ตอนที่ 1 ห้างสรรพสินค้าในแหวนหยก - 3

เมื่อมั่นใจแล้ว เธอสูดหายใจเข้าลึก เพ่งสมาธิไปที่ภาพห้างสรรพสินค้าแหวนหยก

"เข้าไป!"

วูบ!

เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างอ้วนท้วนที่เคยยืนอยู่กลางห้องหอก็อันตรธานหายไปจากโลกความจริงอย่างไร้ร่องรอยเหลือเพียงความว่างเปล่า

เจียงเซี่ยปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งกลางโถงทางเดินหินอ่อนที่เย็นฉ่ำ ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะภายนอกยิ่งตอกย้ำว่าที่นี่คือสวรรค์ชัดๆ เธอไม่รอช้าเพียงแค่นึกภาพห้องน้ำผู้บริหาร

ฟุ่บ!

ร่างของเธอก็ย้ายจากโถงทางเดินมาโผล่กลางห้องน้ำหรูหราระดับห้าดาวทันที โดยไม่ต้องเสียเวลาเดินหากดลิฟต์ให้เมื่อยตุ้ม

ภายในห้องน้ำกว้างขวางปูด้วยหินอ่อนสีขาวนวล อ่างจากุซซี่ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน แต่เจียงเซี่ยเลือกที่จะพุ่งตรงไปที่ฝักบัวเรนชาวเวอร์ เธอถอดชุดเก่าเน่าเหม็นโยนทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี แล้วเปิดน้ำอุ่นจัดให้ไหลผ่านร่างกาย

ซ่า...

น้ำอุ่นๆ ชำระล้างคราบไคลดำปี๋ที่เกาะแน่นตามซอกคอและข้อพับไหลลงสู่ท่อระบายน้ำ เจียงเซี่ยหยิบสบู่เหลวกลิ่นพีชและใยบวบขัดตัวออกมาขัดผิวอย่างบ้าคลั่ง เธอขัดจนผิวแดงเถือกผลัดเซลล์ผิวเก่าที่หมักหมมมาเป็นสิบปีออกไปจนหมด

ตามด้วยแชมพูสูตรขจัดความมัน สระผมที่เหนียวเหนอะหนะถึงสามรอบ จนฟองสีดำกลายเป็นฟองสีขาวนุ่มละมุน กลิ่นหอมหวานของพีชตลบอบอวลไปทั่วห้องน้ำ เมื่ออาบน้ำเสร็จ เธอรู้สึกเบาสบายตัวราวกับได้เกิดใหม่ แม้ไขมันส่วนเกินจะยังอยู่ แต่ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะหายไปจนหมดสิ้น

เจียงเซี่ยยืนอยู่หน้ากระจก แค่นึกในใจว่า "ชุดนอนผ้าฝ้าย ไซส์ XXXL"

เพียงพริบตาชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนลายดอกไม้เล็กๆ ก็ลอยละลิ่วมาจากโซนเสื้อผ้า มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอราวกับมีเวทมนตร์ เธอสวมใส่มันทันทีเนื้อผ้านุ่มลื่นระบายอากาศได้ดี สวมใส่สบายกว่าชุดเก่าราวฟ้ากับเหว

"เอาล่ะ ได้เวลากลับไปเผชิญความจริงแล้ว"

วูบ!

ร่างของเจียงเซี่ยปรากฏขึ้นที่เดิมบนม้านั่งไม้ กลิ่นหอมของสบู่พีชและแชมพูลอยฟุ้งกระจายออกมาจากตัวเธอทันที กลบกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดเมื่อครู่จนบรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้น เธอยังคงใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่เปียกหมาดๆ อย่างสบายอารมณ์

โครก... คราก...

เสียงท้องร้องคำรามดังก้อง เตือนให้รู้ว่าเธอใช้พลังงานไปมากโข ขณะที่เธอกำลังจะพิจารณาว่าจะแอบเอาอะไรออกมากิน หูพลันได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้าบูททหารกระทบพื้นดินแห้งแข็งจังหวะการเดินที่มั่นคงและสม่ำเสมอเช่นนี้เจียงเซี่ยชะงักมือที่กำลังเช็ดผม คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

"ใครกัน?"

เวลานี้แม่สามีคงไม่อยากเฉียดกรายมาที่นี่ ส่วนคนอื่นๆ ในหมู่บ้านก็คงไม่อยากมายุ่งกับตัวซวยอย่างเธอ หรือว่าจะเป็น...

แกร๊ก

เสียงไขกุญแจดังขึ้นที่หน้าประตู ทำเอาหัวใจของเจียงเซี่ยกระตุกวูบ เธอจำเสียงนี้ได้ ความทรงจำของร่างเดิมผุดขึ้นมาทันที

ลู่เจิง แต่เป็นไปได้อย่างไร?

ยังไม่ทันที่เธอจะได้หาคำตอบ ประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง

ปัง!

ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกก้าวเข้ามาในห้อง แสงแดดยามเย็นสาดส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ตอนนี้เย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปี คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น เจียงเซี่ยจำเขาได้แม่นยำจากความทรงจำของร่างเดิม ลู่เจิงสามีในนามที่แต่งงานกันมาครบหนึ่งปีพอดี แต่กลับทิ้งเธอไว้ที่บ้านเกิดและส่งเพียงเงินเดือนกลับมา โดยไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นแม้แต่เงาแต่วันนี้ จู่ๆ เขาก็กลับมา

ลู่เจิงชะงักกึกเมื่อก้าวข้ามธรณีประตู กลิ่นเหม็นเน่าที่เขาเตรียมใจมารับมือไม่มีอยู่จริง แทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดและสภาพห้องที่เปลี่ยนไปจนผิดหูผิดตา สายตาคมกริบของเขาหยุดลงที่หญิงสาวร่างท้วมตรงหน้า

เจียงเซี่ยเองก็ตกใจไม่แพ้กันที่เห็นเขา แต่ด้วยสัญชาตญาณและความเป็นหญิงสาวจากยุคปัจจุบัน เธอรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติลอบยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความประชดประชันถึงความสัมพันธ์อันร้างรา

"ลมอะไรหอบมาคะผู้พันลู่ หายหน้าไปเป็นปีนึกว่าคุณลืมไปแล้วว่ามีเมียในนามคนนี้รออยู่" เธอกอดอกเชิดหน้าขึ้นท้าทายสายตาเย็นชาของเขา

"หรือว่าที่อุตส่าห์ดั้นด้นกลับมาวันนี้ เพราะตั้งใจจะเอาใบหย่ามายื่นให้ฉันคะ"