ตอนที่ 4: บัลลังก์เลือดในตึกกระจก (และสายตาที่มองทะลุวิญญาณ)

เช้าวันจันทร์ที่สดใสแต่กลับหนาวเหน็บอย่างประหลาดในความรู้สึกของพนักงานบริษัท ธนไพศาล คอร์ปอเรชั่น รถลีมูซีนสีดำขลับแล่นมาจอดหน้าตึกสูงเสียดฟ้า ร่างระหงของ หงส์ ในชุดสูทสีแดงเบอร์กันดีตัดกับผิวขาวซีดก้าวลงมาด้วยท่วงท่าที่สะกดทุกสายตา

เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่มีชายชุดดำร่างยักษ์สี่คนเดินตามหลังเป็นพรวน ซึ่งไม่ใช่คนของตระกูลธนไพศาล แต่เป็นมือดีจากแก๊งมังกรที่เธอแอบดึงตัวมาผ่านคอนเนคชันลับ

"คุณรินครับ! คุณอนันต์สั่งไว้ว่าห้ามคุณเข้าประชุมบอร์ดบริหารในวันนี้นะครับ!" หัวหน้าพยาบาล เอ้ย! หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยหน้าตึกรีบวิ่งเข้ามาขวาง

หงส์ไม่หยุดเดิน เธอเพียงแค่ปรายตามอง "ฉันไม่ได้มาขออนุญาต... ฉันมาในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดอันดับสอง รองจากคุณย่าที่ยกพินัยกรรมส่วนนี้ให้ฉันตั้งแต่อายุสิบแปด"

เธอสะบัดมือเล็กน้อย ลูกน้องข้างหลังก็จัดการ 'ย้าย' หัวหน้า รปภ. ออกไปพ้นทางอย่างนิ่มนวลแต่เด็ดขาด หงส์กดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นผู้บริหารระดับสูงสุดทันที

ห้องประชุมบอร์ดบริหาร

บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด คุณอนันต์ กำลังนำเสนอแผนการปลด ริน ออกจากตำแหน่งทายาทโดยอ้างเรื่อง 'พฤติกรรมไม่เหมาะสม' ในงานเลี้ยงเมื่อคืน

"ผมขอลงมติปลดรินออกจากตำแหน่งที่ปรึกษา และจะยกตำแหน่งนี้ให้พิมแทน เพื่อกอบกู้ภาพลักษณ์ที่เสียไป..." คุณอนันต์พูดยังไม่ทันจบ

ปัง!

ประตูห้องประชุมถูกถีบออกอย่างแรง หงส์เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอาบยาพิษ เธอโยนแฟ้มเอกสารหนาสามนิ้วลงบนโต๊ะประชุมกลางวงจนเกิดเสียงดังสนั่น

"ภาพลักษณ์ที่เสียไป... หรือเงินสิบล้านที่ถูกยักยอกไปกันแน่คะคุณพ่อ?" หงส์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ว่างข้างคุณอนันต์อย่างถือวิสาสะ

"ริน! แกกล้าดียังไงเข้ามาที่นี่!" คุณอนันต์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

"ฉันกล้ากว่าที่ท่านคิดเยอะค่ะ" หงส์เปิดแฟ้ม "ในนี้คือหลักฐานการโอนเงินจากบัญชีบริษัท ไปยังบัญชีลับในต่างประเทศของ 'พิม' และ 'พี่ธนา' โดยมีลายเซ็นรับรองปลอมๆ ของคุณพ่อกำกับอยู่... อ้อ ไม่ต้องตกใจนะคะ ฉันตรวจสอบแล้วว่าลายเซ็นพวกนั้น พี่ธนาเป็นคนปลอมขึ้นมาเองเพื่อเอาเงินไปอุดหนี้พนันที่บ่อนฝั่งธนฯ"

ธนาที่นั่งอยู่มุมห้องถึงกับเข่าอ่อนจนเกือบตกเก้าอี้ "ไม่จริง! แกไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหน!"

"โลกมืดมันกว้างกว่าที่คุณคิดนะพี่ชาย" หงส์แสยะยิ้ม "ถ้าไม่อยากให้ฉันส่งหลักฐานนี้ให้ DSI ภายในห้านาทีนี้... คุณอนันต์ต้องเซ็นมอบอำนาจการบริหารฝ่ายการเงินทั้งหมดให้ฉัน เดี๋ยวนี้!"

คุณอนันต์สั่นไปทั้งตัว เขาไม่เคยเห็นลูกสาวที่เคยหัวอ่อนกลายเป็นปีศาจที่ต้อนเขาจนมุมได้ขนาดนี้ แต่ก่อนที่จะมีการเซ็นเอกสาร ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอีกครั้ง

ร่างสูงโปร่งของ คิมหันต์ เดินเข้ามาพร้อมออร่าความกดดันที่มหาศาล เขามองไปที่หงส์ด้วยสายตาที่ลุ่มลึก

"ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะการ 'ล้างบ้าน' ของคุณรินเข้าสินะครับ" คิมหันต์เดินมาหยุดข้างหลังเก้าอี้ของหงส์ แล้ววางมือลงบนพนักพิงอย่างถือสิทธิ์

"คุณคิมหันต์! มาทำอะไรที่นี่ครับ?" คุณอนันต์พยายามเปลี่ยนสีหน้าเป็นประจบ

"ผมมาในฐานะคู่ค้า... ที่อยากจะบอกว่า ถ้าผู้บริหารฝ่ายการเงินไม่ใช่ 'ริน' ผมจะถอนการลงทุนทั้งหมดห้าร้อยล้านออกจากบริษัทนี้ทันที" คิมหันต์พูดเสียงเรียบ แต่ทำเอาคนทั้งห้องแทบหยุดหายใจ

การเซ็นเอกสารเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วภายใต้ความกดดัน หงส์ยึดอำนาจการเงินของตระกูลมาไว้ในมือได้สำเร็จ!

เวลาต่อมา ที่ดาดฟ้าตึกบริษัท

ลมแรงพัดจนผมยาวของหงส์ปลิวไสว เธอเดินออกมายืนรับลมเพื่อระบายความอัดอั้น แต่แล้วความรู้สึกเย็นยะเยือกก็แล่นเข้าจับหัวใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงใครบางคนที่เดินตามมา

"คุณไม่ใช่ 'ริน' คนเดิม" เสียงทุ้มของคิมหันต์ดังขึ้นจากเบื้องหลัง

หงส์ไม่หันกลับไป "คนเราเปลี่ยนกันได้ค่ะคุณคิมหันต์ ความเจ็บปวดมันสอนให้คนกลายเป็นปีศาจ"

"ไม่ใช่..." คิมหันต์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ เขาคว้าข้อมือของเธอขึ้นมาดูร่องรอยเล็กๆ จากการที่เธอใช้จัดการธนาเมื่อเช้า "สายตาแบบนี้ ท่าทางการต่อสู้ระยะประชิดที่สมบูรณ์แบบขนาดนั้น และวิธีจัดการบัญชีมืดระดับมืออาชีพ... รินที่ผมรู้จักจากประวัติ ไม่มีความสามารถพวกนี้เลย"

เขาเชยคางเธอขึ้นมาสบตา ดวงตาคมกริบของพระเอกมาเฟียจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเจ้าแม่หงส์ ราวกับจะมองให้ทะลุถึงวิญญาณ

"คุณเป็นใครกันแน่?" เขาถามย้ำ "และ 'หงส์' ที่พิมแอบพึมพำด้วยความกลัวเมื่อคืน... คือชื่อของคุณใช่ไหม?"

หงส์หัวใจกระตุก แต่เธอกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาทำให้เธอรู้สึกท้าทาย

"ถ้าฉันบอกว่าฉันมาจากนรกเพื่อลากพวกที่ทำร้ายฉันลงไปตายด้วยกัน... คุณจะเชื่อมั้ยคะ?"

คิมหันต์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก "ถ้าอย่างนั้น... ผมก็คงเป็น 'ซาตาน' ที่ยินดีจะเปิดประตูนรกต้อนรับคุณคนเดียว"

เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอ "ผมไม่สนว่าคุณจะเป็นใคร หรือทะลุมิติมาจากไหน แต่ในโลกนี้... คุณคือของฉัน หงส์..."

หงส์ผลักอกเขาออกเบาๆ "ฉันไม่ใช่ของใครทั้งนั้นคุณคิมหันต์... แม้แต่พระเจ้าก็ครอบครองฉันไม่ได้"

เธอดึงปืนพกขนาดพกพาที่ซ่อนอยู่ที่ต้นขาออกมาจ่อที่หน้าอกของเขาอย่างรวดเร็ว "และจำไว้... อย่าพยายามสืบเรื่องของฉันไปมากกว่านี้ ถ้าคุณยังอยากจะเห็นพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้"

แทนที่จะกลัว คิมหันต์กลับหัวเราะชอบใจ เขาคว้าปลายกระบอกปืนมาจ่อที่หัวใจตัวเองแรงขึ้น "ยิงสิ... ถ้าการตายด้วยน้ำมือของคุณมันคือรางวัล"

หงส์เก็บปืนแล้วสะบัดหน้าหนี "ไร้สาระ!" เธอเดินจากไปทิ้งให้คิมหันต์มองตามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบร้ายๆ

ทางด้านพิม

ที่บ้าน... พิมนั่งกำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น หลังจากถูกไล่ออกจากงานและโดนคุณนวลจันทร์ดุด่าอย่างหนักเพราะเรื่องสร้อย เธอแค้นรินจนแทบกระอักเลือด

"แก... แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน ยัยริน! ทั้งคิมหันต์ ทั้งอำนาจในบ้าน!"

พิมกดเบอร์โทรศัพท์หาใครบางคน "ฮัลโหล... 'เสี่ยอิทธิ' ใช่ไหมคะ? พิมมีงานให้เสี่ยช่วยจัดการ... ผู้หญิงคนหนึ่งที่ตอนนี้กำลังรวยมาก และถ้าเสี่ยจับตัวมันไปได้... เงินทั้งหมดของธนไพศาลสกุลจะเป็นของเสี่ยค่ะ"

แววตาของพิมเปลี่ยนจากนางเอกผู้น่าสงสาร กลายเป็นนางร้ายที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง แม้จะต้องร่วมมือกับมาเฟียกินคนอย่างเสี่ยอิทธิก็ตาม!

บทสรุปตอนที่ 4: เจ้าแม่หงส์ยึดอำนาจบริษัทสำเร็จ แต่ต้องปะทะคารม (และปืน) กับคิมหันต์ที่เริ่มรู้ความจริง ขณะที่พิมเริ่มเข้าสู่ด้านมืด ร่วมมือกับมาเฟียชั่วเพื่อวางแผนลักพาตัวริน!