รอยสักมาเฟีย: เมื่อเจ้าแม่สวมร่างนางเอกผู้อาภัพ

เสียงเครื่องช่วยหายใจที่ดัง ติ๊ด... ติ๊ด... เป็นจังหวะน่ารำคาญ ค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทที่มึนชา ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความตายอย่างที่ควรจะเป็น แต่เป็นความเจ็บปวดร้าวระบมที่ศีรษะ มันตื้อและหนักอึ้งเหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบซ้ำๆ

หงส์ นางพญาแห่งแก๊งมังกรอัคคี พยายามลืมตาขึ้น เปลือกตาของเธอมันหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือเปลวเพลิงสีส้มโชติช่วงและเสียงระเบิดกัมปนาทที่แผดเผาทุกอย่างในงานประชุมห้าขั้วอำนาจ... เธอควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้วไม่ใช่หรือ?

เมื่อลืมตาได้สำเร็จ ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่ยมโลก หรือห้องไอซียูสุดหรูของโรงพยาบาลในเครือมาเฟีย แต่มันคือห้องพักผู้ป่วยรวมที่ดูธรรมดาและจืดชืด กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนกึกเตะจมูก

หงส์พยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกขัดยอกแล่นพล่านไปทั่วร่าง บอบบาง... ร่างกายนี้บอบบางเกินไป! เธอก้มลงมองมือตัวเอง มันผอมแห้ง ซีดเซียว และที่สำคัญ... ไม่มีรอยสักรูปหัวมังกรคาบแก้วที่ข้อมือซ้าย รอยสักที่เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดของเธอ!

"เกิดอะไรขึ้น..." เสียงที่หลุดออกมาจากปากนั้นแหบพร่าและเบาหวิว แต่มันไม่ใช่เสียงโทนต่ำที่ทรงอำนาจของเธอ มันเป็นเสียงของเด็กสาวที่ดูอ่อนแอและไร้เดียงสา

หัวใจของเจ้าแม่มาเฟียกระตุกวูบ เธอรีบหันไปมองกระจกเงาบานเล็กที่ติดอยู่ข้างเตียงทันที และภาพที่ปรากฏก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ

ใบหน้าในกระจกคือเด็กสาววัยรุ่น ผิวขาวซีด ดวงตา กลมโตที่ดูโศกเศร้าและหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา ผมยาวประบ่าสีกระดังงาสงบเงียบ... นี่มันไม่ใช่เธอ! นี่มันคือหน้าตาของ 'ริน' นางเอกผู้อาภัพจากนิยายน้ำเน่าเรื่อง 'รักนี้ไม่อาจบรรจบ' ที่เธอเพิ่งอ่านฆ่าเวลาไปเมื่อคืนก่อนจะโดนระเบิด!

"เป็นไปไม่ได้..." หงส์พึมพำ ความทรงจำเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้ไหลบ่าเข้ามาในหัว รินคือลูกสาวแท้ๆ ของมหาเศรษฐีตระกูลธนไพศาลสกุล แต่กลับถูกปฏิบัติยิ่งกว่าคนรับใช้ พ่อแม่รักลูกบุญธรรมอย่าง 'พิม' สุดหัวใจ ส่วนรินกลายเป็นกระสอบทรายรองรับอารมณ์ และบทสรุปของรินในนิยายคือการตรอมใจตายอย่างโดดเดี่ยว

นี่ฉันทะลุมิติมาอยู่ในร่างของยัยเด็กบื้อนี่งั้นเหรอ?

ขณะที่หงส์กำลังสับสนและพยายามรวบรวมสติ ประตูห้องพักก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง เสียงส้นสูงกระทบพื้นดัง ตึก ตึก ตึก บ่งบอกถึงอารมณ์ฉุนเฉียวของผู้มาเยือน

หญิงวัยกลางคนแต่งตัวภูมิฐาน เครื่องประดับเพชรนิลจินดาพราวระยับเดินเข้ามา ใบหน้าที่เคยสวยงามบึ้งตึงด้วยความโกรธจัด เธอคือ คุณหญิงนวลจันทร์ แม่แท้ๆ ของริน (และแม่ที่หงส์ตราหน้าว่า 'เฮงซวย' ที่สุดในประวัติศาสตร์นิยาย)

"ฟื้นแล้วก็ลุกขึ้นมาซะ อย่ามาสำออย!" คุณหญิงนวลจันทร์ตวาดเสียงแหลมพลางเดินมาหยุดที่ข้างเตียง "รู้ไหมว่าแกก่อเรื่องอะไรไว้ ยัยริน!"

หงส์ในร่างรินค่อยๆ หันไปมองผู้หญิงตรงหน้า ดวงตาที่เคยโศกเศร้าของริน บัดนี้กลับนิ่งสงบ เยือกเย็น และคมกริบดุจมีดโกน มันเป็นแววตาของฆาตกรที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ไม่ใช่แววตาของเด็กสาวที่หวาดกลัว

คุณหญิงนวลจันทร์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสบตากับลูกสาว ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นผ่านสันหลังอย่างน่าประหลาด แต่ความโกรธก็มีมากกว่า "มองฉันทำไม! ฉันถามว่าแกทำอะไรลงไป! พิมเขาร้องไห้จนสลบไปแล้วรู้ไหม เพราะแกคนเดียวที่ผลักเขาตกบันได!"

ผลักตกบันได? หงส์ค้นความทรงจำในร่างเดิม... อ๋อ ฉากคลาสสิก พิมแสร้งทำเป็นตกบันไดเองเพื่อใส่ร้ายริน แล้วรินก็เอาแต่ร้องไห้ปฏิเสธแต่ไม่มีใครเชื่อ จนพ่อตบหน้ารินจนล้มหัวฟาดพื้น... นั่นคือเหตุผลที่เธอมาอยู่ในร่างนี้

"ฉันไม่ได้ผลัก" หงส์ตอบเสียงเรียบ นิ่ง และชัดเจน ไม่มีแววอ้อนวอนหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย

"ยังจะมาปากแข็งอีก! พี่ธนาเขาก็เห็น พ่อเขาก็เห็น แกมันนางมารร้ายชัดๆ ทำไมฉันถึงมีลูกแบบแกนะ น่าจะปล่อยให้ตายๆ ไปซะตั้งแต่วันนั้น!" คำพูดร้ายกาจพ่นออกมาจากปากของผู้เป็นแม่

หงส์เหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้หน้าตาซื่อๆ ของรินดูน่าขนลุกขึ้นมาทันที เธอค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียง แม้ร่างกายจะประท้วงด้วยความเจ็บปวด แต่ศักดิ์ศรีของเจ้าแม่มาเฟียไม่อนุญาตให้เธอนอนคุยกับศัตรู

เธอมายืนเผชิญหน้ากับคุณหญิงนวลจันทร์ ระยะห่างเพียงไม่ถึงคืบ หงส์ในร่างรินดูสูงกว่าเล็กน้อยเพราะคุณหญิงใส่ส้นสูง

"ถ้าอยากให้ฉันตายขนาดนั้น... ทำไมตอนที่พ่อตบฉันจนหัวฟาดพื้นเมื่อวาน คุณหญิงไม่ซ้ำให้ตายไปเลยล่ะครับ?"

คำสรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้คุณหญิงนวลจันทร์หน้าถอดสี "แก... แกเรียกฉันว่าอะไรนะ? และนี่... แกลงจากเตียงมาทำไม กลับไปนอนเดี๋ยวนี้!"

"ฉันไม่อยากนอนคุยกับคนที่วันๆ เอาแต่หูเบาเชื่อคำโกหกของเด็กเลี้ยงแกะ" หงส์ก้าวเข้าไปหาอีกหนึ่งก้าว ทำให้คุณหญิงต้องก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ "คุณนวลจันทร์... ฟังให้ชัดๆ นะ รินคนเก่าที่เอาแต่ร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากพวกคุณ... มันตายไปแล้ว ตายไปพร้อมกับแรงตบของสามีคุณเมื่อวานนี้แหละ"

"แก... แกบ้าไปแล้วเหรอริน!" คุณหญิงนวลจันทร์ตัวสั่นด้วยความโกรธและอายที่ถูกลูกสาวถอนหงอก

"ฉันไม่ได้บ้า ฉันแค่ตื่น" หงส์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนคุณหญิงได้เห็นเงาความอำมหิตในดวงตาคู่นั้น "และจากนี้ไป... ใครที่มันแตะต้องฉัน ใครที่มันรังแกฉัน... ฉันจะทำให้มันรู้ว่า ความตายมันน่ากลัวน้อยกว่าการมีชีวิตอยู่รอดพ้นมือฉัน!"

"อีริน!" คุณหญิงนวลจันทร์ง้างมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าลูกสาวเพื่อสั่งสอน เหมือนที่เคยทำมาตลอด

แต่คราวนี้... มือขวาบอบบางของรินกลับคว้าข้อมือของคุณหญิงไว้กลางอากาศอย่างแม่นยำและรวดเร็ว แรงบีบนั้นมหาศาลจนคุณหญิงร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด

"อย่า-คิด-จะ-แตะ-ต้อง-หน้า-ฉัน-อีก" หงส์เน้นทีละคำ เสียงเย็นยะเยือกจนทำให้อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดต่ำลง "ค่าเช่าร่างนี้ฉันจ่ายด้วยเลือดเมื่อวานไปแล้ว ต่อไปนี้... คือช่วงเวลาเก็บดอกเบี้ย"

หงส์สะบัดมือของคุณหญิงออกอย่างแรง จนหญิงวัยกลางคนล้มคะมำลงไปกองกับพื้นห้องพักผู้ป่วยรวม ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนไข้และญาติคนอื่นๆ ในห้อง

"แก... แกมันไม่ใช่ลูกฉัน! แกมันปีศาจ!" คุณหญิงนวลจันทร์ชี้หน้าด่าด้วยเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความอับอายไหลพราก

"ก็อาจจะใช่..." หงส์มองลงมาที่ร่างของคุณหญิงด้วยสายตาเหยียดหยาม "เพราะลูกสาวของคุณนวลจันทร์... เธอตรอมใจตายไปนานแล้ว ตั้งแต่ที่คุณเลือกที่จะรักลูกบุญธรรมมากกว่าสายเลือดตัวเอง"

หงส์หันหลังกลับ เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเล็กๆ ข้างเตียง เปิดออกดูเห็นแต่เสื้อผ้าเชยๆ สีอ่อนๆ ที่รินชอบใส่ เธอกลอกตาด้วยความระอา รสนิยมแย่ชะมัด

เธอหยิบชุดที่ดูมิดชิดที่สุดออกมา แล้วหันไปพูดกับคุณหญิงนวลจันทร์ที่ยังนั่งกองอยู่บนพื้น "ฉันจะไปเปลี่ยนชุด แล้วก็จะออกจากโรงพยาบาล... อ้อ ไม่ต้องห่วงเรื่องค่ารักษาหรอกนะ ฉันจะจ่ายเอง... ด้วยเงินที่คุณเคยบอกว่ามันเป็นของ 'ริน' แต่คุณเอาไปให้ยัยพิมนั่นแหละ"

หงส์เดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้คุณหญิงนวลจันทร์นั่งช็อกอยู่ลำพัง ความรู้สึกกลัวและสับสนตีกันมั่วในหัว... เด็กสาวที่เคยอ่อนแอคนนั้นหายไปไหน? และยัยปีศาจที่เพิ่งทำร้ายเธอคือใคร?

ภายในห้องน้ำ หงส์เปิดน้ำล้างหน้า เธอมองหน้าตัวเองในกระจกอีกครั้ง ยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้น

"เอาล่ะ ริน... ฉันจะถือว่าร่างนี้เป็นของขวัญจากสวรรค์ (หรือนรกก็ช่าง) ฉันจะทำให้ชื่อของเธอ... เป็นชื่อที่ตระกูลธนไพศาลสกุลต้องหวาดกลัวจนตัวสั่น และฉันจะทำให้ยัยลูกบุญธรรมหน้าไหว้หลังหลอกนั่น รู้ซึ้งถึงคำว่า 'นรกบนดิน' ที่แท้จริง!"

เจ้าแม่หงส์... ในร่างของริน... ได้จุติใหม่อย่างเป็นทางการแล้ว!