ตอนที่ 2 การกลับมาของผู้พันลู่ - 2

แม่เฒ่าลู่ชะงักกวาดตามองรอบห้องเป็นครั้งแรก แล้วก็ต้องตกตะลึงห้องที่เคยรกสกปรกตอนนี้สะอาดสะอ้าน พื้นไม้ขัดมันวาวกลิ่นเหม็นเน่าหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงกลิ่นหอมสะอาด

"นี่มัน..." หญิงชราอ้าปากค้าง หาคำด่าไม่ถูก

"ฉันทำความสะอาดเองค่ะ ส่วนเรื่องไปค่ายทหารมันเป็นกฎของกองทัพ ถ้าผู้พันลู่ไม่พาภรรยาไปจะถูกมองว่าครอบครัวมีปัญหา อาจส่งผลต่อการเลื่อนยศขั้นต่อไป" เจียงเซี่ยพูดด้วยสีหน้าเย็นชา จากความทรงจำที่ได้รับมาแม่สามีคนนี้ก็รักแต่ลูกชายคนโตเท่านั้น ลูกชายคนรองเป็นเพียงคนหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัวบ้านใหญ่เท่านั้น

"แม่คงไม่อยากขัดขวางอนาคตลูกชายตัวเองใช่ไหมคะ" เจียงเซี่ยงัดไม้ตายเรื่องอนาคตลูกชายมาอ้าง ซึ่งได้ผลชะงัดนักกับคนแก่หัวโบราณที่หวังพึ่งใบบุญลูก แม่เฒ่าลู่อ้าปากพะงาบๆ หาคำเถียงไม่ได้ ได้แต่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ

ลู่เจิงลอบมองภรรยาด้วยความทึ่งระคนแปลกใจ เดิมทีเจียงเซี่ยเป็นคน มุทะลุ ไร้เหตุผล และชอบตีโพยตีพายเอะอะก็ลงไปนอนดิ้นพราดๆ กับพื้น กรีดร้องโวยวายเพื่อเรียกร้องความสนใจ หรือไม่ก็ทำหูทวนลมไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่วันนี้เธอกลับนิ่งสงบเยือกเย็นและใช้เหตุผลตอกหน้าแม่เขาจนพูดไม่ออก แถมยังอ้างกฎระเบียบทหารได้อย่างคล่องแคล่วราวกับท่องจำมา

ผู้หญิงตรงหน้านี้ ใช่เจียงเซี่ยคนเดิมที่เขารู้จักจริงๆ หรือ?

โครก... คราก...

เสียงท้องร้องของลู่เจิงดังขัดจังหวะความตึงเครียด ชายหนุ่มหน้าแดงซ่านรีบเอามือกุมท้อง

สียงท้องร้องของลู่เจิงดังขัดจังหวะความตึงเครียด ชายหนุ่มหน้าแดงซ่านรีบเอามือกุมท้อง

"หิวเหรอน้องรอง" สะใภ้ใหญ่รีบเสนอหน้า "ไปกินข้าวที่เรือนใหญ่สิคะ พี่ต้มข้าวต้มมันเทศไว้ หม้อเบ้อเริ่มเลย"

"ข้าวต้มมันเทศ?" เจียงเซี่ยเลิกคิ้ว "สามีฉันเดินทางมาเหนื่อยๆ พี่สะใภ้จะให้กินแค่นั้นเหรอคะโปรตีนก็ไม่มี สารอาหารก็ไม่ครบเดี๋ยวก็ไม่มีแรงแบกปืนหรอก"

"แล้วแกมีปัญญาทำอะไรให้เขากินฮะ!" แม่เฒ่าลู่แว้ดใส่

"มีสิคะ" เจียงเซี่ยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "เดี๋ยวฉันจะทำให้ดูว่าเมียผู้พันเขาดูแลผัวกันยังไง"

พูดจบเธอก็เดินอาดๆ เข้าไปในโซนครัวเล็กๆ ท้ายห้อง แม่เฒ่าลู่และสะใภ้ใหญ่รีบชะเง้อคอมองตามอย่างจับผิด "ดูซิว่ามันจะมีน้ำยาแค่ไหน ครัวว่างเปล่าขนาดนั้นจะไปเสกเทวดาที่ไหนมาทำ"

เจียงเซี่ยรู้ดีว่ามีสายตาจ้องมองอยู่ เธอจึงเดินไปหยุดที่หน้าตู้กับข้าวเก่าๆ ที่มุมห้อง อาศัยร่างกายอันอวบอ้วนขนาด 200 จินของเธอยืนบังมุมมองจนมิดชิดราวกับกำแพงเมืองจีน ทำให้คนที่ยืนอยู่หน้าประตูมองไม่เห็นว่ามือของเธอกำลังทำอะไร

"หึ... คิดจะจับผิดฉันเหรอ ฝันไปเถอะ"

เจียงเซี่ยแสร้งทำเป็นไขกุญแจแม่กุญแจเก่าๆ ที่คล้องตู้เก็บของ ปากก็บ่นพึมพำให้คนข้างหลังได้ยิน "โชคดีนะที่ฉันฉลาด แอบซ่อนเสบียงเอาไว้ในตู้ลับไม่อย่างนั้นพวกปลิงคงสูบไปกินหมดแล้ว"

ในจังหวะที่มือของเธอเอื้อมเข้าไปในตู้ที่มืดสนิท จิตของเธอก็สั่งการไปยังมิติห้างสรรพสินค้าทันที

'ข้าวสวยหอมมะลิ ไข่ไก่สด น้ำมันหมู'

เพียงแค่ความคิดแวบเดียววัตถุดิบทั้งหมดก็ปรากฏขึ้นในมือของเธอที่ซ่อนอยู่ในตู้ทันที โดยไม่ต้องล้วงหรือขยับตัวให้ผิดสังเกต เธอรีบแกะข้าวสวยหอมมะลิที่พร้อมทานเทใส่ชามเก่าๆ แล้วส่งบรรจุภัณฑ์กลับเข้ามิติไปอย่างรวดเร็ว ส่วนไข่ไก่เธอก็แอบเอาฝุ่นในตู้ป้ายเปลือกให้ดูมอมแมมเหมือนไข่ไก่ตามชนบท

เมื่อจัดฉากเสร็จภายในเสี้ยววินาที เจียงเซี่ยก็หันกลับมาพร้อมกับวางวัตถุดิบลงบนโต๊ะครัวเสียงดัง

ตึง!

"นั่นไง! ข้าวสวยไข่ไก่" สะใภ้ใหญ่อุทานตาโต "หล่อนแอบซ่อนไว้จริงๆ ด้วยแม่"

"นังงูพิษ!" แม่เฒ่าลู่ด่ากราด "มีของกินดีๆ ซ่อนไว้แต่ไม่แบ่งแม่ผัว มิน่าล่ะถึงได้อ้วนเอาๆ!"

"ถ้าไม่ซ่อน ป่านนี้คงลงไปอยู่ในท้องหลานชายสุดที่รักของแม่หมดแล้วมั้งคะ" เจียงเซี่ยตอกกลับอย่างเจ็บแสบพลางลงมือทำอาหาร

แก๊ก

เสียงตอกไข่ใส่ชามดังขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ตามด้วยเสียงตะหลิวกระทบกระทะ

ซู่!