ตอนที่ 6 มื้อแรกกระชับมิตร - 1

แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมายังเขตลานบ้านพักครอบครัวทหาร ตัวอาคารก่ออิฐแดงเรียงรายเป็นระเบียบตามแบบฉบับสิ่งปลูกสร้างของรัฐในยุค 80 เสียงเด็กๆ วิ่งเล่นและเสียงพูดคุยของบรรดาสะใภ้ทหารดังแว่วมาตามสายลม

ภายในบ้านพักหมายเลข 302 ของผู้พันลู่ เจียงเซี่ยเพิ่งจัดการเนรมิตบ้านพักที่เคยถูกปล่อยทิ้งร้างจนเต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ ให้สะอาดเอี่ยมอ่องราวกับบ้านเพิ่งสร้างใหม่ ด้วยความช่วยเหลือของอุปกรณ์ล้ำยุคจากมิติห้างสรรพสินค้าเธอใช้ทั้งเครื่องดูดฝุ่นไร้สายและไม้ม็อบดันฝุ่นแบบพ่นน้ำ จัดการคราบสกปรกฝังลึกจนหมดจดภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง

เมื่อเสร็จงาน เธอจัดการเก็บกวาดหลักฐานทุกอย่างกลับเข้ามิติอย่างระมัดระวัง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของน้ำยาถูพื้นกลิ่นพฤกษาจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับเสียงพูดคุยเฮฮาของผู้ชายหลายคน

"ผู้พันลู่ บ้านพี่ไม่ได้มีใครอยู่มาเป็นปี ป่านนี้ฝุ่นคงหนาเป็นนิ้วแล้วมั้งครับ โชคดีนะที่พวกผมติดไม้กวาดกับไม้ถูพื้นมาด้วย วันนี้พวกเราจะช่วยพี่ลุยทำความสะอาดเอง รับรองว่าสะอาดเอี่ยมก่อนค่ำแน่นอน!"

เสียงของกู้เฉียงนายทหารคนสนิทผู้มีนิสัยร่าเริงและเป็นคนสนิทของลู่เจิงเอ่ยขึ้น ตามด้วยเสียงรับมุกของสหายหวังพลขับร่างบึกบึนที่เพิ่งขับรถไปรับพวกเขากลับมาจากสถานีรถไฟ

ลู่เจิงล้วงกุญแจออกมาไขประตูพลางพยักหน้า สีหน้าของเขาเจือไปด้วยความเกรงใจ "ลำบากพวกนายแล้ว ภรรยาฉันเธอเพิ่งเดินทางไกลมาเหนื่อยๆ ร่างกายก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก คงทำความสะอาดบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้คนเดียวไม่ไหวหรอก"

แอ๊ด...

บานประตูไม้ทาสีเขียวถูกผลักออก คำพูดของลู่เจิงชะงักค้างอยู่แค่ลำคอราวกับถูกใครบีบคอเอาไว้กะทันหัน

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาทหารหนุ่มทั้งสามนายถึงกับอ้าปากค้าง ไม้กวาดทำจากฟางข้าวและถังน้ำสังกะสีในมือสหายกู้แทบจะร่วงหล่นลงทับเท้าตัวเอง

พื้นซีเมนต์ขัดมันที่ควรจะเต็มไปด้วยรอยเท้าและฝุ่นผง กลับเงาวับจนแทบจะสะท้อนเงาคนได้ หน้าต่างกระจกทุกบานใสแจ๋วไร้คราบหมอง ข้าวของเครื่องใช้ที่เคยถูกคลุมด้วยผ้าขาวกันฝุ่นตอนนี้ถูกพับเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย โต๊ะเก้าอี้ไม้ถูกเช็ดจนสะอาดสะอ้าน บรรยากาศอับชื้นของบ้านร้างหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปลอดโปร่งและกลิ่นหอมสะอาดที่พวกเขาไม่คุ้นเคย

"นี่... นี่มัน" สหายกู้ขยี้ตาตัวเองแรงๆ สองที "ผู้พันพี่แอบจ้างแม่บ้านจากในเมืองมาทำความสะอาดล่วงหน้าเหรอครับ สะอาดกว่าห้องทำงานท่านนายพลอีกนะเนี่ย"

ลู่เจิงเองก็ตกตะลึงไม่แพ้ลูกน้อง เขากวาดสายตาคมกริบมองไปรอบๆ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างอวบอ้วนของภรรยา ซึ่งกำลังเดินเอาผ้าเช็ดมือออกมาจากในครัว

"กลับมาแล้วเหรอคะ" เจียงเซี่ยเอ่ยทักทายเสียงเรียบ สีหน้าของเธอสงบนิ่ง "อ้าว พาสหายมาด้วยเหรอคะ"

ลู่เจิงดึงสติกลับมา เขากระแอมเบาๆ เพื่อรักษามาดผู้บังคับบัญชา "เอ่อ... ใช่ นี่ สหายกู้เฉียงกับสหายหวังลูกน้องในกองร้อยของฉันเอง พวกเขาตั้งใจจะมาช่วยทำความสะอาดบ้านแต่ดูเหมือนเธอจะจัดการเสร็จหมดแล้ว"

สหายกู้และสหายหวังรีบวางอุปกรณ์ในมือลง แล้วยืนตรงทำความเคารพตามสัญชาตญาณ "สวัสดีครับพี่สะใภ้"

เจียงเซี่ยยิ้มรับบางๆ ด้วยท่วงท่าที่สง่างาม แม้รูปร่างของเธอจะดูเทอะทะและสวมเพียงเสื้อผ้าฝ้ายตัวเก่าสีซีด แต่กิริยาอาการกลับไม่มีความขัดเขิน หวาดกลัวหรือต่ำต้อยแบบสาวชาวบ้านที่เพิ่งเคยเข้าเมืองเลยแม้แต่น้อย เธอดูเหมือนนายหญิงของบ้านที่ควบคุมทุกอย่างได้เบ็ดเสร็จ

"ขอบคุณสหายทั้งสองที่อุตส่าห์มีน้ำใจนะคะ แต่ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ" เจียงเซี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ในเมื่อมาถึงบ้านแล้ว ก็อยู่ทานข้าวมื้อเย็นด้วยกันก่อนสิคะ ถือเป็นการเลี้ยงต้อนรับมื้อแรกที่ฉันมาถึงค่ายทหาร"

"โอ๊ะ จะดีเหรอครับพี่สะใภ้ พวกผมเกรงใจ" สหายหวังเกาหัวแกรกๆ หน้าแดงซ่าน เพราะปกติเสบียงอาหารในยุคนี้มีค่ามาก การอยู่กินข้าวบ้านคนอื่นถือเป็นการรบกวนอย่างยิ่ง