บทที่ 1 หนีจากตัวร้าย... 1

ตั้งแต่ตัวร้ายออกไปจากกระโจม เฮ่อรั่วในร่างของหลินหลันก็พยายามสำรวจเรือนร่างของตนเอง อย่างแรกมองหากระจก มือเรียวรีบคว้ากระจกมาส่อง เงาในกระจกสะท้อนใบหน้าของหญิงสาวในชุดจีนโบราณ ความจริงตรงหน้ายิ่งตอกหน้าเธอเข้าไปอีกว่า เธอเกิดใหม่นิยายอย่างนั้นหรือ....

หญิงสาวตรงหน้าช่างงดงามเหลือเกินดวงตากลมโตราวกับกวางน้อย ขนตางอนเด่นชัด มิหนำซ้ำยังมีปานกลางหน้าผากที่ไม่ทำให้ความงดงามของสตรีตรงหน้าลดน้อยลงเลย ไม่แปลกใจที่เป็นที่ปรารถนาของท่านอ๋องเจ็ดจอมโหดร้ายผู้นั้น ถึงเขาหล่อเหลาเพียงใด แต่เฮ่อรั่วก็ไม่ให้อภัยหรอก

“โอ้แม่เจ้า นี่มันคือใบหน้าของตัวประกอบในนิยายอย่างนั้นเหรอ ทำไมสวยขนาดนี้เนี่ย” ริมฝีปากแดงระเรื่อร้องอุทานออกมา

มือเรียวลูบแก้มตัวเองเบา ๆ ก่อนลงมือตบแรง

“โอ๊ย.... ไม่ได้ฝันจริงด้วย เธอกลายเป็นตัวละครในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไปแล้ว คิดสิคิดว่าเนื้อเรื่องต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร”

หญิงสาวพยายามใคร่ครวญหาคำตอบ เรื่องราวมากมายที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้หญิงสาวมึนงงไม่น้อยทีเดียว

“คิดสิเฮ่อรั่วว่าต่อไปท่านอ๋องเจ็ดจะทำเช่นไร”เฮ่อรั่วพึมพำกับตนเอง เธอย้อนเข้ามาในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไปไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เรื่องที่สำคัญกว่าตอนนี้เธอต้องเอาชีวิตรอดในนิยายเรื่องนี้ให้ได้ สาวน้อยอุ่นเตียงอย่างหลินหลันจะถูกเขาฆ่าในอีกไม่กี่วัน เพราะเผลอทำให้ท่านอ๋องเจ็ดจอมโหดกริ้ว....

“เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นนางเอกหน่อยไม่ได้หรือไง แล้วทำไมต้องให้คนซื่อบื้ออย่างฉันเกิดเป็นตัวประกอบด้วยเนี่ย”

เสียงหวานตัดพ้อไปพลาง หลินหลันเป็นตัวละครที่ปรากฏตัวเพียงไม่กี่ตอนของเนื้อเรื่อง หลัก ๆ จะตัดไปยังเนื้อเรื่องขององค์รัชทายาทและอ๋องเจ็ดที่เป็นตัวร้ายเท่านั้น

เฮ่อรั่วไม่อยากทำสิ่งนี้สักเท่าไหร่ แต่ถ้าต้องเปลี่ยนแปลงเนื้อหาของนิยายเพื่อการเอาตัวรอด เฮ่อรั่วคนนี้ก็ต้องทำ!

ก่อนอื่นขอฝืนชะตาตัวประกอบด้วยการหนี

กลางดึก...ใต้เงาแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในกระโจม หลินหลันในยามนี้ มือเรียวกำลังแหวกม่านของกระโจม เห็นฝีเท้าของทหารที่เดินกันอย่างเป็นระเบียบ

จากประสบการณ์ที่อ่านนิยายมาเยอะ และดูละครน้ำเน่ามาพอควร ถ้าหนีออกจากที่นี่ไปได้เธอต้องไม่มีอาหาร ฉะนั้นขนมแห้งและน้ำชาถูกหลินหลันผู้นี้กลืนหายเข้าไปในท้องชั่วพริบตา

ริมฝีปากเล็กกำลังเคี้ยวขนมอย่างเพลิดเพลิน นึกชื่นชมว่าท่านอ๋องเจ็ดผู้นี้ช่างมากด้วยความสามารถเสียจริง

ตอนที่เธออ่านนิยาย มีบางครั้งที่อดสงสารอ๋องเจ็ดผู้อาภัพ ผู้คนรอบข้างกายเขาล้วนจ้องแต่จะทำร้ายเขา คงเป็นสาเหตุที่อ๋องเจ็ดกลายเป็นคนร้ายกาจ หากไม่ดิ้นรนต่อสู้ องค์ชายปลายแถวอย่างหลงอวิ๋นเฉินคงไม่มีอำนาจถึงเพียงนี้

หลังจากรอโอกาสที่ทหารสองนายเปลี่ยนเวรเฝ้ายามเธอ หลินหลันก็รีบหอบของกินทุกอย่างใส่ถุงผ้าก่อนวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

โดยไม่ทันสังเกตว่ามีสายตาของมัจจุราชจ้องมองกระต่ายน้อยที่วิ่งออกมาจากกรง มุมปากยกยิ้มนึกสนุกราวกับเสือรอเวลาขย้ำเหยื่อ

นางช่างไร้เดียงสา

ค่ายทหารของท่านอ๋องเจ็ดผู้ลือนาม ผู้ใดจะกล้าแหกไปง่ายดาย ถ้าเขาไม่เปิดทางให้นาง เขานั้นใคร่รู้เหลือเกินว่านางนั้นคิดจะทำสิ่งใด

หลงอวิ๋นเฉินเดินตามนางไร้เสียงฝีเท้า หากปล่อยให้กระต่ายน้อยตื่นตูมคงไม่สนุก

“หลงจนได้ ทำไมมันมืดขนาดนี้เนี่ย”

เดินหนีออกมาจากค่ายได้ไม่นาน เสียงหวานของนางก็บ่นขึ้น เขาไม่จำเป็นต้องใช้ความสามารถในการตามนางเลยสักนิด หลินหลันทิ้งร่องรอยบนพื้นเอาไว้มากมาย

ช่างโง่เขลานัก....

ความเงียบงันใต้ความมืดมิดช่างน่ากลัวจับใจ เฮ่อรั่วในร่างของหลินหลันนึกกลัวขึ้นพลัน เกิดมาไม่เคยต้องมาหนีตัวร้ายกลางค่ำกลางคืน ครั้งแรกของเธอย่อมต้องน่ากลัวเป็นธรรมดา ใครจะคิดว่ากลางคืนในยุคโบราณน่ากลัวถึงเพียงนี้

เสียงของแมลงร้องดังสอดประสาน ไม่รวมกับเสียงสัตว์ป่าน้อยใหญ่.... และขาทั้งสองของหลินหลันเริ่มสั่นกลัวไม่มีแรงก้าวต่อไป

“ถ้ากลับไปก็ต้องไปเป็นเมียตัวร้าย...ไม่ยอมหรอก แต่ถ้าไปต่อ จะมีผีไหมนะ...”

หญิงสาวตัดสินใจก้าวต่อไป โดยไม่ทันได้มองว่าข้างหน้าของเธอมีขอนไม้ขวางทางอยู่ ความมืดบดบังทัศนียภาพของหลินหลันจนร่างเล็กสะดุดล้มโดยไม่ทันระวัง

“อ๊าย.........”

เสียงกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ยังไม่ทันที่นางจะล้มลงใส่ขอนไม้ใหญ่ ลำแขนคว้าเอาร่างเล็กก่อนถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอด

คงเป็นเทพเซียนมาช่วยเหมือนในซีรีส์แน่นอน

“เจ้าหนีออกจากค่ายของข้า แค่ก้าวเดียวก็หลงแล้วหรือ”

สุรเสียงเย็นยะเยือกที่ได้ยินทำให้หลินหลันรู้ตัวโดยทันควันว่าเขาคือหลงอวิ๋นเฉิน

“หลงอวิ๋นเฉิน”

หลินหลันร้องอุทานตกใจ แม้อยู่ในเงามืดแต่ใบหน้าของหลงอวิ๋นเฉินเด่นชัด ทุกอย่างมากระจ่างเอาตอนนี้ อ๋องเจ็ดในนิยายเจ้าเล่ห์และฉลาดเพียงใดทำไมถึงเพิ่งมาคิดออก คนเหี้ยมโหดอย่างอ๋องเจ็ดมีหรือจะยอมปล่อยให้สาวน้อยอย่างหลินหลันไปง่าย ๆ

“ใช่ ข้าเอง.... เจ้ากลัวข้ามากกว่าผีขนาดนั้นเชียวหรือ ข้าควรตัดขาของเจ้าดีหรือไม่”