บทที่ 6

เคลวินเดินหน้าบึ้งตรงขึ้นไปยังชั้นสอง เขาเข้าห้องนอนและได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กสาวจึงเดินไปชะเง้อมองหน้าต่าง ตอนนี้เด็กสาวกำลังใช้ตะกร้อสานสอยลูกชมพู่ลงมาอย่างขะมักเขม้น เสียงหัวเราะสดใสทำให้เขายิ่งหงุดหงิด แต่ที่ทำได้คือรีบปิดม่านเดินเข้าห้องน้ำไป

ในตอนสายกานดาพาเคลวินไปที่บ้านของเด็กสาวคนนั้น ทั้งที่เขาไม่อยากไปแต่รู้ว่านั่นคือเพื่อนสนิทของผู้เป็นป้าจึงไม่อยากจะเสียมารยาท

เสียงเจื้อยแจ้วเงียบไปแล้วตอนทั้งสองเดินมาหยุดที่หน้าประตู แต่จากด้านนอกก็ยังมองเห็นเด็กสาวกำลังช่วยล้างชมพู่สองตะกร้าใหญ่

“คุณป้า” มิรินวิ่งมาเปิดประตูบ้านด้วยตัวเอง

“มอมแมมเชียวมีมี่ คุณแม่อยู่บ้านไหมจ้ะ”

“อยู่ค่ะ แต่คุณพ่อออกไปทำงานแล้ว คุณป้าไม่ได้มาทวงชมพู่ใช่ไหมคะ” มิรินหัวเราะ

กานดาเองก็ยิ้มอย่างเอ็นดู พร้อมกันนั้นก็เอื้อมมือไปปัดเศษใบหญ้าตามตัวมิรินออกอย่างใจดี “ป้าพาเคลวินมารู้จักกันไว้ เราคนกันเองทั้งนั้น วันหลังมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้” กานดาหันไปมองเคลวินที่เดินตามหลังมา

มิรินหันไปยิ้มให้เขา “ถ้าอย่างงั้นเชิญข้างในเถอะค่ะ เดี๋ยวจะรีบไปล้างชมพู่ที่เพิ่งเก็บมา แล้วเอาไปส่งให้ถึงบ้านคุณป้าเลยนะคะ”

“คุณพี่ เข้ามาก่อนสิค่ะ” วิรัญญาออกมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทั้งยังส่งยิ้มให้เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหลังด้วย

“ญา นี่เคลวินจ้ะหลานชายของพี่เอง ลูกชายของอารยา เคลวินนี่คุณน้าวิรัญญาจ้ะเพื่อนรุ่นน้องของป้าเอง แม่ของมิริน” กานดาแนะนำให้เด็กหนุ่มได้รู้จักกับผู้สูงวัยกว่า

เคลวินไหว้และทักทายอย่างสุภาพ เขาไม่ค่อยคุ้นเคยกับการนั่งฟังผู้ใหญ่คุยกันเท่าไหร่จึงดูอึดอัดอยู่บ้าง กานดาชวนวิรัญญาคุยอยู่สักพัก จากนั้นบอกให้เขาออกมาคุยกับมิริน

เขาไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปชวนใครคุย เพียงตั้งใจจะเดินกลับบ้านก่อน ...พอออกมาด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งตามมาจากทางด้านหลัง

“นายจะกลับแล้วเหรอ” มิรินเอ่ยถามเสียงหอบ

เคลวินปรายตามองอย่างเฉยชา

“ทำไมต้องทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นด้วย ยังโกรธเรื่องเมื่อเช้าอยู่หรือไง ฉันขอโทษนะ” มิรินรีบพูด

“ไม่จำเป็น” เคลวินตัดบทและก้าวเดินต่อแต่เด็กสาววิ่งมายืนขวางหน้าเขาไว้

“จำเป็นสิ ต่อไปเราจะเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว ไหนจะเรียนที่เดียวกันอีก มาเป็นเพื่อนกันนะ” มิรินยิ้มไม่สนใจใบหน้าบูดบึ้งของอีกฝ่าย

“ฉันไม่ได้อยากมีเพื่อน”

“ได้ไง นายเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่ อย่างน้อยนายก็ต้องมีเพื่อนสิ ได้ยินมาว่านายไม่เคยมาที่ประเทศไทยเลยนี่น่า” มือเล็กยื่นไปตรงหน้าเขา ในมือมีชมพู่ทับทิมจันทร์ลูกสวยอยู่ “ให้นาย เป็นของขวัญที่เราเจอกันครั้งแรก” มิรินยิ้มสดใสแต่เคลวินกลับกลอกตาแล้วเดินอ้อมคนตัวเล็กไปแบบไม่ไยดี

“นี่ เดี๋ยวก่อนสิ” มิรินวิ่งตามไปดักเขาไว้อีก

“ฉันไม่ชอ...” เคลวินฉุนเหมือนกำลังจะหมดความอดทน

...ไม่คาดว่าชมพู่กลับโดนยัดใส่มือเขาจากนั้นร่างเล็กก็วิ่งหายกลับเข้าไปในบ้าน “กินเสียนะรับรองว่าอร่อย ฉันปลูกเองเลยล่ะ”

เคลวินมองลูกชมพู่ในมืองงๆ ไม่เคยมีใครที่เห็นใบหน้าเย็นชาของเขาแล้วยังกล้าตามตอแยแบบนี้มาก่อน ทุกคนต่างก็มองอย่างหวาดกลัว ไม่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ บางทีก็พยายามออกห่างให้มากที่สุด

เกราะกำบังนี้เขาใช้กันผู้คนที่เข้าใกล้เขาเพื่อผลประโยชน์ เพราะหลายครั้งมีคนอยากหลอกใช้เขาเพื่อเข้าถึงพ่อ แต่ตอนนี้กลับมีเด็กสาวกล้ายัดชมพู่ใส่มือเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไร้ซึ่งพิษสง ทั้งยังดูไม่ออกว่าต้องการผลประโยชน์อะไร...

เคลวินยืนมองลูกชมพู่ในมืออยู่นานก่อนที่จะได้สติ เขาขมวดคิ้ว...เขวี้ยงลูกชมพู่ในมือทิ้งไป ใบหน้าสับสนกลับมาเย็นชาอีกครั้งกระทั่งเดินกลับเข้าบ้านไป

*****************

เปิดเทอมวันแรกมิรินเดินออกมาจากบ้าน ตรงไปยังสถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่หน้าหมู่บ้านคนเดียวตั้งแต่เช้า เด็กสาวได้รับอนุญาตให้นั่งรถไฟใต้ดินไปโรงเรียนเองได้แล้ว

รถไฟใต้ดินในตอนเช้าตรู่คนบางตาค่อนข้างจะเงียบเหงา ทำให้มิรินยิ้มเพราะไม่ต้องยืนเบียดกับใคร นี่คือความตั้งใจหนึ่งที่ทำให้เด็กสาวยอมตื่นแต่เช้ามืดและมารอรถขบวนแรก

“มีมี่” เสียงเรียกอย่างตื่นเต้นด้านหลังทำให้มิรินหันกลับมามอง “คิดถึงจังเลยเป็นยังไงบ้าง” ทิพวัลย์โถมเข้าไปกอดมิรินทั้งตัว

ทิพวัลย์หรือเปิ้ล เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เรียนห้องเดียวกัน ทั้งยังนั่งโต๊ะข้างๆ กันมาตั้งแต่สมัยประถม

เด็กสาวโอบกอดเพื่อนรัก คาดไม่ถึงว่าจะเจอเพื่อนอยู่ที่รถไฟใต้ดินแบบนี้ ทั้งที่ปกติทิพวัลย์ไม่ชอบตื่นเช้าทำให้ไปถึงโรงเรียนเอาวินาทีสุดท้ายที่ประตูโรงเรียนจะปิด

“นึกแล้วว่าถ้าออกมาเช้าจะต้องเจอมีมี่ที่นี่” ทิพวัลย์หัวเราะชอบใจ สองคนพูดคุยไปตลอดทาง ต่างคนต่างก็แลกเปลี่ยนเรื่องราวในช่วงปิดเทอม

ที่หน้าโรงเรียนเด็กสาวทั้งสองพบว่า แม้จะเป็นวันเปิดเทอมวันแรกทั้งยังเช้าอยู่มาก แต่นักเรียนหลายคนก็มาถึงโรงเรียนแล้วเช่นกัน

“เราสองคนอยู่ห้องเดียวกัน!!” มิรินกับทิพวัลย์ตะโกนเสียงดัง ที่จริงก็ไม่น่าแปลกเพราะผลการเรียนของทั้งคู่ไม่ได้ต่างกันมาก จัดอยู่ในระดับกลางๆ ของนักเรียนทั้งหมด