ตอนที่ 1 ห้างสรรพสินค้าในแหวนหยก - 2

บนโต๊ะกินข้าวมีถ้วยชามที่ยังไม่ได้ล้างกองพะเนิน แมลงวันหัวเขียวบินว่อนตอมเศษอาหารเน่าเสีย พื้นห้องเต็มไปด้วยขยะ เปลือกเมล็ดแตงโม เปลือกถั่วลิสง เกลื่อนกราดไปทั่ว มุมห้องมีกองเสื้อผ้าที่ใส่แล้วหมกไว้จนส่งกลิ่นอับชื้น ผสมกับกลิ่นอายของฤดูร้อนที่อบอ้าว ทำให้ห้องหอแห่งนี้มีสภาพไม่ต่างจากหลุมขยะดีๆ นี่เอง

"มิน่าล่ะ" เจียงเซี่ยแค่นหัวเราะในลำคอ "แม่สามีถึงไม่ยอมเหยียบเข้ามาในห้องนี้ ปล่อยให้ลูกสะใภ้นอนเน่าตายอยู่คนเดียว ใครจะไปทนกลิ่นเหม็นเหมือนเล้าหมูแบบนี้ได้ไหว"

ความเครียดและความขยะแขยงพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เจียงเซี่ยรู้สึกหน้ามืดตาลายร่างกายซวนเซคล้ายจะเป็นลม เธอล้มกระแทกกับเตียงเตาทันใดนั้นนิ้วเธอกลับมีบาดแผลก่อนที่แหวนหยกในมือจะดูดกลืนเลือดนั้นไปจนหมดแต่เจียงเซี่ยหลับตาจึงไม่ทันได้เห็นภาพอัศจรรย์ และเธอเองคงคิดไม่ถึงว่าแหวนหยกในมือติดตามเธอมาจากชาติก่อน

วิ้ง...

ทันทีที่เปลือกตาปิดลง ความมืดมิดไม่ได้เข้าครอบงำอย่างที่คิด แต่กลับปรากฏแสงสว่างจ้าขึ้นในห้วงจิตสำนึก ภาพเบื้องหน้าทำเอาเจียงเซี่ยอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปได้ มันไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือห้างสรรพสินค้าตระกูลเจียงที่เธอเป็นเจ้าของในโลกเดิม

ทางเดินปูด้วยหินอ่อนขัดมันวาววับ แสงไฟนีออนสว่างไสว เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ และที่สำคัญที่สุดชั้นวางสินค้าที่เรียงรายสุดลูกหูลูกตา

"นี่มัน" เจียงเซี่ยลองใช้ความคิดเพ่งจิตไปที่โซนผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด เพียงแค่เธอคิดร่างกายในมิติก็วูบไหวราวกับสายลม พริบตาเดียวเธอก็มายืนอยู่หน้าชั้นวางน้ำยาทำความสะอาดโดยไม่ต้องก้าวเท้าเดินแม้แต่ก้าวเดียว

"เยี่ยมไปเลย ในอาณาเขตนี้ฉันคือเจ้าของสินะ" เจียงเซี่ยยิ้มกว้างเธอไม่ต้องเหนื่อยเดินหาของให้เมื่อยตุ้ม แค่กระดิกนิ้วสั่งการทุกอย่างก็เป็นไปดั่งใจนึก

เธอจ้องมองไปที่ขวดน้ำยาทำความสะอาดอเนกประสงค์สูตรเข้มข้น และถุงขยะสีดำม้วนใหญ่ แล้วกำหนดจิตส่งพวกมันออกไป

พรึ่บ!

เมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นในโลกความจริง ความรู้สึกหนักอึ้งและเย็นเฉียบของขวดพลาสติกกับม้วนถุงขยะก็ปรากฏอยู่ในมือ และนั่นทำให้เธอค้นพบว่ามิตินี้อยู่ในแหวนหยกที่ติดตามเธอมาจากชาติก่อนเพราะร่างนี้ไม่มีแหวนหยกที่มีค่าเช่นนี้

"ได้เวลาปฏิวัติรังหนูเน่าๆ นี่ให้กลายเป็นบ้านคนเสียที" เธอไม่รอช้าฉีกซองถุงขยะสีดำเนื้อเหนียวอย่างดีออกมา กวาดทุกอย่างที่ขวางหน้าลงถุงดำอย่างไม่ปรานี เปลือกผลไม้เน่าๆ เศษขยะ กางเกงในเน่าๆ ที่กองอยู่มุมห้องลงถุงไปให้หมด!

"วันๆ หล่อนทำอะไรบ้างเนี่ย กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กินเนี่ยนะ มิน่าเล่าถึงได้อ้วนเป็นหมูตอนขนาดนี้"

เธอบ่นพึมพำด่าเจ้าของร่างเดิมไปตลอดทาง เหงื่อกาฬไหลพรากราวกับน้ำตก เสื้อผ้าเปียกชุ่มจนแนบเนื้อ ร่างกายที่แบกน้ำหนัก 200 จิน ทำให้การก้มๆ เงยๆ เป็นเรื่องทรมานสาหัส เธอหอบหายใจแฮกๆ เหมือนวัวแก่ที่เพิ่งลากเกวียนขึ้นเขา ไขมันทุกส่วนสัดสั่นกระเพื่อม แต่เจียงเซี่ยก็ไม่ยอมหยุด

เมื่อเคลียร์ขยะชิ้นใหญ่ออกไปได้ เธอเปิดฝาขวดน้ำยาทำความสะอาดสูตรเข้มข้นขจัดคราบไขมันเทราดลงบนฟองน้ำที่หยิบออกมาจากมิติ กลิ่นหอมสดชื่นของมะนาวฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

ขัด ขัด ขัด!

เธอออกแรงขัดถูโต๊ะไม้ที่มีคราบน้ำมันเกาะหนาเตอะ อานุภาพของน้ำยาจากโลกอนาคตช่างรุนแรงเหลือเชื่อ เพียงแค่ปาดเบาๆ คราบดำปี๋ก็หลุดร่อนออกมาเผยให้เห็นเนื้อไม้สีเดิม

ผ่านไปเกือบสามชั่วโมง...

ห้องหอที่เคยสกปรกโสโครกราวกับกองขยะ ตอนนี้เปลี่ยนสภาพไปจนแทบจำไม่ได้ พื้นห้องสะอาดจนเกือบจะสะท้อนแสงได้ โต๊ะเก้าอี้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ถ้วยชามถูกล้างคว่ำไว้อย่างเรียบร้อย ผ้าปูที่นอนที่ส่งกลิ่นเหม็นถูกถอดออกไปซักและตากแดดไว้หลังบ้าน โดยเธอแอบหยิบผ้าปูผืนใหม่ลายดอกไม้สีสดใสจากในห้างมาปูแทน

เจียงเซี่ยทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้อย่างหมดแรง เธอหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อไหลหยดติ๋งๆ จากปลายจมูกลงสู่พื้น แขนขาปวดร้าวไปหมดราวกับร่างจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

"เฮ้อ... เสร็จสักที"

เธอมองผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็มีที่ซุกหัวนอนที่สะอาดสะอ้านพอจะเรียกว่าบ้านได้แล้ว แต่ทว่าเมื่อก้มลงมองตัวเอง เจียงเซี่ยก็ต้องเบ้หน้าด้วยความรังเกียจ

เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบเนื้อ กลิ่นตัวแรงฉุนกึกผสมกับกลิ่นคราบไขมันเก่าเก็บและกลิ่นน้ำเน่าที่กระเด็นใส่ตอนขัดครัว สภาพของเธอตอนนี้ดูไม่ได้เลย ยิ่งกว่าลูกหมาตกน้ำคลำเสียอีก สำหรับเชฟระดับมิชลินที่ถือเรื่องสุขอนามัยเป็นชีวิตจิตใจ การต้องอยู่ในสภาพสกปรกโสโครกเช่นนี้ มันทรมานยิ่งกว่าความตายเสียอีก

"ไม่ได้การขืนปล่อยตัวเน่าเหม็นแบบนี้ต่อไป ต่อให้ไม่มีใครเห็นฉันนี่แหละจะขาดใจตายเพราะรังเกียจตัวเองก่อน"

เจียงเซี่ยตัดสินใจเด็ดขาดเธอเดินไปลงกลอนประตูไม้ให้แน่นหนา ตรวจสอบจนแน่ใจว่าจะไม่มีใครบุกเข้ามาเห็นความลับของเธอได้