3

“ก็ใครใช้ให้แกปากพล่อย? นี่มันน้องสาวฉันนะเว้ย!” มารุตขึ้นเสียง ไม่เชิงโกรธ ออกจะต้องการปกป้องน้องสาวมากกว่า เพราะดูมธุรดาจะไม่พอใจกับการสัพยอกนั้น

“ก็แค่แซ็วเล่น ๆ แค่นี้ก็ต้องตบด้วย” คนเจ้าสำราญบอกด้วยน้ำเสียงเหมือนกับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะปกติก็แซ็วทุกคนอย่างนี้อยู่แล้ว

“แกจะแซ็วใครก็ได้ แต่ไม่ใช่กับน้องสาวฉัน ที่กำลังจะแต่งงานปลายปีนี้ น้องสาวฉันมีเจ้าของแล้ว และแฟนหนูอ้อยคงไม่พอใจนักหรอกถ้าได้ยินคนมาพูดหยอกแฟนตัวเองอย่างนี้!” มารุตถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับความขี้เล่นเกินลิมิตของเพื่อนรัก เพราะเป็นอย่างนี้ถึงได้ถูกเขม่นบ่อย ๆ หรือบางครั้งก็ทำให้สาว ๆ หลายคนคิดไปไกล ทั้งที่ตัวเพื่อนของเขาเองไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่าแค่พูดหยอกเล่นเท่านั้น แต่คำพูดของมารุตกลับทำให้เพื่อนมีอาการผิดปกติไป โดยที่เขาเองก็ไม่ทันได้สังเกตเห็น

“ตกลงยังไงเฮียอ้น จะกินที่นี่หรือจะไปกินที่บ้านใหญ่?” เพราะรู้สึกหงุดหงิดกับเพื่อนพี่ชาย น้ำเสียงที่ถามย้ำจึงแข็งกระด้าง บ่งบอกว่ากำลังอารมณ์เสียแต่พยายามระงับอกระงับใจเอาไว้

“ไปกินที่บ้านใหญ่แล้วกัน ไอ้ช้างมาเที่ยวทั้งทีจะได้ทักทายพ่อกับแม่หน่อย” มารุตสรุปก่อนหันไปบอกกับเพื่อนรัก“ไอ้ช้าง เดี๋ยวแกเดินไปกับหนูอ้อยหน่อยแล้วกัน มันมืดแล้ว ฉันจะเข้าไปหยิบของที่กระท่อมหน่อย”

“ไม่ต้องหรอกเฮียอ้น หนูเดินกลับไปเองได้ บ้านอยู่แค่นี้เอง” มธุรดาส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่ยอมให้เพื่อนรักของพี่ชายเดินไปส่งหรอก ไม่อยากเห็นหน้าด้วยซ้ำไป! เธอล่ะเกลียดนักพวกสับปลับไม่มีสัจจะ

“ไม่ได้! ค่ำมืดขนาดนี้จะเดินคนเดียวได้ไง ถึงบ้านจะอยู่ไม่ไกลแต่ก็ไว้ใจไม่ได้หรอก ให้ไอ้ช้างเดินไปเป็นเพื่อนนั่นแหละเพื่อความปลอดภัย” คนเป็นพี่หันมาเอ็ดน้องสาวที่ทำท่างอแงเอาแต่ใจ จนคนเป็นน้องหน้างอ แต่มารุตไม่สนใจ เพราะถือว่าเป็นความปลอดภัยของน้องสาว

“อยู่กับเพื่อนเฮียก็ใช่ว่าจะปลอดภัยหรอก!” มธุรดาแอบบ่น ไม่ไว้ใจชายหนุ่มอีกคนอย่างที่พี่ชายไว้ใจเลยสักนิด แต่เหมือนคำพูดแสนเบานั้นจะไม่ได้ลอยเข้าหูพี่ชายนัก

“ไอ้ช้าง ฉันฝากหนูอ้อยหน่อยนะเว้ย”

“ด้วยความยินดี จะฝากไว้ทั้งชีวิตเลยก็ได้” หนุ่มหล่อยกยิ้มพร้อมลิ่วตาเจ้าชู้ไปให้หญิงสาว เลยได้รับค้อนวงเล็กจากดวงตาฉ่ำหวานมาเป็นรางวัล

“ปากพล่อยอีกแล้วนะแก” คนเป็นพี่ชายแอบบ่นให้คนขี้หลี แต่ลาดไหล่ผายผึงของคนเจ้าสำราญกับยกขึ้นอย่างไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรกับการหยอกเย้าด้วยคำพูดอย่างที่เคยชิน

“เชิญครับเจ้าหญิง เดี๋ยวคืนนี้เฮียจะแปลงร่างเป็นองครักษ์พิทักษ์หนูอ้อยเอง” แต่ดูเหมือนคนขี้เล่นจะไม่สำนึก ยังคงทำท่าทะเล้นด้วยการผายมือเชิญให้คนตัวเล็กเดินนำออกไปก่อน

มธุรดาหน้างออย่างไม่สบอารมณ์ แล้วรีบเร่งฝีเท้าเดินนำไปราวกับว่าไม่อยากจะอยู่ใกล้คนไม่มีสัจจะแม้แต่เมตรเดียว มันน่าเจ็บใจนัก วันเวลาไม่ได้ทำเขาดูดีน้อยลงไปเลยสักนิด ตรงกลับข้าม... ตอนนี้เขากลับดูดีและมีเสน่ห์ยิ่งกว่าเมื่อเจ็ดปีก่อนเสียอีก ร่างเขาเขาสูงโปร่ง และหญิงสาวก็คิดว่าคงกำยำด้วย เมื่ออนุมานจากภายนอกแล้วน่ะนะ เครื่องหน้าของเขาคร้ามคม ดวงตาเรียวรีสีน้ำตาลอ่อนนั้นยังมีคงมีเสน่ห์อยู่เสมอ ริมฝีปากหยักลึกและรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ยังคงชวนให้สาว ๆ หลงใหลเช่นเคย มันน่าโมโหที่เขากลับมาในวันที่เธอกำลังจะมีชีวิตแต่งงานดังหวังกับชายหนุ่มคนอื่น แถมเขายังทำท่าทีเหมือนจำสัญญาระหว่างเธอกับเขาไม่ได้อีกด้วย

ใช่... เขาคือคชาภัสร์ เจริญเกียรติสกุล และเขาคือเด็กหนุ่มวัยสิบห้าที่เคยขอให้เธอรอเพื่อเป็นเจ้าสาวของเขา แต่... มธุรดารู้ดีตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้วว่า ทั้งหมดมันเป็นเพียงลมปาก คำสัญญาลม ๆ ที่เขาพูดมันเหมือนขยะไร้ค่าที่ถูกสำรอกออกมาก็เท่านั้น นั่นเพราะหลังจากที่เขาเริ่มเข้าเรียนมัธยมปลาย คชาภัสร์ก็ควงสาว ๆ มากหน้าหลายตา แถมยังหยอดสาวไปทั่ว จนเธอมั่นใจว่าชายหนุ่มคงไม่จริงจังอะไรกับคำสัญญาที่ให้ไว้ ว่าเธอจะได้เป็นเจ้าสาวของเขา ก็แน่ล่ะ... เขาออกจะหล่อรวยเลือกได้ขนาดนั้น จะมาจริงจังอะไรกับผู้หญิงหน้าตาธรรมดา ๆ อย่างเธอกันเล่า?

“ว้าย!” มธุรดาหลุดร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ ๆ ก็ถูกคว้าเอวไปกอดกระชับเอาไว้แน่น ดวงตาหวานฉ่ำดำขลับเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าอยู่ ๆ จะถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว มือบางยกขึ้นดันอกกว้างเอาไว้ ก่อนมองดุอย่างไม่พอใจกับการถูกกอดกระชับนั้น “ปล่อยนะ!”

“ลืมสัญญาของเราได้ไง? ไหนบอกว่าจะรอเฮียไงล่ะ?” คชาภัสร์ถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แฝงเอาไว้ด้วยร่องรอยเจ็บปวดนิด ๆ ที่หญิงสาวไม่ทันที่จะจับสังเกตได้

“ใครกันแน่ที่ผิดสัญญา?” คราวนี้หญิงสาวถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ปิดบังความรู้สึกกรุ่นโกรธ ยิ่งถูกเขากล่าวหาเช่นนั้น อารมณ์ก็ยิ่งเดือดจัดจนนึกอยากจะทำร้ายคนตรงหน้าให้ได้เจ็บ “ลืม ๆ มันไปซะเถอะ มันก็แค่คำพูดเล่น ๆ ไม่ได้มีความหมายอะไร ลืมเหมือนกับที่เฮียเคยลืมน่ะ!”

“อ้อ! เพราะคิดว่ามันเป็นคำพูดเล่น ๆ สินะ หนูอ้อยถึงได้หาผู้ชายอื่นมาเป็นเจ้าบ่าวแทนที่เฮีย?” คราวนี้คนขี้เล่นกัดฟันกรอดอย่างเริ่มโมโหขึ้นมาบ้าง เป็นใครก็ต้องโกรธกันทั้งนั้นแหละ เมื่อหญิงสาวที่ตัวเองหมายมั่นปั้นมือว่าจะแต่งงานด้วย กลับกำลังจะไปแต่งงานกับคนอื่น!