บทที่ 3: เงินเดือนที่หายไป

ภายในห้องนอนฝั่งตะวันตกที่คับแคบและอุดอู้ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนสองคน

โจวเฉิง วางร่างของ หลินหว่าน ลงบนเตียงเตาอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากวางแรงเกินไป เธอจะบุบสลายคามือ สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบห้อง ผ้าห่มผืนบางที่ปะชุนจนดูไม่ออกว่าเป็นลายอะไร ฟูกนอนที่แข็งกระด้าง และความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากเตาซึ่งไม่มีฟืนไฟสุมให้ความอบอุ่น

คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันแน่นจนเป็นปม ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในอกจนจุกแน่น

"หนาวไหม?" เขาถามสั้นๆ พลางถอดเสื้อโค้ททหารตัวหนาของตัวเองออก แล้วคลุมลงบนร่างของเธอ กลิ่นอายความอบอุ่นจากตัวเขาและกลิ่นสะอาดของแสงแดดห่อหุ้มตัวเธอไว้ทันที

หลินหว่านมองการกระทำนั้นด้วยความมึนงง เธอจับสาบเสื้อโค้ทไว้แน่น ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้ขอบตาเธอร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว แต่เธอก็รีบดึงสติกลับมา

"คุณทำแบบนี้ทำไม?" เธอถามเสียงแข็ง พยายามสร้างกำแพงขึ้นมาป้องกันหัวใจ "คิดว่าทำดีแค่นี้แล้วฉันจะลืมเรื่องที่แม่คุณทำกับฉันเหรอ?"

โจวเฉิงยังไม่ทันได้ตอบเสียงเคาะประตู ไม่สิ..เสียงทุบประตูก็ดังสนั่นหวั่นไหว

ปัง! ปัง! ปัง!

"อาเฉิง! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แม่มีเรื่องต้องคุยกับแก!"

เสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของแม่เฒ่าโจวดังลอดเข้ามา ตามด้วยเสียงของพี่สะใภ้ใหญ่ "น้องรอง รีบออกมาเถอะ แม่โกรธจนจะเป็นลมแล้วนะ!"

โจวเฉิงหลับตาลงช้าๆ สูดหายใจลึกเพื่อระงับอารมณ์ ก่อนจะลืมตาขึ้น แววตานั้นเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเมื่อครู่เป็นความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง เขาหันหลังเดินไปกระชากประตูเปิดออก

ที่หน้าประตู แม่เฒ่าโจวยืนเท้าเอวหน้าดำหน้าแดง ข้างหลังมีพี่สะใภ้ใหญ่และ โจวเสี่ยวเป่า น้องชายคนเล็กที่เพิ่งโผล่หน้าออกมาจากห้องด้วยท่าทางงัวเงีย และดูเหมือนเพิ่งเช็ดคราบไข่ตุ๋นออกจากปาก

"มีอะไรครับแม่?" โจวเฉิงถามเสียงเรียบ ยืนตระหง่านขวางประตูไว้ ไม่ยอมให้ใครมองเข้าไปเห็นภรรยาของเขาในห้อง

"ยังมีหน้ามาถามอีก!" แม่เฒ่าโจวชี้หน้าลูกชาย "เมื่อกี้แกทำงามหน้าไว้มากนะ อุ้มนังตัวดีนั่นหนีหน้าแม่เข้าห้อง ทั้งที่มันจะตีแม่! ช่างเถอะ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้เอาเงินเดือนมา!"

เธอแบมือทวงยิกๆ เหมือนที่เคยทำมาตลอดหลายปี "ได้ข่าวว่ารอบนี้ได้เลื่อนยศ เงินเดือนต้องเพิ่มขึ้นใช่ไหม? เอามาให้หมด เสี่ยวเป่าต้องใช้เงินไปสมัครเรียนในเมือง แล้วพี่สะใภ้แกก็ท้องแก่ต้องบำรุง"

โจวเสี่ยวเป่ารีบเสริมขึ้นมาทันที ดวงตาเป็นประกายโลภมาก "ใช่พี่รอง ผมต้องใช้เงินซื้อหนังสือ กับค่ารถ"

หลินหว่านที่นั่งฟังอยู่ในห้องกำหมัดแน่น ในชาติก่อน ฉากนี้มันเกิดขึ้นประจำ ทุกครั้งที่เขากลับมา โจวเฉิงก็จะควักเงินทั้งหมด 45 หยวนให้แม่ โดยเก็บไว้ติดตัวแค่ 2 หยวน แล้วแม่เขาก็เอาไปให้เสี่ยวเป่าซื้อนาฬิกาข้อมือไว้อวดสาว ส่วนเธอกับเขาก็ต้องกินผักดองแกล้มข้าวต้มต่อไป

เธอขยับตัวจะลุกขึ้นไปอาละวาด แต่เสียงทุ้มต่ำของโจวเฉิงก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด

"ไม่มี"

คำตอบสั้นๆ นั้นทำให้ทั้งบ้านเงียบกริบราวกับป่าช้า

"วะ ว่าไงนะ? แกหมายความว่าไงว่าไม่มี?" แม่เฒ่าโจวถามเสียงหลง

"ผมบอกว่า เงินเดือนรอบนี้ ผมไม่ได้เอามาให้แม่" โจวเฉิงพูดช้าๆ ชัดๆ ทุกถ้อยคำ "ผมให้หลินหว่านไปหมดแล้ว"

เปรี้ยง!

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางวง แม่เฒ่าโจวเบิกตากว้างจนแทบถลน สะใภ้ใหญ่เอามือทาบอก ส่วนหลินหว่านที่อยู่ในห้องถึงกับสะดุ้งเฮือก

ให้เธอ? ให้ตอนไหน?

"แก แกโกหก! แกเพิ่งกลับมาถึง จะไปให้มันตอนไหน!" แม่เฒ่าโจวกรีดร้องเสียงแหลม "เอาออกมานะ! เอาเงินของฉันคืนมา! นังสะใภ้รองมันจะเอาเงินไปทำอะไร มันเป็นแค่คนนอก!"

"เธอเป็นเมียผม" โจวเฉิงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงกดต่ำจนน่ากลัว "และเธอเป็นคนดูแลบ้านของผม ต่อไปนี้เงินทุกหยวนที่ผมหามาได้ หลินหว่านจะเป็นคนจัดการ แม่ครับ ตลอด 5 ปีที่ผ่านมา ผมส่งเงินกลับบ้านเดือนละ 30 หยวน รวมแล้วเกือบ 2,000 หยวน แต่เมียผมกลับผอมจนเหลือแต่กระดูก เสื้อผ้าก็ไม่มีจะใส่ ข้าวก็ไม่ได้กิน แม่ช่วยบอกผมทีสิว่าเงินพวกนั้นมันหายไปไหนหมด?"

คำถามนั้นแทงใจดำจนแม่เฒ่าโจวพูดไม่ออก นางอึกอัก หน้าซีดเผือดเพราะความลับเรื่องการยักยอกเงินกำลังจะถูกเปิดเผย

"คะ คือ ก็ค่าใช้จ่ายในบ้านมันเยอะ! ค่าหมูเห็ดเป็ดไก่ ค่ายาพ่อแก" นางแถไปเรื่อย

"พอเถอะครับ" โจวเฉิงตัดบทอย่างเย็นชา "ผมเหนื่อยมาทั้งวัน อยากพักผ่อน อ้อ แล้วเรื่องเงินเดือน ไม่ต้องไปทวงกับหลินหว่าน เพราะผมสั่งเธอไว้เองว่าห้ามให้ใครเด็ดขาด ใครกล้าไปแย่งเงินเมียผม ก็เหมือนแย่งเงินหลวง โทษหนักแค่ไหนเสี่ยวเป่าน่าจะรู้ดีนะ"

เขาปรายตามองน้องชายที่ยืนหน้าซีดอยู่ด้านหลัง โจวเสี่ยวเป่าที่กลัวพี่รองเป็นทุนเดิมอยู่แล้วรีบหดหัวหนีทันที

"กลับไปซะ"

พูดจบ โจวเฉิงก็ปิดประตูใส่หน้าแม่และน้องชายเสียงดัง ปัง! พร้อมลงกลอนแน่นหนา ตัดขาดความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง

ภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอึดอัดยิ่งกว่าเดิม

โจวเฉิงยืนพิงประตู ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับมามองหลินหว่านที่นั่งจ้องเขาตาเขม็งอยู่บนเตียง

"คุณโกหก" หลินหว่านพูดขึ้นก่อน น้ำเสียงของเธอสั่นระริก "คุณไม่ได้ให้เงินฉันสักหยวน ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น?"

โจวเฉิงเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน หยิบซองกระดาษสีน้ำตาลปึกใหญ่ออกมา แล้วยื่นให้ตรงหน้าเธอ

"ผมไม่ได้โกหก มันอยู่นี่"

หลินหว่านรับซองนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อเปิดออกดู ก็พบธนบัตรใบละ 10 หยวนปึกใหญ่ รวมๆ แล้วน่าจะไม่ต่ำกว่า 500 หยวน! นี่มันเงินเก็บทั้งหมดของเขาเลยไม่ใช่หรือ?

"โจวเฉิง นี่คุณ"

"เก็บไว้" เขาพูดเสียงนุ่ม "นี่เป็นเงินเก็บทั้งหมดของผม รวมกับเงินชดเชยความเสี่ยงภัย ต่อไปนี้คุณเป็นคนดูแล ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง"

หลินหว่านกำซองเงินแน่น ความรู้สึกสับสนตีตื้นขึ้นมาในอก ชาติก่อนเธอโหยหาความไว้วางใจแบบนี้จากเขาแทบตาย แต่เขาไม่เคยให้ แต่ทำไมชาตินี้

ไม่... อย่าใจอ่อนนะหลินหว่าน! คนคนนี้คือคนที่ปล่อยให้เธอตายอย่างโดดเดี่ยว!

เธอวางซองเงินลงบนเตียงอย่างแรง แล้วเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว

"ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ"

โจวเฉิงชะงัก "ทำไม?"

"ฉันต้องการหย่า"

คำคำนั้นหลุดออกจากปากเธออย่างชัดเจนหนักแน่น ราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางหัวใจของชายหนุ่ม

บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงทันที โจวเฉิงยืนนิ่งขึง ร่างกายเกร็งเขม็ง ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"หย่า?" เขาถามเสียงเบาหวิว "หลินหว่าน คุณพูดจริงเหรอ?"

"จริง!" หลินหว่านกัดฟันพูด แม้น้ำตาจะเริ่มคลอเบ้า "ฉันทนไม่ไหวแล้วโจวเฉิง ฉันทนอยู่ในบ้านนรกนี่ไม่ไหวแล้ว ฉันทนเห็นหน้าแม่คุณไม่ไหว และฉันก็ทนอยู่กับผู้ชายที่ปกป้องฉันไม่ได้อย่างคุณไม่ไหวแล้ว!"

เธอระบายความอัดอั้นในชาติก่อนออกมาจนหมด "คุณรู้ไหมว่าตอนที่คุณไม่อยู่ ฉันต้องเจออะไรบ้าง? ฉันต้องกินน้ำข้าว ฉันต้องทำงานหนักจน..."

แท้ง....เธอยกมือขึ้นปิดปากเมื่อเกือบเผลอหลุดปากเรื่องลูกในอดีตชาติที่แล้ว แต่ความเสียใจมันท่วมท้นจนกลั้นไม่อยู่

"ปล่อยฉันไปเถอะนะโจวเฉิง ต่างคนต่างอยู่เถอะ"

หลินหว่านเบือนหน้าหนี ไม่อยากเห็นหน้าเขา เธอคิดว่าเขาคงจะโกรธ หรือไม่ก็คงจะถามหาเหตุผลด้วยความโมโหตามประสาผู้ชายที่มีอีโก้

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้เธอต้องตกตะลึงจนลืมหายใจ

ตุ้บ!

เสียงเข่ากระแทกพื้นดังสนั่น

หลินหว่านหันขวับกลับมามอง ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ

โจวเฉิง นายทหารหนุ่มผู้หยิ่งทระนง ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครแม้แต่ศัตรูในสนามรบ บัดนี้เขากำลังคุกเข่าอยู่ข้างเตียงของเธอ!

ใบหน้าคมเข้มของเขาก้มต่ำ ไหล่กว้างที่เคยผายผึ่งสั่นไหวอย่างรุนแรง หยาดน้ำใสๆ หยดลงบนพื้นดินอัดแน่นทีละหยด ทีละหยด

"อย่าไป"

เสียงของเขาแหบพร่าและแตกพร่า ราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย

"ด่าผมเถอะ ตีผมก็ได้ จะฆ่าผมให้ตายตรงนี้เลยก็ได้"

เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาแดงก่ำเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาและความร้าวรานที่แสนสาหัส "แต่ขอร้อง อย่าพูดคำว่าหย่า อย่าทิ้งผมไปอีกเลย"

หลินหว่านมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน ความทรงจำในชาติก่อนซ้อนทับกับภาพปัจจุบัน ผู้ชายที่เย็นชาและพูดน้อยคนนั้น ทำไมถึงร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเด็กหลงทางแบบนี้? และคำว่า'อีกเลย' ที่เขาพูดออกมา มันหมายความว่ายังไง?

"โจวเฉิง นี่คุณ"

เขายื่นมืออันสั่นเทามาจับมือเธอไว้ เอาแก้มแนบกับฝ่ามือของเธออย่างเว้าวอน

"ผมผิดไปแล้ว หว่านเอ๋อร์ ผมรู้ว่าผมผิด ให้โอกาสผมแก้ตัวเถอะนะ ได้โปรด"

ในวินาทีนี้นั้น หลินหว่านเริ่มตระหนักได้ถึงความจริงบางอย่างที่น่าหวาดหวั่น หรือว่าไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่ย้อนเวลากลับมา?

แต่ก่อนที่เธอจะได้ถามอะไร ความพะอืดพะอมอย่างรุนแรงก็ตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย

"อุ๊บ!"

หลินหว่านรีบเอามือป้องปาก หน้าซีดเผือด อาการคลื่นไส้ที่คุ้นเคยนี้ ไม่ใช่สิ อย่าบอกนะว่า

ลูก? ลูกที่ควรจะแท้งไปแล้วในชาติก่อน...