ย้อนเวลามาเซ็นใบหย่า

คำเตือนเนื้อหา: เนื้อหามีการกระทำรุนแรง เลือด การเสียชีวิตของตัวละครหลัก

เสียงท้องฟ้าคำรามดังสนั่นลั่นไปทั่วทั้งป่าท่ามกลางเม็ดฝนที่กระหน่ำลงมาราวกับท้องฟ้าทั้งผืนกำลังจะถล่ม และต่อให้เธอจะพยายามตะโกนร้องขอความช่วยเหลือมากขนาดไหน

เสียงของไอยราก็คงดังไปไม่ถึงหูของใครอื่น นอกจากคนที่กำลังเดินตามเธอมาอย่างช้า ๆ ด้านหลัง

หญิงสาวหันหน้ากลับไปมองชายที่กำลังเดินตามเธอมา ขณะนี้ก็ยังเอาแต่วิ่งหนีชายแปลกหน้าหัวซุกหัวซุนด้วยความหวาดกลัวสุดขีด และเพราะอยู่ในป่าที่ไม่คุ้นเคย ทั้งดินยังชื้นแฉะจากการตกหนักของฝน

พูดตามตรง...ว่าจุดหมายของเธอนั่นเลือนรางเหลือเกิน

ไอยราหันกลับไปมองชายน่ากลัวเป็นระยะ เธอเห็นสายตาอาฆาตของนักฆ่าคนนั้นจ้องมองมายังตัวเธอด้วยความสบายใจ ราวกับกำลังเล่นสนุกอยู่ โดยที่มันปล่อยให้เธอวิ่งหนีไปก่อน ขณะที่มือข้างหนึ่งก็ถือมีดเดินตามมาอย่างช้า ๆ ไม่เร่งรีบ

“ฉันต้องรีบวิ่งเร็วกว่านี้ ไม่งั้นเขาตามมาทันแน่!”

ไอยราบอกตัวเอง ทว่าระหว่างที่กำลังจะวิ่งหนีออกไปเรื่อย ๆ เท้าเล็กดันไปสะดุดเข้ากับก้อนหินจนล้มคะมำไปกับพื้นดิน

“โอ๊ย!”

หญิงสาวร้องด้วยความเจ็บปวด ฝ่ามือถลอกไปหมด เลือดเริ่มไหลซึมออกมาผสมกับหยาดฝนมากมาย เมื่อเธอลองขยับเท้าก็สัมผัสได้เพียงความเจ็บปวดรวดร้าว ทำให้รู้ว่าการล้มเมื่อครู่คงจะทำให้เกิดข้อเท้าพลิกเป็นแน่

ไอยราจับข้อเท้าเบา ๆ ก็ยังรู้สึกเจ็บ แต่เมื่อสายตามองเห็นนักฆ่าที่กำลังเดินเข้าใกล้ เธอกลับต้องกล้ำกลืนความเจ็บปวดลงไป ถึงต่อให้จะเดินและวิ่งหนีไม่ได้เหมือนเมื่อครู่

แต่เพื่อจะให้มีชีวิตรอดก็ต้องคลานตามพื้นไปให้เร็วที่สุด ระหว่างที่คิดหาหนทาง เสียงหัวเราะของชายคนนั้นก็ไล่ตามหลังมาเรื่อย ๆ แล้วเหมือนกัน

“ฮ่า ๆ ๆ”

นักฆ่าแสยะยิ้มมองดูไอยราที่กำลังกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดด้วยการคลานตามพื้นไปเหมือนกับหมาตัวหนึ่ง เขาถึงกับต้องหัวเราะออกมาด้วยความสะใจพรืดใหญ่

รู้สึกสนุกมากยิ่งขึ้นไปอีก แต่ถึงอย่างไรความเร็วของเธอก็ลดลงมาก ทำให้นักฆ่าเดินตามมาได้อย่างทันท่วงที

เวลาผ่านไปเพียงไม่นานมันก็สามารถเดินมาถึงตัวของไอยรา ทั้งสองคนจ้องมองหน้ากันอยู่สักพัก แม้เธอจะเห็นเพียงแววตาแต่ก็สัมผัสได้ถึงความอาฆาตของนักฆ่าที่แผ่ออกมารอบกาย

ขณะที่นักฆ่าก็สามารถมองเห็นถึงความหวาดกลัวสุดขีดของไอยราได้เช่นเดียวกัน

เนื้อตัวของเธอสั่นเทาไปหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งดวงตากลมโตคู่นั้น มองเห็นชายร่างกายสูงใหญ่สวมใส่ชุดดำคลุมทั้งตัว มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่เผยออกมาให้เห็น

“คะ คุณทำแบบนี้ทำไม ทำไมต้องมาฆ่าฉันด้วย”

ไอยราถามเสียงสั่น พยายามเปล่งคำพูดมาถ่วงเวลาและหาสิ่งของรอบกายมาป้องกันตัว

“ฉันก็แค่ทำตามคำสั่ง ใครสั่งให้ทำอะไรก็ทำตามแค่นั้น”

“ตะ แต่ฉันไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อน ไม่เคยรังแกใครด้วยซ้ำ ฆ่าฉันไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก”

“ฉันไม่สนใจหรอกว่าจะมีประโยชน์หรือไม่มีประโยชน์ เพราะงานของฉันคือฆ่าเธอให้ตายตรงนี้ เดี๋ยวนี้”

สายตาจริงจังของนักฆ่าทำให้ไอยรามั่นใจ ว่าหากเธอไม่ทำอะไรบางอย่างคงไม่มีโอกาสรอดชีวิตอย่างแน่นอน มือเรียวสัมผัสได้ถึงหินก้อนกรวดเล็ก ๆ จึงรีบกำเอาไวในมือซ่อนไว้

นักฆ่าย่อตัวลงมาให้เสมอคนที่ล้มไปกองกับพื้น ก่อนที่มือหยาบกร้านของมันจะสัมผัสบนใบหน้าของเธอมาไปช้า ๆ การได้เป็นถึงภรรยาของประธานบริษัทคงทำให้เธออยู่ดีกินดีไม่น้อย แต่ถึงอย่างไรผิวกายของไอยราตอนนี้ก็ซีดเซียว ไร้สีสัน ดูน่าเวทนาอยู่ดี

มันสัมผัสเธอจนพอใจ ก่อนจะใช้มือข้างเดียวกันบีบใบหน้าสวยของหญิงสาวอย่างแรง และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

“เอาล่ะ พวกเรามาจบเรื่องนี้กันดีกว่า”

นักฆ่าเอื้อมมือไปด้านหลัง และหยิบปืนไร้เสียงออกมา จ่อเล็งตรงไปที่หน้าผากของไอยราอย่างใจเย็น ถึงต่อให้เธอจะกรีดร้องเสียงดังมากขนาดไหน แต่ก็คงไม่มีใครมาช่วยหญิงสาวได้ทัน

‘นี่เราต้องตายแล้วจริง ๆ เหรอ’

เป็นเพียงความคิดของเธอที่ไม่ได้พูดออกมาให้ใครได้ยิน ไอยราหลับตาพริ้มคล้ายคนยอมจำนนต่อความตายที่อีกคนกำลังมอบให้

ทว่าพลันนักฆ่ายิงลูกกระสุนออกไป กลับไม่มีอะไรโผล่ออกมาจากปืนกระบอกนั้น

ไอยราเข้าใจได้ทันทีว่าปืนขัดลำกล้อง เนื่องจากสภาพอากาศที่เต็มไปด้วยฝนคงทำให้ปืนกระนั้นนั้นใช้การไม่ได้ชั่วขณะ เมื่อนักฆ่าลองยิงอีกครั้งก็ยังคงไม่ได้ผลเหมือนเมื่อครู่

หญิงสาวจึงฉวยโอกาสนี้รีบโยนก้อนกรวดในมือใส่นักฆ่าไปเต็ม ๆ และใช้ขาอีกข้างถีบมันให้กระเด็นออกไปห่าง ๆ เธอ

“มึง!”

ก่อนที่เธอจะพยายามคลานไปให้ไกลมากที่สุด ไม่นานผมยาว ๆ ของเธอก็ถูกกระชากจากด้านหลังจนใบหน้าสวยแหงนไปตามแรงรั้ง พลันเห็นสายตาของนักฆ่าที่มองมาด้วยความเกรี้ยวโกรธ

“จะให้ตายดี ๆ ก็ไม่ยอมตายสินะ”

“อึก! ปล่อยฉัน ฮือ!”

นักฆ่าพูดด้วยความโมโห กระชากผมของไอยรากลับมาที่เดิม แม้จะพยายามดีดดิ้น แต่เธอก็ไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้ ก่อนจะทำร้ายของร่างกายไอยราอย่างหนัก ใบหน้าของเธอฟกช้ำไปหมด แม้แต่มือก็แทบไม่มีแรงด้วยซ้ำ

“ตอนนี้เธอคงไม่มีแม้แต่แรงจะคลานหนีแล้วใช่ไหม?”

มันพูดด้วยความสะใจ มองดูร่างของหญิงสาวนอนราบไปกับพื้นดินด้วยท่าทางอิดโรย “ไหน ๆ ก็จะตายแล้ว มีอะไรอยากรู้ไหมล่ะ เธอไม่อยากรู้เหรอว่าใครเป็นคนสั่งฉันทำ”

“ใคร…”

ไอยราเอ่ยเสียงเบา เพราะแทบจะไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้ ทั้งจมูกและปากคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

นักฆ่าไม่ตอบคำถามนั้น แต่เขากลับหยิบมีดออกมาให้เธอเห็นเป็นคำตอบ ไอยราตะลึงกับภาพตรงหน้า สายตาจดจ้องไปยังมีดเล่มด้วยความรู้สึกมากมาย

ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจติดขัดจนแทบจะสิ้นใจไปดื้อ ๆ เพียงเพราะจำได้ว่ามีดเล่มนี้ที่นักฆ่าถือเอาไว้ในมือของมีดของสามีของเธอเอง

“ไม่…ไม่จริง”

ไอยราส่ายหน้าเบา ๆ ปฏิเสธความจริงตรงหน้า ก่อนที่หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้ม

เพราะมีดเล่มนี้เป็นของ ภูมินทร์ สามีที่ไม่เคยดูแลเอาใจใส่เธอเลยสักวันเดียวตั้งแต่แต่งงาน และทำราวกับเป็นเธอคนแปลกหน้าอยู่เสมอ ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็จำได้ว่ามันคือมีดเล่มโปรดของเขา เป็นสิ่งสำคัญที่ ภูมินทร์หวงแหนยิ่งกว่าสิ่งใด แต่ทำไมถึงมาอยู่ในมือของนักฆ่าได้ล่ะ

นักฆ่าแสยะยิ้มอีกครั้ง มองใบหน้าของไอยราที่กำลังอึ้งและผิดหวัง “สามีของเธอ…บอกให้ฉันใช้มีดเล่มนี้จัดการ เขาเป็นคนสั่งให้ฉันมาฆ่าเธอ”

“ไม่จริง”

ไอยราพูดเสียงสั่น ถึงจะรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเธอกับสามีไม่ดีนัก แถมก่อนหน้านี้เขาและเธอก็มีเรื่องทะเลาะกัน แต่ถึงอย่างนั้นไอยราก็ไม่เชื่อว่า ภูมินทร์จะสั่งให้คนมาฆ่าเธอจริง ๆ

“เธอจะปฏิเสธยังไงก็ได้ แต่ไม่เห็นเหรอว่านี่คือมีดของเขา เขายื่นให้ฉันเองกับมือ และเป็นคนบอกให้ฉันฆ่าเธอให้ตาย!”

คำพูดโหดร้ายเสียดแทงจิตใจบอบบางของไอยรา หลักฐานตรงหน้าบ่งบอกชัดเจนว่า ภูมินทร์เป็นคนสั่งให้มาฆ่าเธอจริง ๆ

ต่อให้เธอจะพยายามปฏิเสธแค่ไหน ก็ไม่สามารถหักล้างกับมีดที่จ่ออยู่ตรงหน้าของเธอได้

“ขอ ขอร้อง...ปล่อยฉันไป ฉันจะไม่โผล่หน้าไปให้เขาเจออีก”

ไอยรายกมือขึ้นมาไหว้ขอร้องอีกฝ่าย เธอพยายามฝืนร่างกายให้นักฆ่ายอมเห็นใจสักครั้ง หยาดน้ำตามากมายไหลลงมาเป็นเครื่องยืนยันว่าไอยรารู้สึกสิ้นหวังมากจริง ๆ

ในชีวิตนี้เธอไม่เคยเอาเปรียบใคร ไม่เคยพูดจาให้ร้ายใครสักครั้ง แต่ถึงอย่างนั้น ชีวิตก็ต้องมาจบที่ป่าแห่งนี้ด้วยคำสั่งของสามี

ทว่ายังไม่ทันที่ไอยราจะยกมือขึ้นมาสำคัญ มีดเล่มนั้นกลับกระหน่ำแทงเข้ามาที่ร่างกายของหญิงสาว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ๆ กะซวกแทงเข้าออกทุกที่ในร่างกายและใช้เวลาเพียงไม่นาน

พร้อมกับอาการชักเกร็งดิ้นไปมาเนื่องจากเสียเลือดกะทันหัน หากแต่นักฆ่าคนนั้นกลับยืนมองผลงานตัวเองด้วยรอยยิ้มพอใจ

เธอจ้องตากับมัน รอบกายสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นอีกครั้ง แต่นั่นเป็นเพราะเลือดมากมายที่ไหลออกมาจากตัวเธอ

ก่อนจะสิ้นใจไป ทุกอย่างเบื้องหน้าเลือนราง มีเพียงกลิ่นคาวเลือดที่ย้ำเตือนให้เธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงอย่างนั้นไอยราก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ปล่อยให้ร่างกายหลั่งเลือดออกมาตามรอยแผลนับร้อยบนตัว

เธอเริ่มหวนนึกถึงอดีตอีกครั้ง วัยเด็กอันแสนเจ็บปวด วันแต่งงานที่ไม่มีใครยินดี ความเฉยชาของสามีที่เธอไม่สามารถทำลายกำแพงนั้นลงได้ รวมถึงความสัมพันธ์ของเขากับเพื่อนสนิทคนนั้น

ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะราวกับคนเสียสติ หลายปีมานี้เธอหลงเชื่อใจเขามาตลอด ยอมทำตัวเป็นคนโง่งมเพื่อขอให้เขาเห็นใจ

แต่มันกลับไม่มีความหมายอะไรเลยนอกจากการหักห้ามที่ได้กลับคืนมาจากเขา

“พอแล้ว…” เปลือกตาสวยหลับลงช้า ๆ ยอมรับชะตากรรมอันโหดร้ายของตัวเอง แต่ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง

ขอเพียงโอกาสอีกครั้งเดียวเท่านั้น

เธอจะไม่ยอมเป็นเหยื่อให้สามีทำร้ายอีกต่อไป