บทที่ 5 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70

บทที่ 5 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70

“นั่นสิ พ่อเห็นด้วยกับอาเม่ยนะ ตอนนี้พวกเราควรทำตัวเหมือนเดิมไปก่อน ดูแล้วย่าของลูกคงเจ็บใจไม่น้อยที่ไม่ได้เงินถุงนั้นไป พ่อไม่คิดเลยว่า นับวันย่าจะเห็นแก่ตัวและเอาเปรียบบ้านสามอย่างนี้” หลินหานไม่คิดเลยว่า แม่ของเขาจะมีนิสัยที่น่าจะหนีห่าง

“ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าครอบครัวลุงรองส่งเงินเข้ากองกลางบ้างหรือเปล่า คนบ้านนั้นล้วนอยู่ในเมือง แล้วครอบครัวลุงใหญ่ก็ขี้เกียจ เงินที่อยู่ในกองกางล้วนมาจากบ้านสามของพวกเราทั้งนั้น”

ชาติก่อนเธอเคยพบครอบครัวลุงรอง แต่ละคนใส่เสื้อผ้าอย่างดี กินหรูอยู่สบาย จนอยากเข้าไปถามว่าเงินที่หาได้ส่งกลับบ้านใหญ่เดือนเท่าไร แต่ก็นั่นล่ะ ชาติก่อนเธอเป็นคนดี ดีจนโง่ในสายตาคนอื่นเลยไม่ได้คิดอะไรมาก คิดเพียงคนทำงานในเมืองย่อมต้องใส่เสื้อผ้าดี

ถ้าอย่างนั้นชาตินี้ไม่ว่าอย่างไร เธอจะต้องพาครอบครัวออกจากขุมนรกนี้ให้ได้ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างเมื่อต้องเดินหน้า มันต้องใช้เงินทั้งนั้น

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ผมทำงานปกติไปก่อน แล้วค่อยหาโอกาสไปทำงานเพื่อเก็บเงิน แบบนี้บ้านใหญ่ไม่น่าจะรู้เรื่อง” หลินซีห่าวเห็นด้วยกับความคิดของพ่อและน้องสาว

จากนั้นทั้งสามคนจึงออกไปทำงานที่หน่วยผลิต ภายในห้องนี้จึงเหลือเพียงหลินซูเม่ยเพียงคนเดียว

หญิงสาวจึงทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น แล้วขอบคุณสวรรค์ที่ให้เธอย้อนกลับมาอีกครั้ง ก่อนที่เรื่องเลวร้ายจะเกิดขึ้น

เธอเองตั้งใจว่าจะต้องเปลี่ยนชะตากรรมนี้ให้ได้ โดยไม่ลืมแก้แค้นคนที่ทำร้ายเธอเมื่อชาติก่อน

ซึ่งในขณะนั้นเอง เธอกลับรู้สึกวูบก่อนจะมาโผล่ยังสถานที่หนึ่ง

“นี่มันที่ไหนกัน”

เธอมองรอบ ๆ ด้วยความตกใจ เนื่องจากที่นี่มันใหญ่โตมาก เพราะมันทั้งเหมือนและไม่เหมือนห้างสรรพสินค้าที่เธอเคยพบเห็น แต่ทว่าเมื่อมองจากสายตา ที่นี่กลับเต็มไปด้วยข้าวของมากมาย ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“หลินซูเม่ย เธอไม่ต้องตกใจกับสถานที่แห่งนี้ เพราะมันคือมิติที่ฉันมอบให้ ในยุคที่ขาดแคลนอาหารแบบนี้ ต่อให้มีโอกาสย้อนกลับมาถ้าไม่มีอาหารหรือข้าวของประทังชีวิต ด้วยฐานะของครอบครัวเธอ เชื่อเถอะ หากจะแยกบ้านหรือสร้างฐานะให้ตัวเองคงจะยากไปสักหน่อย”

หลินซูเม่ยพยายามทบทวนคำพูดนั้น ก่อนจะเข้าใจว่านี่คือมิติวิเศษ ที่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ และอาหารนั่นเอง

“ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร อันดับแรกต้องขอบคุณที่ทำให้ฉันได้ย้อนกลับอีกครั้ง ก่อนที่เรื่องเลวร้ายจะเกิดขึ้น”

หญิงสาวไม่ลืมขอบคุณที่ได้ชีวิตใหม่ ก่อนจะพูดต่อ

“แล้วมิติวิเศษนี้ฉันต้องแลกด้วยอะไร หากต้องแลกด้วยอายุขัยฉันไม่เอาดีกว่า ถึงแม้จะลำบากแต่เชื่อเถอะว่ามีสองมือ ฉันต้องพาครอบครัวออกจากขุมนรกนี้ได้แน่นอน ถึงมันจะช้าก็ตาม”

“ไม่ถึงขนาดนั้น มิตินี้ฉันมอบให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน แต่ถ้าเธอมีน้ำใจพบคนที่ลำบากหรือคนที่ควรช่วย ก็อย่าลืมส่งต่ออาหารหรือของใช้ เพื่อให้พวกเขามีชีวิตรอด อย่าลืมสิว่าอีกสามปีเมืองของเธอจะเกิดพายุหิมะ ทำให้ชาวบ้านอดอยากและขาดแคลนเครื่องนุ่งห่มที่จะช่วยประทังความหนาว”

หญิงสาวได้ยินก็พยักหน้าเข้าใจ เรื่องส่งต่อความช่วยเหลือต่อให้เสียงปริศนานี้ไม่บอก เธอก็ตั้งใจทำอยู่แล้ว

“ตกลงค่ะ ฉันจะทำอย่างที่คุณบอก” เธอตอบรับทันที

และดูเหมือนเสียงปริศนานั้นจะพอใจ ก่อนจะเงียบเสียงไปโดยไม่ตอบโต้อะไรกับหญิงสาวอีก

หลินซูเม่ยจึงเดินตรวจดูว่าพอจะเอาอาหารอะไรออกไปบ้าง แต่ถ้าเอาอาหารออกไปทำ บ้านใหญ่ต้องได้กลิ่นแน่ คนบ้านนั้นจมูกหมาจะตายไป