ตอนที่ 2: บ้าน (ที่ไม่ใช่) วิมาน และการต้อนรับของมังกร

แสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงบนพื้นคอนกรีตของลานจอดรถโรงพยาบาล หงส์ในร่างของ 'ริน' ยืนนิ่งอยู่หน้าตึกผู้ป่วย เธอบิดขี้เกียจเล็กน้อย ความเจ็บปวดที่หัวยังมีอยู่ แต่มันเป็นความเจ็บที่เธอ 'คุ้นเคย' และ 'จัดการได้' ชุดที่เธอเลือกใส่คือเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่พับแขนขึ้นถึงศอก และกางเกงสแล็คสีดำทรงกระบอกที่ดูทะมัดทะแมงผิดจากเดรสสีหวานที่รินคนเก่าชอบใส่

เธออาศัยจังหวะที่คุณหญิงนวลจันทร์กำลังช็อกและกรีดร้องเรียกพยาบาล แอบจัดการเรื่องเอกสารออกจากโรงพยาบาลด้วยตัวเอง โดยใช้บัตรเครดิตเสริมที่เป็นชื่อของริน (ซึ่งมีวงเงินจำกัดมาก แต่ก็เพียงพอสำหรับค่ารักษาพยาบาลขั้นพื้นฐาน)

"เอาล่ะ... ก้าวแรกของชีวิตใหม่" หงส์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ พยายามจดจำเส้นทางและสภาพแวดล้อมที่เธอเคยอ่านผ่านตาในนิยาย

เป้าหมายแรกไม่ใช่การกลับบ้าน แต่คือการทำความเข้าใจ 'อาวุธ' ที่เธอมี

หงส์เดินเข้าไปในร้านกาแฟหรูหราที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาล เธอเลือกที่นั่งมุมอับที่สามารถมองเห็นบรรยากาศโดยรวมได้ทั้งหมด เธอสั่งอเมริกาโน่เย็นไม่ใส่น้ำตาล (รสชาติโปรดที่เจ้าแม่หงส์ขาดไม่ได้ แต่รินคนเก่าคงจะเกลียดจนหน้าเบี้ยว)

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่ดูตกรุ่นของรินขึ้นมา เปิดดูบัญชีธนาคารออนไลน์... ห้าพันบาท... นั่นคือเงินทั้งหมดที่ลูกสาวมหาเศรษฐีอย่างรินมีติดตัว!

"เหอะ! เลี้ยงลูกแท้ๆ เหมือนเลี้ยงหมาข้างถนน" หงส์แค่นยิ้มสมเพช แต่เธอไม่ได้ตระหนก ความรู้ด้านการเงินและการลงทุนระดับโลกของเจ้าแม่มังกรอัคคีไม่ได้หายไปพร้อมกับร่างเก่า เธอรู้ดีว่าเงินห้าพันบาทนี้ จะกลายเป็นห้าล้านได้ยังไงภายในไม่กี่ชั่วโมง ถ้าเธอรู้วิธี

เธอเริ่มเชื่อมต่อโทรศัพท์เข้ากับเครือข่าย VPN ที่ปลอดภัย และเข้าสู่ 'Dark Web' ตลาดมืดออนไลน์ที่เธอคุ้นเคย ในโลกนี้ไม่มีคำว่า 'ริน' มีแต่คำว่าอำนาจและผลประโยชน์ เธอใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีในการกู้คืนบัญชีลับของเธอที่เก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์ต่างประเทศ แม้จะโอนเงินจำนวนมหาศาลออกมาไม่ได้ในทันทีเพราะระบบความปลอดภัย แต่เธอก็สามารถดึงข้อมูล 'เส้นทางการเงินลับ' ของนักการเมืองท้องถิ่นคนหนึ่งที่เธอเคยแบล็กเมล์ไว้ในร่างเดิมออกมาได้

ข้อมูลนี้... จะเป็นทุนรอนเริ่มต้นสำหรับการสร้างอาณาจักรใหม่ของเธอในโลกนี้

18.00 น.

แท็กซี่แล่นมาจอดที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลธนไพศาลสกุล บ้านหลังใหญ่โตสง่างามที่รินคนเก่ามองว่ามันคือคุกที่ไร้ทางออก แต่สำหรับหงส์ในร่างใหม่... มันคือ 'เวที' ที่เธอจะเริ่มต้นการแสดง

หงส์ก้าวลงจากรถแท็กซี่อย่างสง่าผ่าเผย เธอกระชับเสื้อเชิ้ตเล็กน้อย ไม่มีการลังเล ไม่มีความหวาดกลัวเหมือนที่รินคนเก่าเคยเป็น เธอกดกริ่งหน้าบ้าน... ไม่นานนัก เด็กรับใช้คนหนึ่งก็วิ่งมาเปิดประตู

เมื่อเห็นว่าเป็นริน เด็กรับใช้คนนั้นก็แสดงสีหน้าแปลกใจและดูแคลนอย่างชัดเจน "อ้าว! คุณริน? นึกว่าจะนอนโรงพยาบาลอีกสักคืนสองคืน คุณหนูพิมเขายังทำใจไม่ได้เลยนะคะที่โดนคุณรินผลักตกบันได"

หงส์มองเด็กรับใช้คนนั้นด้วยสายตาที่เย็นชาจนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้ง "ชื่ออะไร?" เสียงของเธอต่ำและนิ่ง

"คะ... คะ? หนูชื่อแก้วค่ะ" เด็กรับใช้ตอบเสียงสั่น

"แก้ว... จำไว้ใส่หัวเน่าๆ ของเธอไว้ด้วยนะ" หงส์ก้าวเข้าไปหา ทำให้แก้วต้องถอยหลังด้วยความตกใจ "ว่าผู้หญิงที่ผลักยัยพิมน่ะ ไม่ใช่ฉัน... ส่วนใครเป็นคนผลัก เดี๋ยวเธอก็คงรู้เอง และที่สำคัญ... อย่ามาสะเออะแสดงกิริยาทรามๆ ใส่ฉันอีก ถ้ายังอยากจะทำงานที่นี่ต่อไป"

หงส์เดินกระแทกไหล่เด็กรับใช้คนนั้นเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้แก้วยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง... นี่มันคุณหนูรินผู้หงอๆ จริงเหรอ?

ภายในห้องโถงใหญ่ บรรยากาศตึงเครียดจนสัมผัสได้ คุณอนันต์ พ่อผู้เผด็จการ นั่งอยู่บนโซฟาหนังหรู ใบหน้าเคร่งขรึม ข้างๆ คือ ธนา พี่ชายที่หยิ่งทะนง และแน่นอน... พิม ลูกบุญธรรมผู้หน้าสงสาร ที่นั่งบีบน้ำตาอยู่บนโซฟาอีกตัว พร้อมกับมีผ้าพันแผลเล็กน้อยที่เข่า (แผลเล็กยิ่งกว่ามดกัด!)

เมื่อเห็นรินเดินเข้ามา คุณหญิงนวลจันทร์ที่เพิ่งกลับถึงบ้านไม่นาน ก็ร้องอุทานออกมา "อนันต์! ดูลูกสาวสิ! มันกล้าออกจากโรงพยาบาลมาเอง และมัน... มันทำร้ายฉัน!"

ทุกคนในห้องหันไปมองรินพร้อมกัน

"ริน! นี่แกยังมีความเป็นคนอยู่ไหม!" ธนาตะคอก ลุกขึ้นยืนชี้หน้าร้อง "ผลักน้องตกบันไดไม่พอ ยังกล้าทำร้ายแม่แท้ๆ ของตัวเองอีกเหรอ!"

หงส์มองธนาด้วยสายตาที่เหยียดหยาม เธอกอดอกอย่างมีจริต ไม่สะทกสะท้านต่อเสียงตะคอก "พี่ธนา... ถ้าพี่มองผู้หญิงที่นั่งบีบน้ำตาอยู่ตรงนั้นว่าเป็น 'น้อง' ฉันก็คงไม่มีอะไรจะพูด"

เธอมองไปที่พิม ที่ตอนนี้แสร้งทำเป็นสะอื้นหนักขึ้น "พิม... แผลที่เข่านั่น... ถ้าฉันจำไม่ผิด ในนิยายเรื่องนี้ เธอหน้าด้านบอกทุกคนว่าตกบันไดสิบขั้นไม่ใช่เหรอ? ทำไมแผลมันดูเหมือนแค่โดนหนามกุหลาบเกี่ยวเฉยๆ ล่ะ?"

คำพูดของหงส์ทำให้พิมชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เคยไร้เดียงสาปรากฏรอยร้าวเล็กน้อย "ริน... รินพูดอะไร พิมตกใจจนจำอะไรไม่ได้เลย พิม... พิมไม่ได้ตั้งใจทำให้รินโดนด่านะ" พิมพูดพลางเอาหน้าซุกบ่าของคุณหญิงนวลจันทร์

"พอได้แล้ว!" คุณอนันต์ทุบโต๊ะเสียงดังปัง "ริน! แกกลับมาที่นี่เพื่อชวนทะเลาะเหรอ? ความผิดของแกมันร้ายแรงมาก แกต้องขอโทษพิมเดี๋ยวนี้ และต้องกราบขอโทษแม่แกด้วยที่แกล่วงเกิน!"

หงส์ค่อยๆ หันไปมองพ่อแท้ๆ ของริน ดวงตาของเธอไร้ซึ่งความรัก ความเคารพ หรือแม้แต่ความเสียใจ มันมีแต่ความเฉยชา "ขอโทษ? ขอโทษในเรื่องที่ฉันไม่ได้ทำงั้นเหรอ?"

เธอเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าคุณอนันต์ "คุณอนันต์... ฟังผมให้ชัดๆ นะ รินคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้พวกคุณโขกสับ... มันตายไปแล้ว ตั้งแต่ที่คุณตบหน้ามันจนหัวฟาดพื้นเมื่อวานนี้แหละ"

"แก... แกเรียกฉันว่าอะไรนะ?" คุณอนันต์ถึงกับอึ้ง

"ฉันเรียกคุณว่า 'คุณอนันต์' เพราะสถานะของคุณในชีวิตฉันตอนนี้... มันก็แค่ชายหนุ่มที่เคยให้กำเนิดฉันมาเฉยๆ แต่ไม่ได้ทำหน้าที่พ่อแม้แต่น้อย" หงส์เน้นทีละคำ เสียงของเธอเย็นยะเยือกจนทุกคนในห้องรู้สึกขนลุก

"แกมัน... แกมันลูกอกตัญญู!" ธนาเดินเข้ามาเตรียมจะสั่งสอนน้องสาว

แต่หงส์เร็วกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบหมัดของธนาอย่างคล่องแคล่ว แล้วใช้จังหวะที่ธนาเสียหลัก คว้าข้อมือของเขาบิดไพร่หลัง แล้วดันตัวของเขาลงไปกดกับโต๊ะกระจกอย่างแรง จนธนาร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด

ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดของเจ้าแม่มังกรอัคคี... ไม่ได้หายไปพร้อมกับร่างเก่า!

"ฉันบอกแล้วไง... ว่าอย่า-คิด-จะ-แตะ-ต้อง-ตัว-ฉัน-อีก" หงส์กระซิบที่ข้างหูของธนา เสียงของเธอฟังดูน่าขนลุก "ถ้าพี่อยากจะเล่นบท 'พี่ชายที่แสนดีปกป้องน้องบุญธรรม' ก็ไปเล่นที่อื่น อย่ามาเล่นที่นี่... เพราะบนเวทีนี้ มีแต่ฉันคนเดียวที่เป็นมังกร!"

หงส์ปล่อยตัวธนา ซึ่งล้มพับลงไปกองกับพื้นด้วยความตกใจและอับอาย

คุณอนันต์และคุณหญิงนวลจันทร์นั่งอ้าปากค้าง ส่วนพิมถึงกับหยุดร้องไห้ จ้องมองรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว... นี่มันเกิดอะไรขึ้น? รินคนเดิมหายไปไหน?

หงส์หันไปมองพิมที่โซฟา ยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้น "พิม... เล่นบทนางเอกผู้ถูกกระทำมานานแล้ว ไม่เบื่อเหรอ?"

เธอก้าวเข้าไปหาพิม ทำให้คุณหญิงนวลจันทร์ต้องกางแขนปกป้องลูกบุญธรรม "แก... แกจะทำอะไรยัยพิม!"

"ฉันไม่ได้จะทำอะไร..." หงส์เหยียดยิ้ม "ฉันแค่จะมาบอกข่าวดี... ว่านับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตในฝันที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยคำโกหก... มันกำลังจะกลายเป็นฝันร้ายที่เธอไม่มีวันตื่น!"

หงส์หันหลังกลับ เดินขึ้นบันไดบ้านไป ทิ้งให้ความเงียบที่น่าอึดอัดปกคลุมห้องโถงใหญ่... ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจของทุกคนในตระกูลธนไพศาลสกุล เพราะพวกเขาได้รับรู้แล้วว่า... รินคนเดิมที่พวกเขาเคยรังแกได้ตายไปแล้ว และสิ่งที่กลับมา... คือปีศาจในร่างนางพญา ที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างที่ขวางหน้า!

บทสรุปตอนที่ 2: การเปิดตัวสุดปังของเจ้าแม่หงส์ในบ้าน ทำให้ทุกคนช็อก! ฉากหน้าเตรียมพบกับการแก้แค้นที่แยบยลยิ่งขึ้น เมื่อเจ้าแม่รินเริ่ม 'ใช้สมอง' และ 'คอนเนคชัน' ในเงามืดเพื่อยึดอำนาจการเงินและฉีกหน้ากากยัยพิม!