บทที่ 1 หนีจากตัวร้าย... 2

“ใช่ ข้าเอง.... เจ้ากลัวข้ามากกว่าผีขนาดนั้นเชียวหรือ ข้าควรตัดขาของเจ้าดีหรือไม่”

อ๋องเจ็ดไม่ได้แค่ขู่ เขาอยากบีบคอน้อย ๆ ของนางเสียเหลือเกิน ทว่าแววตากลมโตไร้เดียงคู่นั้นกลับทำให้อ๋องผู้ไร้หัวใจหวิวไหวจากภายในก้นบึ้งหัวใจ

ความรู้สึกนี้คืออะไรกัน

“อย่า...ทำอะไรฉันเลยนะ”

คำพูดที่หลุดออกมาจากสตรีร่างเล็กในอ้อมกอดอ๋องเจ็ด คำพูดและการกระทำของสตรีผู้นี้เขาอยากรู้เหลือเกินว่า...นางคือใคร

ตั้งแต่ทหารเจอนางนอนสงบอยู่กลางแดดไม่ไกลจากค่าย เขาสั่งให้คนพานางขึ้นหลังม้ามา รอจนนางฟื้นขึ้น หลังจากนั้นหลินหลันนางกลับไม่ใช่....สตรีอุ่นเตียงที่เขาคุ้นเคย

“เจ้าพูดอะไรออกมา กลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้าเช่นนั้นหรือ”

“ก็ใช่นะสิ ในนิยายคุณฆ่าหลินหลันเองกลับมือ ฉันไม่หนีก็บ้าแล้ว...”

หลงอวิ๋นเฉินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมดั่งอสรพิษมองสตรีในอ้อมกอดด้วยความงงงวยปนสงสัยในความเป็นมานางมากขึ้น

“นิยาย” เขาทวนคำพูดของนาง น้ำเสียงเย็นเฉียบแฝงไปด้วยความสงสัย

ทันทีเฮ่อรั่วในร่างของหลินหลันกลืนน้ำลายเฮือก ก่อนยกมือขึ้นปิดปากกลับที่เผลอหลุดปากพูดบางอย่างออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ฮะ ฮ่า ฮ่า....ข้าแค่ฝันร้ายเท่านั้น ฝันว่าท่านฆ่าข้า ฝันไปเท่านั้น”

คำแก้ตัวข้าง ๆ คู ๆ แม้จะช่วยอะไรหลินหลันไม่ได้ แต่อย่างน้อยวันนี้เขาก็ยังไม่ฆ่านาง หญิงสาวหาทางรอดสุดฤทธิ์

เขาเป็นถึงท่านอ๋องเจ็ดจอมโหดผู้ทำคุณงามความดีให้ฮ่องเต้ต้าเหลียงมากมาย ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงลูกที่เกิดจากสนมปลายแถวไร้ผู้หนุนหลัง พออ๋องเจ็ดเติบโตขึ้นมาเขากลับเก่งกาจเสียจนรัชทายาทยังหวั่นกลัว

“ฝันร้ายอย่างนั้นหรือ ข้าคงใจดีกับเจ้ามากเกินไปหลินหลัน ลืมสถานะของเจ้าแล้วหรือว่าเจ้าเป็นเพียงสตรีชั้นต่ำที่ข้าเก็บมาก็เท่านั้น ถ้าไม่อยากตายก็เชื่อฟังข้าซะดี ๆ”

เสียงเข้มขู่สตรีในอ้อมกอด แม้ในยามนี้เขาอยากจะบีบระหงของนางเพียงใดแต่ข่มใจเอาไว้เสียก่อน หลินหลันผู้นี้ช่างต่างคนก่อนนัก

ไม่รู้ว่ามีมารร้ายตนใดมาสิงสู่ หรือนางวางแผนเล่นงานเขาภายหลังก็อาจเป็นไปได้

หลินหลันคนใหม่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเมื่อสบตาสายตาอันน่ากลัวของหลงอวิ๋นเฉินที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงในตัวหลินหลัย

ชายหนุ่มที่กำลังกอดร่างของเธอเอาไว้ช่างเดาใจยากนัก ในนิยายเขาคือตัวร้าย มาเจอกลับตัวเขานี่แหละ ตัวร้ายตัวจริง

“ขะ ข้ารู้สถานะตนเองดีเจ้าค่ะ” เสียงของหลินหลันสั่นเครือ ไม่กล้าเงยหน้าสบตากับสายตาจ้องเธอดุงดังราชสีห์

เฮ่อรั่วท่องในใจตอนนี้เธอคือหลินหลัน อย่างไรต้องเล่นให้สมบทบาทเพื่อการมีชีวิตรอดต่อไป....เกิดมายังไม่ได้กินหม้อไฟ เธอต้องมาตายอย่างน่าอนาถในนิยายก็ไม่ถูก

“ดี คราวหน้าข้าจะไม่ใจดีกับเจ้าเช่นคืนนี้อีก”

หญิงสาวยังไม่ทันได้ตอบกลับท่านอ๋องเจ็ดผู้เอาแต่ใจ ร่างเล็กก็ถูกอุ้มให้ลอยขึ้นมาแนบอกของเขา หลินหลันหดตัวเล็กไม่ต่างจากมดตัวน้อย ใบหน้าหญิงสาวแดงซ่านหูแนบชิดกับเสื้อเกราะของเขา หลินหลันได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นสม่ำเสมอ

ท่านอ๋องก็มีหัวใจอย่างเช่นคนอื่นหรือเนี่ย....

สตรีในอ้อมแขนของหลงอวิ๋นเฉินนับวันนางยิ่งทวีความแปลกขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนได้ยินเพียงนามของเขาความกลัวก็กลืนกินหัวใจคนเหล่านั้นไปแล้ว นางต่างจากหลินหลันคนเดิมนอกจากภาษาประหลาดของนางการกระทำบ้าบิ่นของนางเรียกความสนใจจากเขาได้ไม่น้อยทีเดียว

“ข้าคือหลินหลัน อย่าเล่นนอกบท ข้าคือหลินหลัน” เสียงกระซิบอุดอู้ ชายหนุ่มยังพอจับใจความได้ ดวงตาคมกริบทอดมองริมฝีปากเล็กที่ขมุบขมิบพึมพำถ้อยคำประหลาด

“เจ้าพูดอะไรของเจ้า” อ๋องจอมโหดเอ่ยปากถามน้ำเสียงแฝงไปด้วยเย้ยหยันกระต่ายน้อยของตนที่ท่องภาวนาต่อเทพสวรรค์ราวกับคนไร้หนทางรอด

“ข้ากำลังสวดขอบคุณสวรรค์ที่ท่านเมตตาไม่ฆ่าข้าตาย”

เขาหลุบตามองนางนิ่ง ก่อนเค้นเสียงหัวเราะออกมาจากลำคอจนหญิงสาวขนลุกกับการกระทำของหลงอวิ๋นเฉิน

ชายผู้นี้เดาทางไม่ถูกเสียจริง

สายตาของหลินหลันสำรวจรวจมองทางรอบกาย ทางนี้มันไม่ใช่ทางที่เธอหนีออกมา เขาไม่ได้พานางกลับกระโจมของนางอย่างนั้นหรือ

คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของหญิงสาวยังไม่ทันกระจ่าง เขาก็ออกแรงโยนเธอลงบนพื้นไร้ความเมตตา

“โอ๊ย...โอนมาได้ คนนะไม่ใช่ลูกบอล”

หลินหลันลูบสะโพกของตัวเองก่อนให้มือปัดฝุ่น เงยหน้ามองท่านอ๋องจอมโหดที่กล้าโยนเธอ ถ้าจะโยนแรงขนาดนี้ เขาไม่ควรอุ้มนางมาด้วยซ้ำ

“เจ้าเลิกพร่ำเหลวไหลเช่นนั้นได้แล้ว คำสั่งของข้าต่อจากนี้เจ้าช่วยงานครัวในค่ายแห่งนี้ ถ้าคิดหนีอีกละก็ เจ้าตายแน่หลินหลัน”

คำพูดเผด็จการถ่ายทอดคำสั่งเสียงดังฟังชัด

สตรีที่เพิ่งถูกโยนเข้ามาในเรือนครัว ปี่เป้ย สตรีวัยห้าสิบผมหงอกขาวเต็มศีรษะตกใจไม่น้อยที่เห็นสาวน้อยถูกโยนเข้ามาไม่ต่างจากสัตว์ที่ถูกท่านอ๋องล่ามา นางคือสตรีอุ่นเตียงที่ถูกขายมาราคาแพง..... ชะตากรรมของสตรีผู้นี้น่าเวทนานัก

ทางรอดเดียวของนางคือท่านอ๋องเมตตา ถ้าหากวันนั้นไม่ได้เมตตาของหลงอวิ๋นเฉิน หลินหลันคงถูกขายให้หอคณิกาไปแล้ว

ปี่เป้ยเลี้ยงลูกหลงอวิ๋นเฉินมาตั้งแต่พระสนมชิ้นพระชนม์ ไยนางจะไม่รู้ว่าท่านอ๋องเจ็ดลึก ๆ ในใจนั้นมีเมตตาเพียงใด

“ใจร้าย พอสั่งเสร็จก็สะบัดชายเสื้อเดินจากไปเฉยเลย”

หลินหลันบ่นอุบ หญิงสาวพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนเห็นหญิงชรายกยิ้มให้ หลินหลันรีบเดินไปหาและนั่งลงข้างกายหญิงชราผู้นั้นทันที

“เออ....ป้าคะ ป้าคือ...” หลินหลันเอ่ยปากถามทันที ทั้ง ๆ ที่นางเพิ่งโดนหลงอวิ๋นเฉินดุไปเมื่อครู่

ปี่เป้ยยกยิ้มมุมปากเอ็นดูเด็กสาวผู้นี้ ยื่นมือของตนไปปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าของนาง และใบหน้าขาวผ่องเปื้อนไปด้วยเศษดินอย่างเบามือ

“ข้าคือ ปี่เป้ย เป็นคนดูแลงานครัวของท่านอ๋อง”

“ข้าเรียกท่านว่าป้าเป้ยได้หรือไม่เจ้าคะ” หลินหลันพยายามปรับตัวให้เขากับคนที่นี่ ท่องเอาไว้ในใจ หลินหลันไม่ใช่เฮ่อรั่วอีกต่อไปแล้ว....

“ตามแต่เจ้าต้องการเถอะ”

หลินหลันยิ้มบาง พยายามทำเสียงอ่อนหวานเข้าหา พลางท่องในใจซ้ำ ๆ ว่า...

จากนี้ไป ข้าคือหลินหลัน มิใช่เฮ่อรั่วอีกต่อไปแล้ว