บทที่ 8 สิ่งที่ไม่อาจสลัดทิ้ง - 1

อาหารในร้านค้ามีคุณสมบัติที่ช่างใส่ใจผู้ใช้บริการยิ่งนัก กล่าวคือ เมื่อใดก็ตามที่อาหารเหล่านั้นตกอยู่ในสายตาของผู้อื่นซึ่งมิใช่หนิงหนิง บรรจุภัณฑ์ภายนอกจะเปลี่ยนไปให้สอดคล้องกับโลกใบนี้ ทว่าสิ่งที่อยู่ภายในยังคงเดิม

ตัวอย่างเช่นอมยิ้มแท่งนั้น ก้านพลาสติกจะกลายเป็นก้านไม้เล็กๆ พลาสติกห่อจะเปลี่ยนเป็นกระดาษน้ำมัน แต่ตัวอมยิ้มยังเป็นเหมือนเดิม ด้วยเหตุนี้ แม้อาหารจะดูแปลกตาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้ผู้คนเกิดความสงสัย หนิงหนิงจึงวางใจมอบอมยิ้มแท่งนั้นให้แก่หลี่หรงได้

ทว่าหนิงหนิงผู้ทำความดีโดยไม่หวังชื่อเสียง เพิ่งก้าวออกจากประตู ก็ได้พบกับแขกผู้มาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย

หลงเชิ่งกำลังยืนอยู่กลางลาน เมื่อเห็นหนิงหนิงเดินออกมาจากเรือนของหลี่หรง คิ้วของเขาก็ขมวดแน่นทันที

เมื่อวานนี้หนิงหนิงเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ถึงขั้นออกหน้าปกป้องซูซ่านเหยา และตบหน้าเฉินซ่างจู๋ซึ่งเป็นสหายสนิทของตนเอง เรื่องนี้ทำให้หลงเชิ่งรู้สึกฉงนยิ่งนัก อีกทั้งท่าทีของนางที่มีต่อเขาในวันนั้นก็เปลี่ยนไป ความดูแคลนอย่างไม่ปิดบังยิ่งทำให้เขารู้สึกแปลกใจ

หลงเชิ่งเคยคิดอยู่ช่วงหนึ่งว่าซูซ่านหนิงอาจเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แม้น้ำเสียงยังแข็งกร้าว ยังพูดจาเหน็บแนมไม่เลิกรา แต่ก็เห็นได้ชัดว่านางเข้าข้างพี่สาวต่างมารดา ทว่าวันนี้หลังจากเข้าเฝ้าหารือราชกิจในวังเสร็จสิ้น เขากลับบังเอิญเห็นสาวใช้ใกล้ชิดสองคนของนาง พร้อมกับขันทีอีกสองคน เดินลุกลี้ลุกลนมุ่งหน้าไปทางตำหนักเย็น เมื่อนึกย้อนถึงเรื่องราวในอดีต หลงเชิ่งแทบจะตัดสินได้ในทันทีว่าซูซ่านหนิงคงไม่ทำสิ่งใดดีงาม เขาจึงเรียกสาวใช้และขันทีเหล่านั้นไว้ ก่อนจะตามมาดูด้วยตนเอง

หลงเชิ่งรู้ดีว่าปกติซูซ่านหนิงชอบรังแกองค์ชายตัวประกัน เมื่อเห็นนางออกมาจากเรือนขององค์ชายตัวประกัน เขาก็คิดว่านางคงมาแสดงอำนาจอีกครั้ง จึงกล่าวด้วยโทสะว่า

“ซูซ่านหนิง ข้าอุตส่าห์คิดว่าเจ้าเปลี่ยนไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายเจ้าก็ยังเหมือนเดิม!”

หนิงหนิงเกลียดนักท่าทีที่อ้างคุณธรรมจอมปลอมของเขา และยิ่งเบื่อหน่ายการกล่าวโทษผู้อื่นโดยไม่แยกแยะผิดถูก

หลงเชิ่งตั้งแต่วัยเยาว์ก็มีภาพลักษณ์เคร่งครัดเที่ยงธรรม เหล่าองค์ชายคนอื่นๆ มักกลั่นแกล้งหลี่หรงลับหลังเขา ดังนั้นในอดีตเขาจึงไม่ล่วงรู้ถึงสภาพความเป็นอยู่ของหลี่หรง และย่อมไม่เคยยื่นมือช่วยเหลือเหมือนซูซ่านเหยา ต่อมาในยามที่ซูซ่านหนิงรังแกหลี่หรง แม้เขาจะเอ่ยปากห้ามปรามอยู่บ้าง ทว่าในเวลานั้น หลี่หรงกลับยอมรับซูซ่านเหยาเพียงผู้เดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ภายหลังหลี่หรงไม่เพียงไม่ซาบซึ้งต่อความช่วยเหลือของหลงเชิ่ง หากยังเคียดแค้นเขา เพราะซูซ่านเหยามีใจให้หลงเชิ่ง เขาจึงมองท่าทีสูงส่งของอีกฝ่ายว่าเสแสร้งน่าขยะแขยง ทุกครั้งที่ถูกหลงเชิ่งช่วยไว้ กลับยิ่งทำห้เข รู้สึกถูกหยามเกียรติ ดังนั้นเมื่อหลี่หรงกลับสู่แคว้นของตนและขึ้นครองบัลลังก์ กุมอำนาจไว้ในมือ เขาจึงไม่เคยละเว้นที่จะสร้างความลำบากให้หลงเชิ่ง ทั้งยังวางแผนสังหารอยู่หลายครั้ง หวังจะกำจัดให้สิ้นซาก

หนิงหนิงได้แต่หัวเราะในใจ คิดว่าเจ้าดูแลตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ยังจะมาทำท่าออกหน้าแทนใครอีก อนาคตเจ้ามีให้ชดใช้แน่

นางไม่รู้สึกดีกับหลงเชิ่งแม้แต่น้อย แค่จะเถียงกับเขายังรู้สึกว่าเปลืองแรง เถียงหนึ่งประโยคได้แต้มเพิ่มห้าสิบ ดูแล้วก็ไม่ต่างจากเถียงกับคนเดินผ่านไปมา เปลืองน้ำลายเปล่าๆ

หนิงหนิงไม่คิดจะสนใจหลงเชิ่งเลยแม้แต่น้อย เพียงสั่งขันทีน้อยให้ไปต้มยามาให้หลี่หรง จากนั้นก็กลอกตาอย่างรังเกียจ ก่อนจะเดินอ้อมเขาออกไปทางประตูเหมือนครั้งก่อน

เพราะกลอกตาแรงเกินไป ไม่ได้มองทางเดิน หนิงหนิงจึงสะดุดอะไรบางอย่างเข้าอย่างจัง เสียงดังโครม

นางก้มลงมอง ถึงได้เห็นว่าเป็นถังเหล็กใส่เถ้าถ่านที่ถูกทิ้งไว้ นางเม้มปากแล้วเตะถังนั้นออกไป พอเงยหน้าขึ้น สายตาก็ไปสะดุดกับสีชมพูอ่อนมุมหนึ่งเข้า

หนิงหนิงก้มลงดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบไม้ขึ้นมาเขี่ยเถ้าถ่านดู แล้วก็พบเศษผ้าสีชมพูที่ยังไหม้ไม่หมดอยู่หลายชิ้น สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนไปอย่างยากจะพรรณนา

ถุงหอมอยู่ที่หลี่หรงจริง เพียงแต่เขาไม่ได้แอบเก็บไว้เพื่อวางแผนการใดในภายหลัง หากแต่ตัดมันเป็นชิ้นๆ ระบายโทสะ แล้วโยนลงในกระถางไฟเผาทิ้งเสีย

แท้จริงแล้วเป็นนางที่คิดมากไปเอง ในตอนแรกหนิงหนิงรู้สึกขุ่นเคืองราวกับถูกเยาะเย้ยว่าคิดเข้าข้างตนเองเกินไป ทว่าพอได้มองเศษผ้าสีชมพูที่ไหม้เกรียมเหล่านั้น นางกลับนึกถึงจุดจบของตนในต้นฉบับขึ้นมา

แขนขาถูกตัดขาด ราวกับเศษผ้าสีชมพูเหล่านี้ที่กระจัดกระจายไร้รูปทรง แม้จะมีเครื่องมือช่วยให้เอาชีวิตรอดอยู่ชิ้นหนึ่ง แต่เนื้อเรื่องยาวไกลถึงเพียงนี้ ใครจะรู้ว่ามันจะพอใช้ไปจนจบหรือไม่ ทางที่ดีควรรีบสะสมค่าความรู้สึกดีเอาไว้บ้าง

คิดได้เช่นนั้น นางก็เมินสายตาสงสัยของหลงเชิ่ง วิ่งฉิวไปหาขันทีน้อยสองคนที่กำลังต้มยา ใช้วิธีทั้งขู่ทั้งหลอกล่อ สั่งสอนยกใหญ่ บอกว่าหากยังเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกและนางรู้เข้า จะตัดหัวพวกมันทั้งสองเสีย