ตอนที่ 7 มีนา

สุดท้ายเขาก็ไม่ยอมทำเรื่องเสียศักดิ์ศรีพรรค์นั้นออกมา ไอยราที่ไม่รู้จะอยู่ต่อทำไมเลยเดินออกจากห้องของสามีทันทีเหมือนกัน

เธอก็ได้แต่คิดและตั้งคำถาม ว่าทำไมสองคนนั้นถึงได้ทำตัวเป็นปกติราวกับไม่ได้คิดอะไรไว้ในใจ ทว่าตอนนั้นเองขณะที่อัยย์กำลังรอลิฟต์ ดวงตากลมพลันเหลือบไปเห็นเจ้าของร่างบางอรชรของคนที่ไอยราก็รู้จักเป็นอย่างดี

‘มีนา’ นั่นคือชื่อของเธอคนนั้น

สาวสวยมาดมั่นท่าทางคล่องแคล่ว แม้จะมองจากระยะไกลก็พอจะรับรู้ได้ว่าเธอทำงานเก่งมากแค่ไหน ในฐานะผู้หญิงด้วยกันไอยราก็นับถืออีกฝ่ายไม่น้อย แต่ในฐานะภรรยาของภูมินทร์ ไอยราไม่มีทางเชื่อใจเจ้าหล่อนเด็ดขาด

มีนาไม่รอช้ารีบเดินยิ้มเข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเอง

“คุณไอยรา ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะคะ มาทำอะไรที่บริษัทเหรอคะ”

“ฉันมาทานอาหารกับสามีน่ะค่ะ”

พูดจบก็หันกลับไปมองประตูลิฟต์ที่กำลังขึ้นมาหาเธอทีละชั้น

“มีภรรยาดีอย่างนี้เป็นโชคดีของภูจริง ๆ เลยนะคะ”

“เห็นเขาพูดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ ตอนแรกฉันก็คิดว่าเขาแค่พูดยอเท่านั้น พอคุณมีนาพูดแบบนี้อีกคน ฉันคงต้องเริ่มคิดใหม่แล้ว”

แน่นอนว่าคู่สนทนาของไอยราตอนนี้มีสีหน้าที่ไม่พอใจเท่าไหร่ แต่หญิงสาวก็พยายามข่มอารมณ์เอาไว้ได้ดีเลยทีเดียว “ตอนเที่ยงให้เขาฝากท้องกับคุณอัยย์ดีแล้วค่ะ ช่วงเย็นนี้ภูกับฉันมีนัดลูกค้ารายใหญ่ และคงทานข้าวนอกบ้านกันเลย เพราะกว่าจะเสร็จงานก็น่าจะดึกน่ะค่ะ”

‘อีกแล้วเหรอ?’

เป็นคำพูดเดิม ๆ ที่เธอได้ยินจนชินหูมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถ้าเป็นเมื่อก่อนไอยราคงรู้สึกโกรธจนเผลอชักสีหน้าใส่เจ้าหล่อนเหมือนทุกครั้ง หากแต่หนนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น ทว่าคนที่เข้ามาทักก็ไม่วายปั่นประสาทเธออีกรอบ

“อุ้ย! ขอโทษนะคะที่เผลอพูดอะไรเกินความเหมาะสม แต่หวังว่าคุณอัยย์จะเข้าใจว่านี่คืองาน” เมื่อรู้สึกว่าอยู่เฉยไม่ได้ เพราะผู้หญิงคนนี้สมควรโดนเอาคืนบ้าง เจ้าของใบหน้าสวยเลยเผยรอยยิ้มไร้ซึ่งความกังวลออกมาก่อนพูดขึ้น

“ตามสบายเถอะค่ะ เรื่องงานต้องมาก่อนอยู่แล้ว อีกอย่างคุณภูมินทร์ก็อธิบายเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพวกคุณให้ฉันฟังตลอด เขาน่ารักมากเลยใช่ไหมล่ะคะ แบบนี้แล้วฉันจะคิดมากได้ยังไงเนอะ”

“....” มีนากัดฟันแน่น

“มันจะเป็นเหมือนที่ข่าวลือออกมาได้ยังไงใช่ไหม ว่าคุณมีนาเป็นเมียน้อยสามีของฉัน ไร้สาระมากเลยนะคะพวกนักข่าวสมัยนี้”

ประโยคสุดท้ายของไอยราไม่ได้อ่อนหวานอีกต่อไป นัยน์ตากลมโตคู่นั้นจดจ้องไปยังร่างของอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมา ก่อนที่น้ำเสียงจะถูกเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและดุดัน ไม่เหมือนกับไอยราคนเดิมที่มีนาเคยเจอ

มีนารีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ และถามออกไปตามตรง

“คุณไม่พอใจกับข่าวลืองั้นเหรอคะ คิดว่าฉันเป็นคนปล่อยข่าวใช่ไหม?”

“ฉันไม่รู้หรอกว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวลือมั่ว ๆ นั่น บางทีก็อาจจะเป็นพวกที่ชอบเพ้อเจ้อ พูดจาไร้สาระไปเรื่อยแถว ๆ นี้ก็ได้ค่ะ ปากของคนเป็นสิ่งที่ฉันควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว”

“…”

“แค่ถ้าหากมันล้ำเส้นเกินความเหมาะสมไปนาน ๆ ฉันก็ควรต้องจัดการจริงไหมคะ ถ้ายังปล่อยให้หมาบ้าไม่รู้จักควบคุมตัวเองอยู่แบบนี้ต่อไป บางทีมันอาจจะหันกลับมาแว้งกัดฉันก็ได้”

“คุณไอยรา!” มีนารู้สึกไม่พอใจขึ้นมา ไม่คิดเลยว่าคนที่มักจะเอาแต่เงียบอย่างไอยราจะกล้าเปรียบเทียบเธอเป็นเพียงหมาตัวหนึ่งเท่านั้น

“เรื่องที่คุณใกล้ชิดกับสามีของฉัน…ฉันรับรู้มาโดยตลอด แต่ตอนนี้ข่าวพวกนั้นเริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ หวังว่าต่อไปนี้คุณจะรู้จักระวังมากขึ้นนะคะ จะได้ไม่เป็นขี้ปากชาวบ้าน”

“ไอยรา!”

“สองครั้งแล้วนะคะที่คุณเรียกชื่อของฉัน ไม่ทราบว่ากลัวลืมหรือยังไง?”

คนในบริษัทเริ่มมองด้วยความสงสัย แม้จะรู้ว่ามีนาสนิทสนมกับเจ้าของบริษัท แต่ถึงอย่างไรก็ไม่คิดว่าเธอจะกล้าขึ้นเสียงใส่ภรรยาของเจ้านายเช่นนี้ ดูท่าว่าเธอคงจะทระนงตนมากจนเกินไปหน่อยหรือเปล่า

ในขณะที่ไอยราเอาแต่ยืนยิ้มบาง ๆ ให้กับคนตรงข้าม ในอดีตเธอถูกผู้หญิงคนนี้พูดจาปั่นหัวอยู่เรื่อย มาจนถึงจุดแตกหักที่อัยย์ดันเผลอสติหลุดขึ้นเสียงใส่อีกฝ่ายและพูดจาหักหน้าภูมินทร์ที่นี่

แต่คราวนี้เป็นเธอบ้างแล้วที่ได้เอาคืน

“คุณก็รู้ดี ว่าฉันกับภูเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้น”

“ตอนนี้คุณกับเขาไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทกันค่ะ เพราะตอนนี้คุณคือพนักงานคนหนึ่งในบริษัทของเขา อย่าให้ฉันต้องบอกเลยนะคะว่าคุณควรรู้สถานะของตัวเอง”

ไอยราย้ำเตือนสถานะให้อีกฝ่ายฟังชัด ๆ และในขณะนั้นภูมินทร์กับดนัยก็เดินออกจากห้องทำงานมาเห็นเข้าพอดี ชายหนุ่มทั้งสองคนรับรู้ได้ถึงสถานการณ์ตึงเครียดที่เกิดขึ้นระหว่างหญิงทั้งสองคนที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์

“เกิดอะไรขึ้น?”

ดนัยพึมพำเสียงเบาเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว และแอบกระซิบข้างหูเจ้านาย “ดูท่าว่าคุณไอยราจะยังติดใจเรื่องข่าวลือไม่หายนะครับท่าน”

หากเป็นเมื่อก่อนไอยราคงรีบกุลีกุจอเดินเข้าไปขอความเห็นใจจากเขา แต่เธอในตอนนี้ไม่ใส่ใจกับความคิดของสามีแล้ว เพราะที่เธอทำเช่นนี้ก็เพื่อตั้งใจจะทำให้ทุกคนเห็นว่าเธอไม่พอใจ และไม่ใช่คนใจกว้างอะไรทั้งนั้น!

“เอาล่ะค่ะคุณมีนา ในเมื่อคุณรู้สถานะของตัวเองแล้วก็ทำตามคำแนะนำของฉันเถอะ ทำตัวให้เหมาะสมกับสถานะของตัวเอง...”

ไอยราหันกลับไปสบตากับสามีอีกครั้ง ทั้งยังจงใจพูดให้เขาได้ยินไปพร้อม ๆ กัน “...ก่อนที่ข่าวลืองี่เง่านี่จะไปกันใหญ่”

จากที่จะต้องขึ้นลิฟต์และออกจากที่นี่เสียที เจ้าของร่างระหงกลับเดินไปหาสามีที่ยืนอยู่ตรงนั้น

“ตั้งใจทำงานนะคะคุณสามี ไว้เจอกันที่บ้านนะ”

พูดจบก็ขยับเข้าประทับริมฝีปากอิ่มข้างแก้มของชายหนุ่มผู้เป็นสามีเลยทันที ท่ามกลางสายตาของพนักงานหลายคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น รวมถึงมีนาเองก็ด้วย ไม่เพียงแค่มีนาและคนอื่น ๆ ที่ตกใจ เหมือนว่าคนถูกหอมแก้มก็สติหลุดไปแล้วเหมือนกัน

เมื่อลงมือปั่นประสาททุกคนจนครบแล้ว ไอยราจึงขอตัวออกจากบริษัทพร้อมกับรอยยิ้ม เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกสบายใจและมีความสุขมากขนาดนี้ จำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าความสุขครั้งล่าสุดคือช่วงไหนของชีวิต จนเมื่อครู่นี่แหละ

และการที่ได้พูดคุยกับมีนาในช่วงสั้น ๆ นั้น ทำให้ไอยราตระหนักว่าการตายของเธอมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้รับผลประโยชน์ หากสืบจากภูมินทร์แล้วไม่ได้ข้อมูลอะไร นั่นก็เหลือเพียงแค่มีนาคนเดียวเท่านั้น

“ได้เรื่องอะไรบ้างไหม?”

ไอยรายังไม่ได้ขึ้นรถกลับบ้านในทันที แต่แอบออกมาคุยโทรศัพท์กับฝั่งหนึ่งในที่ลับตาคนแทน ซึ่งหลายวันก่อนเธอได้จ้างนักสืบให้ติดตามมีนาอยู่ห่าง ๆ และได้แอบสืบประวัติสังเขปของเธอแล้วด้วย

(ตอนนี้ทุกอย่างยังปกติ ไม่มีอะไรแปลกไปจากเดิมครับ เธอไม่ได้ติดต่อกับคนแปลกหน้า และไม่มีท่าทีลับ ๆ ล่อ ๆ ออกมาให้เห็นเลย)

“แล้วเรื่องอื่นล่ะเป็นยังไง?”

(จากข้อมูลทั้งหมดที่ผมหามาได้ เธอเคยอาศัยอยู่ในศูนย์สงเคราะห์เด็กกำพร้ามาก่อนครับ)

“....” ไอยราเงียบไปเมื่อได้รับข้อมูลใหม่

(ส่วนครอบครัวที่อยู่ด้วยกันก็เป็นพ่อแม่บุญธรรมเท่านั้น ภายหลังมาครอบครัวนั้นมีลูกด้วยตัวเองทำให้เธอไม่ใช่ลูกรักอีก ยืนยันได้จากข้อมูลการศึกษา พบว่าคุณมีนาเป็นคนส่งตัวเองเรียนจนจบ แถมยังทำงานไม่เว้นวัน ต่างจากลูกแท้ ๆ ของพวกเขาที่ส่งไปเรียนถึงเมืองนอกครับ)

จะว่าไปแล้ว ชีวิตของผู้หญิงคนนั้นก็มีหลายเรื่องให้น่าสงสารเหมือนกัน เรื่องนี้ภูมินทร์สามีของเธอจะรู้ด้วยหรือเปล่านะ?

(คุณอัยย์ครับ มีอีกเรื่องที่คุณต้องทราบ)

“เรื่องอะไรคะ?”

(ระหว่างที่คุณมีนากำลังศึกษาอยู่ มักมีการสนับสนุนเงินจากบุคคลหนึ่งเข้ามาในรูปแบบค่าเทอมของเธอครับ และคนที่เป็นเจ้าของเงินก้อนนั้นคือคุณภูมินทร์ สามีของคุณ)

เป็นอีกครั้งที่ไอยราพูดอะไรไม่ออก เหมือนว่าทุกอย่างจะเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ มีเรื่องอะไรอีกบ้างนะที่หญิงสาวยังไม่รู้ เห็นทีเธอจะตามสืบเรื่องนี้เพียงลำพังไม่ได้แล้วล่ะ

“ฉันคงต้องไปขอความช่วยเหลือจากผู้ชายคนนั้นสินะ…”