ตอนที่ 3: เกมกระดานใหม่ของนางพญา (และการล่มสลายของดอกไม้พลาสติก)

หลังจากทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ที่ห้องโถงชั้นล่าง หงส์ ในร่างของ ริน เดินขึ้นมาบนชั้นสองของคฤหาสน์ธนไพศาลสกุลด้วยท่วงท่าที่มั่นคง เธอผลักประตูห้องนอนของรินเข้าไป... และต้องผงะกับสภาพห้อง

ห้องนอนของลูกสาวเจ้าของบ้านกลับเล็กแคบและอับชื้นยิ่งกว่าห้องเก็บของ ผนังสีซีดจาง มีเพียงเตียงไม้เก่าๆ และโต๊ะเขียนหนังสือที่มีรอยขีดข่วน ตรงข้ามกับห้องของ พิม ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งประดับประดาด้วยวอลเปเปอร์สีชมพูทองและเฟอร์นิเจอร์นำเข้า

"เหอะ... ความลำเอียงมันช่างชัดเจนจนน่าคลื่นไส้" หงส์พึมพำ เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงที่แข็งกระด้าง แววตาคมกริบจ้องมองไปที่ความว่างเปล่า "ริน... ฉันจะเปลี่ยนห้องรูหนูู่นี่ ให้กลายเป็นรังมังกรที่พวกมันไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดกรายเข้ามา"

เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอด้วยความชำนาญ เธอเข้าสู่ระบบเครือข่ายใต้ดินที่เธอสร้างไว้ในโลกก่อน (ซึ่งโชคดีที่รหัสผ่านและโปรโตคอลความปลอดภัยยังคงใช้ได้ในโลกนิยายนี้)

[ข้อความจาก 'PHOENIX': ฉันต้องการข้อมูลการยักยอกเงินของบริษัท ธนไพศาล คอร์ปอเรชั่น ภายใน 1 ชั่วโมง และหาตัวนายน้อยตระกูล 'จาง' ที่กบดานอยู่ในประเทศนี้ให้ฉันที]

เพียงไม่กี่นาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับไฟล์ข้อมูลมหาศาล หงส์แสยะยิ้ม... อำนาจที่แท้จริงไม่ใช่กำลังกาย แต่คือ 'ข้อมูล' ที่สามารถทำลายชีวิตคนได้เพียงปลายนิ้ว

เช้าวันต่อมา

หงส์เดินลงมาจากชั้นบนในชุดสูทกางเกงสีดำเข้ารูปที่เธอแอบออกไปซื้อมาเมื่อเช้ามืดด้วยเงินก้อนแรกที่ปั่นจากตลาดหุ้นต่างประเทศ ผมยาวถูกรวบตึงเป็นหางม้าเผยให้เห็นใบหน้าเรียบเนียนแต่แฝงไปด้วยความดุร้าย

ที่โต๊ะอาหาร ทุกคนนั่งพร้อมหน้ากัน ทั้งคุณอนันต์ คุณหญิงนวลจันทร์ ธนา และพิมที่วันนี้ดูจะ 'จัดเต็ม' เป็นพิเศษในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนดูน่าทะนุถนอม

"ริน! แกแต่งตัวอะไรของแกน่ะ ดูไม่ได้เลย!" คุณหญิงนวลจันทร์อุทานเมื่อเห็นลูกสาว

หงส์ไม่ตอบ เธอเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงที่หัวโต๊ะ... ซึ่งปกติเป็นที่นั่งของธนา

"นั่นที่นั่งของพี่นะริน!" ธนาตวาดพลางลุกขึ้นยืนด้วยความโมโหจากเรื่องเมื่อวาน

หงส์เงยหน้ามองพี่ชายช้าๆ "ที่นั่ง... มันมีไว้สำหรับคนที่คู่ควร พี่ธนา... ถ้าพี่ยังจัดการโปรเจกต์ส่งออกที่โดนโกงไปสิบล้านเมื่อเดือนก่อนไม่ได้ ผมว่าพี่ไปนั่งเก้าอี้ตัวเล็กตรงมุมโน้นจะเหมาะกว่านะ"

คำพูดของหงส์ทำให้ธนาหน้าซีดเผือด "แก... แกพูดเรื่องอะไร!"

"เรื่องที่พี่พยายามปกปิดคุณพ่อไงล่ะ" หงส์จิบกาแฟดำที่เธอสั่งให้แม่บ้านชงมาใหม่ "แต่ช่างเถอะ เรื่องพี่น่ะมันเรื่องเล็ก... เรื่องใหญ่คือน้องสาวสุดที่รักของพี่มากกว่า"

หงส์หันไปมองพิมที่กำลังตักข้าวเข้าปากมือสั่นๆ "พิม... ได้ข่าวว่าวันนี้มีงานปาร์ตี้การกุศลของตระกูล 'วรโชติเมธี' ใช่ไหม? ที่เธอวางแผนจะไปในฐานะ 'ลูกสาวคนโปรด' ของบ้านนี้"

พิมวางช้อนลง แสร้งทำหน้าเศร้า "พิม... พิมแค่อยากไปช่วยคุณแม่ทำงานค่ะริน ถ้ารินอยากไป พิมให้รินไปแทนก็ได้นะ"

"ไม่ต้องมาทำเป็นคนดี" หงส์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาพิม เธอโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูพิมเบาๆ แต่ดังพอให้คนทั้งโต๊ะได้ยิน "ฉันจะไปงานนั้น... และฉันจะไปทวงคืน 'สร้อยคอทับทิมสยาม' ของคุณย่าที่เธอขโมยไปขายในตลาดมืดเพื่อเอาเงินไปปรนเปรอผู้ชายในคลับเมื่ออาทิตย์ก่อน"

เคร้ง! ช้อนในมือพิมร่วงลงกระทบจานจนแตกกระจาย ใบหน้าของลูกบุญธรรมขาวซีดเหมือนคนตาย

"ไม่จริง! พิมไม่ได้ทำ! คุณแม่คะรินใส่ร้ายพิม!" พิมร้องไห้โฮกอดแขนคุณหญิงนวลจันทร์

"ริน! มันจะมากไปแล้วนะ!" คุณอนันต์ลุกขึ้นตบโต๊ะ "แกมีหลักฐานอะไรมากล่าวหาน้อง!"

หงส์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดรูปถ่ายหน้าจอ ซึ่งเป็นสลิปการโอนเงินและรูปถ่ายวงจรปิดจากโรงรับจำนำชื่อดังที่พิมแอบไปใช้บริการ โดยมีชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งยืนรออยู่ข้างๆ

"หลักฐาน... คือสิ่งที่คนฉลาดเขาใช้กันค่ะคุณอนันต์ ไม่ใช่ใช้แต่อารมณ์เหมือนพวกคุณ" หงส์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "สร้อยนั่นเป็นของดูต่างหน้าของคุณย่าที่มอบให้ลูกสาวแท้ๆ... ซึ่งก็คือฉัน แต่พวกคุณกลับปล่อยให้ยัยเด็กนี่เอาไปขายกิน"

คุณหญิงนวลจันทร์รีบหยิบโทรศัพท์ไปดู แล้วก็ต้องช็อก "พิม... นี่มัน... นี่มันสร้อยที่แม่บอกให้พิมเก็บไว้ในเซฟนี่ลูก"

พิมอึกอัก พูดไม่ออก น้ำตาที่เคยไหลพรากเริ่มเหือดแห้งกลายเป็นความหวาดกลัว "คุณแม่... พิม... พิมถูกบังคับค่ะ พิม..."

"หุบปาก!" หงส์ตวาดเสียงเย็นจนพิมสะดุ้งตัวโยน "วันนี้ฉันจะเข้าบริษัทไปตรวจสอบบัญชีทั้งหมดที่พี่ธนาทำพังไว้ และตอนเย็น... ฉันจะไปงานปาร์ตี้ในฐานะ 'ทายาทคนเดียว' ของธนไพศาลสกุล ส่วนพิม... เธอต้องอยู่บ้าน และคอยดูการล่มสลายของภาพพจน์ปลอมๆ ของเธอผ่านหน้าจอทีวีซะ"

หงส์หันหลังเดินออกจากห้องอาหารไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกหรือเสียงด่าทอ เธอเดินไปที่หน้าบ้าน ซึ่งตอนนี้มีรถลีมูซีนสีดำสนิทมาจอดรออยู่

ชายชุดดำคนหนึ่งก้าวลงมาเปิดประตูให้เธอ เขาคือ 'นายน้อยจาง' ที่เธอเรียกตัวมา เขาคือนักลงทุนข้ามชาติที่ทรงอิทธิพลและเคยติดหนี้ชีวิตเธอในชาติก่อน

"ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ... นายหญิง" ชายหนุ่มโน้มตัวลงอย่างนอบน้อม

หงส์ก้าวขึ้นรถแล้วนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม "ไปบริษัทธนไพศาล... ถึงเวลาล้างบางพวกหนอนบ่อนไส้แล้ว"

ณ งานปาร์ตี้การกุศล (ช่วงค่ำ)

บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยเหล่าไฮโซและนักธุรกิจชื่อดัง คุณหญิงนวลจันทร์พยายามเดินยืดอกแม้จะยังเคืองเรื่องพิม แต่เธอก็ต้องรักษาหน้าตา เมื่อพิธีกรประกาศชื่อแขกผู้มีเกียรติคนสำคัญ

"ขอเชิญ... คุณริน ธนไพศาลสกุล และแขกคนสำคัญของคุณรินครับ!"

ประตูงานเปิดออก หงส์ในร่างรินเดินเข้ามาในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่แผ่รังสีอำนาจออกมาจนแขกทั้งงานต้องหยุดหายใจ เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกับ 'คิมหันต์' มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในตอนเหนือ (ซึ่งในนิยายเขาคือพระเอกที่ควรจะตกหลุมรักพิม)

แต่คราวนี้... คิมหันต์กลับเดินเคียงข้างหงส์ แขนของเขาโอบเอวเธอไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

"นั่นรินเหรอ? ทำไมดูเปลี่ยนไปขนาดนั้น!" เสียงซุบซิบดังไปทั่วงาน

พิมที่แอบหนีออกจากบ้านมางานนี้ด้วยสภาพอิดโรย พยายามจะเดินเข้าไปหาคิมหันต์ "คุณคิมคะ... พิมอยู่นี่ค่ะ รินเขาบังคับให้พิม..."

คิมหันต์ปรายตากลมโตที่แสนเย็นชามองพิมเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันไปสบตากับหงส์ด้วยความหลงใหลอย่างปิดไม่มิด "ริน... ผู้หญิงคนนี้คือคนที่คุณบอกว่าเป็น 'ขยะ' ในบ้านคุณใช่ไหมครับ?"

หงส์เหยียดยิ้ม แววตาเหนือกว่าอย่างผู้ชนะ "ใช่ค่ะคิม... แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ เพราะตอนนี้ขยะกำลังจะถูกกำจัดออกไปจากชีวิตรินแล้ว"

หงส์เดินเข้าไปหาพิมที่ยืนหน้าถอดสี เธอคว้าแก้วแชมเปญจากบริกรแล้วราดลงบนหัวของพิมช้าๆ ท่ามกลางสายตาคนทั้งงาน

"นี่สำหรับสร้อยของคุณย่า... และสำหรับทุกหยดน้ำตาที่รินคนเดิมเคยเสียไป" หงส์กระซิบ "เกมนี้ฉันเป็นคนคุม... และเธอก็แค่หมากตัวที่ฉันจะเขี่ยทิ้งคนแรก!"

พิมกรีดร้องด้วยความอับอายและล้มลงไปกองกับพื้น ในขณะที่หงส์เดินเชิดหน้าออกไปพร้อมกับคิมหันต์ ทิ้งความพินาศไว้เบื้องหลัง...

บทสรุปตอนที่ 3: เจ้าแม่หงส์เริ่มใช้คอนเนคชันมาเฟียและพระเอก (คิมหันต์) เพื่อเหยียบย่ำพิมกลางงานสังคม และยึดอำนาจในบริษัทกลับมาเป็นของตัวเองอย่างเบ็ดเสร็จ!