บทที่ 3 คนชั่วช้า - 1

ภายใต้การเร่งรัดของหนิงหนิง สวี่กงกงจึงแบกหลี่หรงที่สิ้นสติขึ้นหลังแล้ววิ่งพะรุงพะรังกลับมาถึงเรือนพัก หนิงหนิงร้อนใจจนเกือบจะวิ่งตามไปอยู่แล้ว หากมิใช่เพราะหูป๋อเตือนสติ นางจึงได้ดึงซูซ่านเหยากลับขึ้นเกี้ยว แล้วให้คนแบกเกี้ยวตามไปด้านหลังแทน

หนิงหนิงยังจำได้ดีว่า ในบรรดานิยายที่นางเคยอ่านมา เหล่าองค์ชายตัวประกันมักจะอาศัยอยู่ร่วมกับบรรดาองค์ชาย แต่ไม่รู้เหตุใดครั้งนี้กงกงกลับยิ่งเดินยิ่งไกล สุดท้ายก็มาหยุดลงหน้าลานเรือนเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตำหนักเย็น

กงกงชราร่างกายอ่อนแรง พอเข้าประตูมาก็ปล่อยให้หลี่หรงร่วงลงบนเตียงไม้เสียงดัง “ตึง” เสียงนั้นดังจนหนิงหนิงยังสะดุ้ง เขาหอบหายใจเหนื่อยอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่ เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก

หนิงหนิงนึกในใจว่า เตียงนี้ต้องแข็งปานใดถึงทำให้เสียงสะท้อนชัดนัก นางยื่นมือไปลองแตะดู ก็พบว่ามีผ้าปูเพียงผืนเดียว บนเตียงไร้แม้กระทั่งฟูกรอง

หลี่หรงเริ่มตัวสั่นเป็นพักๆ หนิงหนิงเห็นดังนั้นก็รีบคว้าผ้าห่มมาห่มให้ ทว่าผ้าห่มผืนนั้นกลับบางจนชวนเวทนา เนื้อผ้าเป็นรูจนเห็นปุยนุ่นลุ่ยออกมา

หนิงหนิงถึงกับเส้นเลือดขึ้นขมับ ตวาดถามว่า “ถ่านอยู่ไหน รีบก่อไฟเดี๋ยวนี้!”

ขันทีน้อยทั้งสองรีบลนลานวิ่งออกไป ไม่นานก็หอบกระถางถ่านกลับมา แต่ทันทีที่จุดไฟ ควันดำก็ลอยฟุ้งไปทั่วห้อง สวี่กงกงตวาดลั่นว่า “หยาบช้ายิ่ง! ถ่านเช่นนี้ยังกล้านำมารับใช้ท่านหญิง?!”

ขันทีน้อยคุกเข่ากลัวจนตัวสั่น รีบยกถ่านออกไปพลางพูดพร่ำว่า “ที่เรือนขององค์ชายตัวประกัน มีเพียงถ่านเช่นนี้จริงๆ ขอรับ...”

หนิงหนิงเอ่ยว่า “รีบไปเบิกจากสำนักพระคลังใน บอกว่าข้าต้องการ!”

ขันทีน้อยรับคำแล้ววิ่งออกไป ส่วนในเวลานั้นหมอหลวงก็เดินทางมาถึงพอดี

หมอหลวงเคราขาวมองหนิงหนิงพลางชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับประหลาดใจที่สตรีซึ่งขึ้นชื่อว่าเจ้าปัญหา กลับลงมือช่วยเหลือผู้อื่น ก่อนจะเริ่มจับชีพจรให้หลี่หรง

เมื่อวินิจฉัยเสร็จ หมอหลวงก็นิ่งอยู่นานเนิ่น กว่าจะเปล่งเสียงเอ่ยว่า “ร่างกายขององค์ชายตัวประกัน...อ่อนแอเกินไปนัก”

หนิงหนิงโพล่งสวนทันทีว่า “เพ้อเจ้อไปแล้วเจ้าค่ะ! คนตัวเป็นๆ มาคุกเข่าอยู่กลางลมหนาวทั้งวันทั้งคืน ใครเล่าจะไม่อ่อนแรงบ้าง ไม่เช่นนั้นข้าจะให้ท่านมาดูทำไมกัน รีบจ่ายยามาเถิดเจ้าค่ะ”

เกรงว่าซูซ่านหนิงคงไม่เคยใช้ถ้อยคำสุภาพเช่นนี้กับหมอหลวงมาก่อน หมอหลวงชราจึงรีบลุกขึ้นทำความเคารพพลางว่า

“ไม่ลำบาก ไม่ลำบาก นี่ล้วนเป็นหน้าที่ของข้าน้อย” จากนั้นก็เร่งเขียนใบสั่งยา สั่งให้ขันทีรีบไปต้มยาทันที

หนิงหนิงค่อยหายใจโล่งอก นั่งลงบนม้านั่งตัวหนึ่ง แต่ยังไม่ทันได้นั่งนาน นางก็สะดุ้งผางราวไฟลนก้น ภารกิจของนางยังไม่เสร็จ ที่สำคัญมันยังมีเวลาจำกัด หากหมดเวลาลงก่อนนางด่าจบ นางก็ตายสนิทสิ้นลมหายใจสิไม่ใช่หรือ!

นางพุ่งไปที่เตียง ก้มตัวเขย่าหลี่หรงพลางร้องว่า “ตื่น! ตื่นเร็ว!”

หลี่หรงไม่ขยับแน่นอน เขาร้อนจนสลบไปแล้ว คนหมดสติจะปลุกขึ้นง่ายๆ ได้อย่างไรเล่า!

หนิงหนิงเห็นน้ำหยดในนาฬิกาน้ำบนโต๊ะก็ยิ่งร้อนใจ นางรู้ดีว่าหากเขาหลับอยู่เช่นนี้ ย่อมด่าไม่ได้ผล แล้วจะทำอย่างไรให้เขาตื่นล่ะ

ไม่นานยาก็ถูกต้มเสร็จ หนิงหนิงพลันมีประกายความหวังในใจ ใช่แล้ว คนหลับจะกินยาอย่างไร ต้องปลุกให้ตื่นก่อนแน่แท้! นางจึงหันมองผู้คนรอบตัวอย่างเงียบงัน รอให้พวกเขาลงมือ

ซูซ่านเหยามองหลี่หรงที่ไม่ไหวติงด้วยความร้อนรน สวี่กงกงก็เรียกอยู่สองเสียง ทว่าหลี่หรงหาได้มีทีท่าว่าจะได้สติ กงกงชรามองหนิงหนิงแวบหนึ่งก็เริ่มกลุ้มใจ หากเป็นวันก่อน เขาย่อมตบปลุกเพียงสองสามที หลี่หรงก็ได้สติแล้ว แต่ตอนนี้เห็นหนิงหนิงทั้งยกโทษให้เรื่องถูกลงโทษ ทั้งเรียกหมอหลวง เขาก็เริ่มจับทิศทางไม่ถูก จึงไม่กล้าลงมือสักที

หนิงหนิงมองแล้วก็ร้อนใจ “นี่มันอะไรกัน จะไม่มีใครทำอะไรสักอย่างหรือ อย่างนี้ข้าจะต้องเป็นคนตบคนป่วยจนฟื้นเองจริงๆ หรือ? ไม่ได้ๆ เขาน่าสงสารจะตาย”

ขณะนั้นเอง หมอหลวงชราก็ก้าวเข้ามาแล้วว่า “ท่านหญิง… ข้าน้อยมีวิธีหนึ่งพอจะลองได้”

หนิงหนิงรีบตอบทันที “ดีมาก ไปเลยๆ ไม่ต้องอธิบาย!” ตอนนี้นางคิดเพียงให้เขาตื่นขึ้นมาให้เร็วที่สุด เพื่อจะด่า เอ่อ… เพื่อจะได้ให้เขากินยา

หมอหลวงจึงหยิบเข็มหนาเล่มหนึ่งจากหีบยาแล้วแทงลงไปยังจุดเหรินจง ของหลี่หรงทันที หลี่หรงสะดุ้งเฮือก ส่งเสียงแหบพร่าออกมาทันใด…

เขาขดกายงอตัวด้วยความเจ็บปวด เปลือกตาที่ปิดแน่นค่อยๆ แง้มขึ้นเป็นเสี้ยวเล็กๆ ริมหางตาแดงก่ำคลอด้วยหยาดน้ำตา เห็นได้ชัดว่าเจ็บจนทนแทบไม่ไหว

หมอหลวงกล่าวว่า “จุดนี้หากแทงลึก จะช่วยกระตุ้นให้ฟื้นสติ ไม่ว่าหลับอยู่หรือเป็นลมไป ตราบใดที่มิได้สิ้นลม เพียงแทงลงไปครั้งหนึ่งก็ต้องตื่น”

อะไรกัน “กระตุ้นให้ฟื้นสติ” นึกว่ามีวิธีวิเศษที่ไหน สุดท้ายก็เป็นแค่การทำให้คนเจ็บจนตื่นขึ้นมา มิต่างอะไรกับตบปลุกสักฉาดสองฉาด!

หลี่หรงเองก็ได้ยินเช่นกัน ขนตาของเขายาวเรียงเส้นเด่นชัด บนปลายขนตายังเกาะด้วยหยดน้ำตาเล็กๆ ดวงตาสีดำสนิทที่เพิ่งลืมขึ้นเล็กน้อยนั้นเลื่อนไปหยุดยังใบหน้าของหนิงหนิง ราวกับอยากจะมองนางให้เป็นรูสองรู

ได้สิ แบบนี้ก็เท่ากับว่าหนี้แค้นเพิ่มมาอีกหนึ่งบัญชี แต่ถึงอย่างไรคนก็ฟื้นแล้ว หนิงหนิงจึงค่อยโล่งใจไปหนึ่งเปลาะ