บทที่ 4

ที่น่าตกใจคือป้าของเขาเองก็มอบส่วนของตนให้เขาเช่นกัน ดังนั้น...อยู่ๆ เคลวินก็กลายเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทในเครือเจเอ็มอี แม้จะมีกานดาเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ให้จนกว่าเขาจะบรรลุนิติภาวะก็ตาม

ทรัพย์สมบัติที่เขาได้รับไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เคลวินตัดสินใจย้ายมาเมืองไทย เหตุผลหลักๆ คือ....เพราะเขาโกรธโกรธมาก

พ่อไม่เคยบอกอะไรเลย เขาไม่รู้ว่าแม่เสีย ไม่เคยระแคะระคายเรื่องนี้ สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้เกี่ยวกับแม่ คือพ่อบอกว่าแม่อาจแต่งงานใหม่ไม่มาหาเขาอีก!!

เคลวินเดินออกมาเรียกรถแท็กซี่หน้าสนามบิน เขาช่วยคนขับขนกระเป๋าขึ้นท้ายรถ ไม่นานเขาก็มายืนเงยหน้ามองประตูกดกริ่งสัญญาณหน้าบ้าน

“ที่นี่คฤหาสน์คุณอนุชา สุขสันติการหรือเปล่าครับ” เคลวินเอ่ยถามคนที่วิ่งออกมาเสียงเรียบ

คนสวนของคฤหาสน์มองเขาเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “คุณหนูเคลวินเหรอครับ” สินชัยเอ่ยถามอย่างตกใจเนื่องจากไม่คิดว่า ‘คุณหนู’ จะกลายเป็นชายหนุ่มผู้หล่อเหลา

“ครับ” เคลวินพยักหน้าช้าๆ

“เห็นคุณผู้หญิงบอกว่าคุณหนู...เอ่อ...คุณเคลวินจะมาอาทิตย์หน้า เข้าบ้านก่อนสิครับคุณท่านทั้งสองอยู่ข้างใน” สินชัยกุลีกุจอช่วยเขายกกระเป๋า

“เดี๋ยวผมลากเอง” เคลวินพยายามพูดอย่างสุภาพ แต่เพราะเขายังติดนิสัยเดิมอยู่น้ำเสียงจึงยังติดจะเย็นชาเล็กน้อย

สินชัยรีบวางลงเพราะกลัวจะทำให้เขาไม่พอใจ

“มันหนักน่ะครับ ยกใบเล็กเข้าไปแล้วกันนะครับ” เคลวินรีบพูดต่อเพราะเห็นสีหน้าอีกฝ่าย นั่นทำให้สีหน้าของสินชัยดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรีบลากกระเป๋าใบนั้นแล้วเดินนำเข้าไปด้านใน

“ผมชื่อสินชัยครับ เป็นคนดูแลสวนของคฤหาสน์ จะเรียกว่านายสินเฉยๆ ก็ได้”

“ครับ” เคลวินตอบรับสั้นๆ

ขณะที่เดินตามสินชัยเข้าไปในด้านใน เคลวินมองไปรอบๆ คฤหาสน์กว้างขวาง เขาชินแล้วกับการที่เห็นบ้านหลังใหญ่โตแต่มีคนอาศัยอยู่ไม่กี่คน

บ้านของพ่อเขาที่อเมริกาก็เป็นแบบนี้ เขามักจะต้องอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่เสมอ เพราะพ่อต้องออกไปทำงาน บางครั้งก็ไปติดต่อธุรกิจหลายวันจึงจะกลับ

ถึงจะบอกอย่างนั้น แม้พ่อจะอยู่ก็ใช่ว่าเขาจะได้เจอนอกจากว่าอีกฝ่ายจะเรียกหา เดือนหนึ่งเรียกได้ว่าเขาพบหน้าพ่อแทบจะนับครั้งได้เลยทีเดียว

เสียงหัวเราะของเด็กผู้หญิงดังข้ามกำแพงมา เคลวินหันไปมอง แต่ที่มองเห็นคือต้นชมพู่ที่กำลังแข่งกันออกผล เขานึกสงสัยว่าเจ้าของบ้านคงจะดูแลมันเป็นอย่างดีแน่

“เคลวิน” เสียงตื่นเต้นดีใจของกานดาทำให้เคลวินดึงสายตากลับมา

“จะมาทำไมไม่บอกป้าล่วงหน้า ป้านึกว่าอีกสองสามวันเสียเลยไม่ได้ไปรับที่สนามบิน แล้วนี่มายังไงจ้ะลูก” กานดาเดินเข้ามาสวมกอดร่างสูงซึ่งเขาก็ยินยอมให้ผู้เป็นป้ากอดโดยดี

กานดามีใบหน้าคล้ายกับแม่ของเคลวิน ยิ่งเวลาที่ทั้งสองยิ้มก็ยิ่งเหมือนกัน เห็นรอยยิ้มนั้นเขาอดคิดถึงแม่ขึ้นมาไม่ได้ “ผมไม่อยากรบกวนครับเลยมาแท็กซี่” เคลวินวางกระเป๋าลงพร้อมกับกระพุ่มมือไหว้

“รบกวนอะไรกัน เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลเสียหน่อย มาเถอะคุณลุงอยู่ข้างใน” กานดาดีใจสุดๆ ที่เห็นหน้าหลานชายสุดรัก

เด็กหนุ่มอยู่พูดคุยกับกานดาและอนุชาอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ได้เข้าไปในห้องนอนกว้างขวางตบแต่งเรียบง่าย โทนห้องสีขาวน้ำตาลดูกลมกลืนอย่างมีสไตล์ ดูเหมือนห้องนี้จะตกแต่งเพื่อเขาโดยเฉพาะ ร่างสูงเดินไปยังประตูกระจกพร้อมกับเปิดออกไปยังระเบียงด้านนอก

“ชอบไหมจ้ะ” กานดาถามเขายิ้มๆ

“ชอบครับ ขอบคุณคุณป้ามาก”

“ชอบก็ดีแล้ว”

เคลวินยิ้มพร้อมกับมองไปรอบๆ ห้อง อยู่ๆ ก็รู้สึกคิดถึงแม่ขึ้นมา ดวงตาคมเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เหลือบไปเห็นต้นชมพู่ริมกำแพงซึ่งอยู่ใกล้กับระเบียงห้องของเขาเอง

“พักผ่อนนะจ้ะ ต่อไปที่นี่คือบ้านของหลาน ไม่ต้องคิดอะไรมาก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นป้าจะอยู่เคียงข้างเสมอ อย่าลืม” กานดายิ้มให้เคลวินอย่างอ่อนโยน

“ครับป้า ขอบคุณครับ”

เคลวินตอบใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาที่เคยเย็นชาอยู่เป็นนิจกลับแลดูอ่อนโยนลง ยิ่งในยามที่เขาหันกลับมามองผู้เป็นป้าที่เดินออกไปจากห้อง

...มันคล้ายเขาอยากจะยิ้มออกมา

การมาถึงเมืองไทยครั้งนี้ของเขา ก็คงจะเหมือนการได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตที่ไม่มีพ่อของเขาคอยบงการ ชีวิตที่แม่ของเขาปรารถนาให้เขาเดิน ชีวิตเต็มไปด้วยอิสระที่เขาเคยฝันเอาไว้

“ผมจะใช้ชีวิตอิสระอย่างที่แม่ต้องการ อย่าห่วงไปเลยนะครับ ผมจะพยายามอยู่อย่างมีความสุข” เคลวินพึมพำกับตัวเองเสียงเบา

“เย็นชามากเลยนะ” อนุชากระซิบกับภรรยา

“คงต้องให้เวลาเขาหน่อยค่ะ เขาเติบโตมาท่ามกลางสังคมที่แตกต่าง ตอนเจอครั้งแรกฉันเองก็ตกใจมากเหมือนกัน เขาดูเหมือนคนที่ไม่ยอมเปิดรับใคร ไม่ยอมไว้ใจใครง่ายๆ” กานดาทอดถอนหายใจ

“แล้วนี่ทางพ่อของเขาจัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ” อนุชากังวลเพราะได้ยินมาว่าเคลวินทะเลาะกับหลี่ชิงก่อนจะมาที่ประเทศไทย

“ค่ะ น่าจะอย่างนั้น ไม่อย่างงั้นคงไม่ได้มา แต่ถึงจะไม่เรียบร้อยดูจากนิสัยของเคลวินแล้ว รอบนี้พ่อของเขาน่าจะแพ้ ไหนจะมีเรื่องที่เขากำลังจะแต่งงานใหม่อีก คงจนปัญญาจะรั้งลูกชายเอาไว้กระมัง ถ้าคุณลำบากใจ...” กานดาอดที่จะกังวลขึ้นมาไม่ได้