บทที่ 3 คนชั่วช้า - 2

ขันทีน้อยถือถ้วยยามาจะช่วยประคองให้หลี่หรงดื่ม แต่กลับถูกเขาปัดมือออก หลี่หรงฝืนร่างที่ยังอ่อนแรง นั่งตัวโยกคล้ายจะล้มอยู่รอมร่อ แต่ก็ยังยื้อเอาถ้วยมาดื่มรวดเดียวจนหมด

เมื่อวางถ้วยยาลง เขาก็มองหนิงหนิงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เอ่ยขึ้นว่า “ท่านหญิง ยังมีเรื่องใดอีกหรือ”

มีสิ ข้ายังติดค้างด่าเจ้าอยู่อีกสามประโยค มิหนำซ้ำยังต้องด่าซูซ่านเหยาให้เจ้าได้ยินอีกสามประโยคด้วย

เฮ้อ… คราวนี้คงได้ล่วงเกินกันจริงๆ เสียแล้วขณะนั้น ขันทีน้อยผู้หนึ่งก็หอบกระถางถ่านที่เผาใหม่เข้ามา คราวนี้เป็นถ่านหงหลัว ไร้ควัน กลิ่นไม่ฉุน ให้ความอบอุ่นดีนัก ไม่นานห้องทั้งห้องก็ร้อนระอุขึ้น

สวี่กงกงพอเห็นดังนั้นก็พอเดาใจหนิงหนิงออกแล้ว ภายในวังนี้มิเคยขาดสตรีเปี่ยมความอัดอั้น สตรีในห้องหอทั้งหลาย ไม่ว่าไท่เฟยหรือองค์หญิงที่ต้องครองหม้าย ต่างก็มีชายงามไว้คลายเหงาลับๆ ส่วนองค์ชายตัวประกันนั้นแม้ต่ำต้อย แต่รูปโฉมของหลี่หรงก็จัดว่างามสะดุดตา จึงมีไม่น้อยที่ลอบหมายปอง

พอเห็นหนิงหนิงลงมือดูแลเอาใจใส่ถึงเพียงนี้ สวี่กงกงก็เข้าใจไปเองว่านางคงคิดไม่ซื่อต่อหลี่หรงเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงบีบเสียงแหลม เอ่ยกับหลี่หรงว่า

“โอ้ องค์ชายตัวประกันเอ๋ย ท่านต้องขอบคุณท่านหญิงให้มากๆ เลยนะ!”

สวี่กงกงกล่าวพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า “เห็นไหม เพียงท่านหมดสติไปทีเดียว ท่านหญิงถึงกับตกใจจนหัวหมุน ทั้งเรียกหมอหลวง ทั้งให้คนไปเบิกถ่านจากสำนักพระคลังใน ท่านก็รู้คุณเอาไว้บ้างเถิด!”

พอพูดจบ เขายังทำตาแพรวพราวกระพริบให้อีกหนึ่งทีอย่างมีนัยยะ หลี่หรงไม่รู้ว่านึกถึงสิ่งใดขึ้นมา สีหน้าจึงหม่นคล้ำลงกว่าเก่า

เรือนหลังนี้แสงสว่างย่ำแย่นัก แม้ยามกลางวันยังมืดทึบยิ่งกว่าตอนใกล้พลบค่ำ ด้านในเตียงไม้สี่เสายิ่งแลดูมืดครึ้ม หลี่หรงพิงอยู่กับหัวเตียง ผิวเนื้อซีดขาวยิ่งขับให้ความมืดรอบด้านเด่นชัดขึ้น ดวงหน้าของเขาก้มต่ำ นิ้วมือเรียวยาวกำแน่นเป็นกำปั้น แม้มิได้เอ่ยสักคำ แต่ทั่วทั้งร่างกลับแผ่กลิ่นอายขุ่นมัวอันกดดันจนคนรอบข้างหายใจไม่ทั่วท้อง

หนิงหนิงยังไม่ล่วงรู้ความหมายแฝงในถ้อยคำของสวี่กงกง กลับคิดว่าอีกฝ่ายช่างปากหวานนัก เช่นนี้ย่อมช่วยให้ค่าความเกลียดชังของหลี่หรงต่อนางลดลงแน่

ทว่าเวลามีน้อย นางต้องรีบทำงานหลักให้เสร็จ แต่คนในห้องมีมากเกินไป หนิงหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า

“พวกท่านออกไปก่อนเถิด”

นางคิดเพียงว่า เวลาจะด่าใคร หากมิใช่สถานการณ์คอขาดบาดตาย ก็ไม่ควรด่าต่อหน้าผู้คนมากเกินไป เพราะความอัปยศหนักหนาเกินไปย่อมทำให้ค่าความแค้นพุ่งสูงลิ่ว

ทว่าในตอนนี้ ดวงตาของหลี่หรงกลับแดงวาบด้วยโทสะ สวี่กงกงทำหน้ารู้ทัน กระพริบตาปริบๆ แล้วพาขันทีน้อยกับหมอหลวงออกไป ซูซ่านเหยามองหลี่หรงอย่างกังวลใจ ก่อนจะก้าวตามหลังออกไปเช่นกัน

ไม่ได้สิ นางคนนั้นต้องอยู่! หนิงหนิงรีบเรียกขึ้นว่า “พี่สาวอยู่ก่อน!”

ทุกคนทยอยออกไป เหลือเพียงซูซ่านเหยาที่ชะงักเท้าและหันมามองอย่างงุนงง หนิงหนิงเหลือบมองประตูที่ยังเปิดค้างไว้ สวี่กงกงก็รีบปิดให้โดยไม่ต้องเอ่ยปาก

หลี่หรงเห็นว่านางถึงกับไล่คนออกเพื่อให้ซูซ่านเหยาอยู่เป็นพยาน ยิ่งโกรธจนหน้าตาแดงก่ำ เริ่มไอหนักราวจะขาดใจ เกือบจะหมดสติอีกรอบ

หนิงหนิงตกใจจนหน้าถอดสี “ไม่ได้ๆ เจ้าอย่าเพิ่งเป็นลมนะ!”

นางรีบพุ่งเข้าไปข้างเตียง สามก้าวถึงตัวในพริบตา เอื้อมมือขึ้นลูบแผ่นหลังเขาเบาๆ ช่วยให้ลมหายใจที่ติดขัดค่อยๆ ผ่อนคลายลง ทว่าหลี่หรงกลับยกมือขึ้นผลักนางออกไปทันที แต่... เขากลับผลักนางไม่ออก

เจ้าคนป่วยบอบบางนี่อาการหนักเกินไปจริงๆ มือเท้าไร้เรี่ยวแรง แม้จะพยายามผลักหนิงหนิงให้พ้นไปจากตัวเพียงใดก็ไร้ผล ทั้งยังไอจนตาน้ำตาเล็ด พยายามดิ้นหนีสัมผัสเบาๆ ที่ลูบแผ่นหลังให้เขาหายใจสะดวกขึ้นนั้น แต่เพราะไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน ท้ายที่สุดก็เหมือนถูกต้อนจนมุม เขาจึงเงยหน้าขึ้นมากัดเข้าที่ข้อมือหนิงหนิงอย่างแรง!

“เวรเอ๊ย! เจ้าเป็นหมาหรือไงกัน!”

หนิงหนิงร้องลั่น รีบชักมือกลับมา พลางกุมข้อมือแน่นอย่างเจ็บจี๊ด หลุดปากด่าออกมาโดยไม่ทันยั้งคิด

ให้ตายเถอะ ร่างกายไม่มีแรง แต่ปากกับฟันนี่กลับแข็งแรงผิดปกติ กัดจนเลือดซิบเลยนี่นา!

ครั้นนางเงยหน้าขึ้นก็เห็นอักษรเล็กๆ ลอยบนหัวหลี่หรงว่า คะแนน +1000

ซูซ่านเหยารีบพุ่งเข้ามาดูแผลบนข้อมือนางด้วยความร้อนใจ ทว่าหนิงหนิงซึ่งกำลังเดือดปุดๆ อยู่แล้ว ก็สาวมือกลับแล้วด่าใส่ว่า

“ถอยไป! กล้าแตะต้องข้างั้นรึ?!”

คะแนน +1000

ให้ตายเถอะ! เจ้าหลี่หรงคนนี้ก็หาใช่คนดีที่ไหน ตั้งแต่นางทะลุมิติมายังมิได้ทำเรื่องเลวร้ายกับเขาเลยด้วยซ้ำ ทั้งเรียกหมอหลวง ทั้งหาถ่านมาให้ แล้วเมื่อครู่ยังช่วยลูบหลังให้เขาหายใจสะดวกขึ้นแท้ๆ แต่เจ้าคนบ้ากลับมากัดนางเสียอย่างนั้น นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!

ยิ่งคิดหนิงหนิงก็ยิ่งโมโห นางชี้หน้าเขาด่าเสียงดังว่า “เจ้าคนอกตัญญู! ข้ากำลังช่วยชีวิตเจ้านะ รู้บ้างหรือไม่?!”

คะแนน +1000