให้ผู้ชายคนนั้นตรงๆ นี่ไม่เท่ากับว่าเกิดการวางยาขึ้นหรอกหรอ

จะบอกว่าเธอคิดมากไปก็ได้แต่สิ่งที่เธอลอบมองตลอดเวลามันทำให้คิดดีไม่ได้เลยสักนิด เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งอย่างสับสนว่าตัวเองต้องทำยังไงดี จะเข้าไปยุ่งเรื่องของกลุ่มคนใหญ่โตมีอำนาจอย่างที่ตัวเองเหมือนแค่ลูกนกไร้ทางสู้อย่างนั้นหรอ

แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยเธอจะทนมองทุกอย่างได้อย่างไม่รู้สึกอะไรจริงๆ หรือเปล่า แล้วเหตุการณ์ที่เธอก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไงที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ หากมันรุนแรงถึงขั้นเกิดการสูญเสีย เธอที่รู้เห็นทุกอย่างแล้วปล่อยผ่านไปจะรับได้ไหม จะยังทำเป็นลืมไปได้จริงๆ หรอ

สุดท้ายแม้จะไม่อยากยุ่งแค่ไหน แม้จะสับสนและลังเลเท่าไหร่ แต่หลังจากสายตาของเธอเห็นด้านหลังของผู้ชายคนนั้นขยับตัวไปหยิบแก้วตรงหน้าขึ้นมาร่างกายเธอก็ทำงานอัตโนมัติก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วตรงเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นอย่างไม่รอช้า

แขนแกร่งของเขาที่กำลังหมุนควงแก้วในมือเบาๆ จนพอใจก็กำลังเคลื่อนที่จะเอาแก้วนั้นเข้าปากนั่นทำให้เธอเร่งจังหวะฝีเท้าของตัวเองกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลายเป็นเสียมารยาทและห้ามทำในงานแบบนี้ออกมาแล้ว

หมับ! แก้วที่เกือบถึงปากของเขากลับถูกมือบางของหญิงสาวที่เป็นพนักงานเสิร์ฟพุ่งเข้ามารั้งไว้ในทันทีพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัวแทบจะทะลุอออกมาอยู่รอมร่อ

ชายหนุ่มที่ถูกรั้งข้อมือช้อนสายตาขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า สายตาเยือกเย็นลุ่มลึกดูน่ากลัวและน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน แต่กลับทำให้คนมองสบตาตัวชาวาปขึ้นอย่างง่ายดายอย่างทำตัวไม่ถูก ใบหน้าของเขาหล่อเหลาอย่างหาตัวจับได้ยากราวกับรูปปั้นแกะสลัก แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าคนตรงหน้าเป็นใครหลังจากได้เห็นหน้าเขา

“ทำอะไรของเธอน่ะ!” เสียงเข้มของคนด้านข้างดังขึ้นเรียกสติให้หญิงสาวได้อย่างดี

“ขอโทษค่ะ พอดีดิฉันเผลอทำปากกาหล่นลงในแก้วยังไม่ได้เททิ้ง เพื่อนร่วมงานเข้าใจผิดเลยหยิบมาเสิร์ฟ” สติที่ถูกเรียกกลับมาอย่างรวดเร็วเอ่ยออกไปด้วยเหตุผลที่ดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่พร้อมกับน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อยจากความกลัว

“เสียมารยาท! ถึงจะเป็นแบบนั้นเธอก็ควรจะเข้ามาขออนุญาตก่อนไม่ใช่พรวดพราดเข้ามากระชากมือคนอื่นแบบนี้!” เสียงเข้มของชายวัยกลางคนอีกคนดังขึ้นอย่างดุดันไม่พอใจทันที

“ขอโทษค่ะ” หญิงสาวทำได้เพียงก้มหัวขอโทษออกไปอย่างรู้สึกผิดและรู้สึกกลัวไม่น้อย แต่มือกลับไม่ปล่อยออกจากแขนแกร่งเพื่อรั้งเขาไว้เหมือนเดิมตั้งแต่แรก

“แล้วแก้วมีตั้งหลายใบ เหมือนกันเกือบทุกใบ เธอมั่นใจได้ยังไงว่าเป็นแก้วใบนี้” น้ำเสียงเรียบนิ่งที่ฟังดูใจดีกว่าสองคนก่อนหน้าของชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ เอ่ยถามออกมาพร้อมกับจ้องมองหญิงสาว แต่ต่อให้ดูใจดียังไงสายตาของเขาก็ทำเอาเธอแทบไม่กล้าขยับ แทบไม่กล้าหายใจแล้วด้วยซ้ำ

“ขอโทษค่ะ!” สุดท้าย โนรา ที่หาคำแก้ตัวไม่ได้ก็ทำได้เพียงขอโทษอีกครั้งแล้วเลื่อนมือไปดึงแก้วใบนั้นออกจากฝ่ามือใหญ่อย่างถือวิสาสิก่อนจะก้าวหนีออกไปอย่างรวดเร็วเพราะความกลัวที่ไม่เคยได้พบเจอมาก่อนทั้งชีวิต

เธอถือแก้วใบนั้นออกไปก่อนจะทิ้งลงถึงขยะในทันที ทิ้งลงไปพร้อมกับแก้วใบนั้นอย่างไม่ลังเล

แน่นอนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นพนักงานคนที่ทำรู้เห็นทุกอย่างแต่ไม่ได้เข้ามาถามตรงๆ เพราะรู้ว่าดีเดี๋ยวก็มีคนมาจัดการทุกอย่างเอง

และหลังจากงานเลี้ยงสิ้นสุดลง พนักงานทำหน้าที่เก็บของทำความสะอาดทุกอย่างเรียบร้อยก็สามารถแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนได้ และนี่ก็คือเวลาที่หญิงสาวจะต้องรับผิดชอบผลจากการกระทำบุ่มบ่ามของตัวเองก่อนหน้านี้