ตอนที่ 9 แท้จริงแล้วข้ามีนิ้วทองคำ

ในที่สุดเส้นบะหมี่ก็ถูกลวกไว้เรียบร้อย เยี่ยหลันปอกไข่และใช้เส้นด้ายตัดแบ่งครึ่งวางไว้ จากนั้นนางเรียกให้มั่วอีมาดูการจัดทุกอย่างลงชาม สุดท้ายโรยต้นหอมซอยและน้ำมันกระเทียมเจียวลงไปทำให้สีสันดูน่ากินมากขึ้น

เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อยเยี่ยหลันเงยหน้ามองมั่วอีรอจนเขาพยักหน้าเข้าใจ นางจึงส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อยแล้วยกเอาชามแรกออกมาจากครัว

เยี่ยหลันเดินมาหายายโจว นางยังไม่ยอมออกห่างชายที่นอนนิ่งคนนั้น เยี่ยหลันวางชามลงบนโต๊ะเล็กๆ กลางห้อง เดินไปดึงมือของยายโจวให้ลุกมากิน

“ขอบใจๆ ข้าจะกินเดี๋ยวนี้แหละเจ้าก็ไปกินเถิด”

เมื่อเห็นยายโจวหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วนางจึงเดินออกจากห้องไป ตอนที่นางออกมาจากห้องปรุงยาก็เห็นว่าทหารกลุ่มนั้นได้รับบะหมี่กันเรียบร้อย นั่งยอง ๆ ง่ายๆ ยกตะเกียบกินอย่างรวดเร็วแต่ไม่ได้ดูมูมมาม

เยี่ยหลันเห็นว่าพวกเขากำลังกินอยู่ นางจึงตัดสินใจเดินไปตักน้ำมาเพิ่มด้วยตนเอง เติมน้ำใส่หม้อเพื่อต้มเป็นน้ำร้อนเอาไว้ เพราะอย่างไรคืนนี้ต้องใช้เพื่อเช็ดตัวลดไข้ให้ชายคนนั้นแน่นอน

“แม่นางท่านจะไปตักน้ำใช่หรือไม่” หนึ่งในนั้นวิ่งมาหานางเรียกให้หยุดและรับเอาถังตักน้ำจากมือนางไป

“พวกเราเป็นผู้คุ้มกันของนายท่าน ข้ามีชื่อว่ามั่วจิ่วส่วนคนอื่นๆ เดี๋ยวท่านก็รู้จักเอง ... เอาล่ะแม่นางไปพักเถอะ”

เยี่ยหลันมองหน้าเขาแล้วก็พยักหน้าให้ จากนั้นก็เดินผละไปเพื่อจุดตะเกียงในบ้าน เมื่อเข้าไปยังห้องที่นางใช้นอนนางก็นึกขึ้นได้ว่า

‘นี่ข้ารู้จักสมุนไพรแถมยังเข้าตำรับยาได้ยังไงกัน !!’

ใช่แล้วเยี่ยหลันในชาติก่อนเรียนแพทย์มาก็จริงแต่เป็นการแพทย์สมัยใหม่ ไม่ได้เรียนรู้เกี่ยวกับยาจีนยาแผนโบราณ ในความทรงจำของเซียงเยว่ซินเจ้าของร่างนี้ก็ไม่เคยร่ำเรียนเช่นกัน

จู่ๆ เสียงหนึ่งในความทรงจำแสนเบาบางก็ดังก้องในมโนสติของนาง “นี่เป็นของรับขวัญจากข้ารับมันไปแล้วใช้ให้ดี …”

‘หรือว่านี่จะเป็นของขวัญที่ว่า ... Oh My God ! นี่มันดีเกินไปแล้ว ขอบคุณท่านบรรพบุรุษ’

เยี่ยหลันยกมือขึ้นไหว้อากาศอยู่สองสามครั้ง จากนั้นจึงนั่งลงบนเตียงหลับตานึกถึงเรื่องยาจีน นางพบว่าตนเองนั้นรอบรู้เรื่องสมุนไพรมากมายเหลือเกิน และยังมีความรู้เรื่องการรักษาโรคอีกด้วย

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเยี่ยหลันก็รู้แล้วว่า ต้องจัดการกับอาการของชายคนนั้นอย่างไร แต่ก็ยังติดตรงที่พวกเขาไม่ไว้วางใจนางนี่สิ

เยี่ยหลันเดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกลิงโลด นางเดินไปจุดจะเกียงในห้องปรุงยาเป็นที่ต่อไป

“เสี่ยวเหนียง” เสียงยายโจวเรียกนางเบา ๆ “เจ้าเองก็ต้องพักผ่อนกินยาให้ตรงเวลาด้วย อย่าลืมว่าเจ้ายังไม่แข็งแรงท้องยังไม่มั่นคงนัก”

เยี่ยหลันได้ฟังก็พยักหน้าตอบเดินตรงไปจับมือของยายโจวแล้วตบเบาๆ สองครั้งเพื่อแสดงความห่วงใย

“นายท่านเจ็บหนักขนาดนี้ข้าไม่อาจวางใจลงได้จริงๆ ” เสียงของยายโจวดูอ่อนแรงยิ่งนัก ก่อนจะพูดต่ออีกว่า “ตอนที่เขาคลอดออกมาตัวเล็กนักเสียงร้องไห้เบาแสนเบา หลายคนที่เห็นต่างบอกว่าอาจจะเลี้ยงไม่โต ดูวันนี้สิเติบโตเป็นหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ความสามารถเหนือคนนับหมื่น …เฮ้อ ! ข้าไม่อาจทนเห็นเขาจากไปต่อหน้าต่อตาได้” ยายโจวนั่งรำพึงรำพันดวงตาเหม่อมองไปทางร่างนั้นที่ยังนอนไม่ได้สติ

เยี่ยหลันเบนหน้าไปมองเขาเห็นริมฝีปากเริ่มเป็นสีม่วงคล้ำ จึงตัดสินใจเอื้อมมือไปจับหน้าผากเขา เมื่อสัมผัสผิวนางก็ตกใจสะดุ้งชักมือกลับทันทีเพราะมันร้อนแทบลวกมือนาง

ยายโจวถูกท่าทางของนางทำให้ได้สติออกจากภวังค์อดีตของตนเองทันที นางรีบจับที่หน้าผากและลำคอ “แย่แล้ว !”

พูดจบนางก็พุดลุกออกไปตะโกนเรียกให้ส่งน้ำร้อนเข้ามา เสียงของยายโจวปลุกให้บ้านหลังเล็กเกิดความโกลาหลขึ้นทันที

‘ไม่สนใจแล้ว’

เยี่ยหลันเดินไปหาชายตรงหน้าดึงผ้าห่มออกทันที เผยให้เห็นท่อนบนที่มีเพียงผ้าพันแผลหนาเตอะเอาไว้ ส่วนของมัดกล้ามที่แขนและหน้าท้อง ที่แม้จะสวยงามน่าดึงดูดขนาดไหน ก็ถูกนางละเลยไปราวกับมองไม่เห็น นางวิ่งไปอีกด้านที่เคยเก็บกรรไกรและมีดสั้นเอาไว้ข้างๆ กันยังมีถ้วยน้ำยาฆ่าเชื้อที่ต้มไว้ก่อนหน้าโชคดีที่ทั้งหมดไม่ได้นำไปทิ้ง

นางลงมือใช้กรรไกรตัดผ้าออกอย่างรวดเร็ว เมื่อผ้าที่พันแผลเอาไว้เปิดออกกลิ่นเหม็นเน่าโชยมาปะทะจมูกอย่างจัง

‘แย่แล้ว ! แผลเน่า ! นี่มันเร็วกว่าที่คิดไว้มาก’

หลังจากอุทานในใจจบนางก็หยิบมีดสั้นจ่อไปที่เปลวไฟของตะเกียง เมื่อแน่ใจว่าถูกฆ่าเชื้อเรียบร้อยแล้ว ก็รีบนำผ้าสะอาดจุ่มน้ำยาฆ่าเชื้อเช็ดที่มือของตัวเอง

จากนั้นใช้ผ้าอีกผืนจุ่มน้ำยาเช็ดจนชุ่มเช็ดที่บาดแผล นางสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะจรดมีดลงครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อตัดเอาเนื้อที่เน่าออกไป

ระหว่างที่เยี่ยหลันกำลังจดจ่ออยู่กับบาดแผล ยายโจว มั่วอี มั่วเหวิน ทั้งสามก็ช่วยกันยกน้ำร้อนเข้ามา

ฉากตรงหน้าที่ทั้งสามเห็นคือ เยี่ยหลันกำลังใช้มีดกรีดเข้าซ้ำรอยบาดแผลที่หน้าอกของนายท่านอยู่ซ้ำๆ

“นั่นเจ้าทำอะไรเจ้ากำลังจะฆ่านายท่านนะ” มั่วเหวินตะโกนเสียงดัง และเดินตรงปรี่เข้ามาหานางทันทีหวังจะกระชากนางให้ออกไป

แต่แล้วยายโจวก็วิ่งเข้ามาขวางหน้าของเขาไว้ “ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น เสี่ยวเหนียงกำลังช่วยชีวิตนายท่าน นางกำลังตัดเอาเนื้อตายออกข้าเคยเห็นตาเฒ่าช่วยรักษาคนแบบนี้มาก่อน”

“ไหนท่านบอกว่านางเป็นคนที่นายท่านช่วยมา ท่านเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่านางรู้วิธีช่วยคนจริงหรือไม่ แล้วหากนายท่านเกิดเป็นอะไรขึ้นใครจะรับผิดชอบ !” มั่วเหวินยังคงไม่ยอมถอยเขาพยายามจะเดินเข้าไปใกล้เตียงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คนที่เข้ามาขวางกลับเป็นมั่วอี “มั่วอีเจ้าอาศัยอะไรมาขวางทางข้า”

“ออกไปเฝ้าข้างนอกอย่ารบกวนนางช่วยนายท่าน นี่เป็นคำสั่ง!” มั่วอีออกคำสั่งด้วยท่าทางเด็ดขาดเขาตั้งท่าขวางเอาไว้ตรงหน้าเตียง

มั่วเหวินมีสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่มั่วอีก็เป็นหัวหน้าของพวกเขาคำสั่งของหัวหน้าเขาจะขัดได้หรือ หลังจากทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจอยู่ชั่วครู่เขาก็หันหลังเดินออกไปยืนตระหง่านหลังตรงอยู่ที่หน้าเรือน

เรื่องที่พวกเขามีปากเสียงกันเพราะเยี่ยหลันบุ่มบ่ามลงมือรักษาชายคนนี้ไม่ได้มีผลกระทบต่อนางเลยสักนิด เยี่ยหลันยังคงค่อยๆ ใช้มีดกรีดลงไปที่รอยแผลทีละมีดๆ จนแน่ใจว่าเนื้อสีน้ำตาลเน่าทั้งหมดถูกจัดการจนเห็นกล้ามเนื้อสีแดงและเลือดไหลออกมาแล้ว

นางจึงหยุดมือลงยกตะเกียงขึ้นส่องให้ชัดอีกครั้งจากนั้นยังใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำยาฆ่าเชื้อ ครั้งนี้นางชุบจนชุ่มจากนั้นบีบน้ำยาให้ไหลผ่านบาดแผลโดยตรง

ยังมีเรื่องที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น

ทันทีที่ปลายนิ้วของเยี่ยหลันกดลงบนบาดแผล โลกทั้งใบ…เหมือนหยุดนิ่งลงชั่วขณะ

ภาพตรงหน้าดูเหมือนจะเลือนหาย แล้วแทนที่ด้วยภาพอีกแบบหนึ่ง…เป็นภาพโครงสร้างภายในร่างกายของเขาปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน เส้นเลือดนับไม่ถ้วนเชื่อมโยงกันราวกับเครือข่ายซับซ้อน

หัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักแน่น ตุบ…ตุบ…ตุบ… เลือดไหลผ่านกล้ามเนื้อ ผ่านซี่โครง ผ่านปอดอย่างต่อเนื่อง ทุกอย่างชัดเจนเกินจริง ชัดราวกับนางกำลังจ้องมองผ่านเครื่องสแกน

“นี่มัน…” เยี่ยหลันสะดุ้ง

นางรีบดึงมือออกทันทีปลายนิ้วสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

‘ไม่จริง…’ นางกัดฟันแน่น

ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นนิ้วกลับไปกดที่เดิมอีกครั้ง คราวนี้นางมองด้วยความตั้งใจ ภาพเดิมปรากฏขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้เยี่ยหลันมั่นใจแล้วว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่ภาพหลอน ไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความจริง

‘นี่มันไม่ใช่แค่เอกซเรย์…’ ดวงตาของนางสั่นไหว ‘นี่มันเหมือน… M.R.I…’ นางกลืนน้ำลายลมหายใจเริ่มไม่สม่ำเสมอ

‘ถ้าไม่แตะตัวเขาจะเห็นไหมนะ’

ขณะกำลังจดจ่อนางก็สังเกตเห็นบางอย่าง บางอย่างที่ไม่ควรมี ภายในเส้นเลือดนั้น มีกระแสแสงสีขาวอ่อน ๆ ไหลผ่านมันเคลื่อนที่ไปตามกระแสเลือด แทรกซึมผ่านเส้นเลือดทุกเส้นเหมือนสิ่งมีชีวิต

เยี่ยหลันหรี่ตาสายตาไล่ตามมันไปและในวินาทีนั้นเองหัวใจของนางกระตุกแรง

‘เดี๋ยวนะ!” แสงนั้นไม่ได้มาจากร่างของเขา แต่มาจาก…ข้า?’

นางรีบดึงมือออกสายตาจ้องปลายนิ้วของตนเองอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วนางก็ได้เห็นมันด้วยตาเนื้อ แสงสีขาวจาง ๆ ไหลวนอยู่ที่ปลายนิ้วเหมือนพลังบางอย่างที่กำลังตื่นขึ้น

นางสูดลมหายใจลึกก่อนจะวางฝ่ามือลงบนหน้าอกของเขาอีกครั้ง คราวนี้นางตั้งใจวางตรงที่ไม่มีบาดแผล ช่วงแรก

ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ไม่นานเสียงก็ดังขึ้นในหูของนาง ตุบ…ตุบ…ตุบ จังหวะการเต้นของหัวใจดังชัดเจนเหมือการใช้เครื่องช่วยฟัง ไม่สิ ต้องบอกว่ามันดีกว่ามาก

เยี่ยหลันเพ่งมองอีกครั้ง ภาพภายในร่างกาย ซี่โครง กล้ามเนื้อ ปอดและ ‘เจอแล้ว…’ กระดูกซี่โครงมีรอยร้าวเล็ก ๆ ใกล้ปอดมีเส้นเลือดที่ผิดปกติ และที่สำคัญ‘ก้อนพิษ’มันอุดตันอยู่ในหลอดเลือด

ในจังหวะที่ค้นพบก้อนพิษอุดตันนั่นเอง แสงสีขาวจากนิ้วมือของนาง ก็เริ่มเคลื่อนไหว มันไหลเข้าไปในหลอดเลือด

ค่อย ๆ ล้อมรอบก้อนพิษนั้น ก้อนสีดำคล้ำค่อย ๆ ลดขนาดลง

เยี่ยหลันเบิกตากว้าง ‘มันกำลังกำจัดพิษ !’

ก้อนสีคล้ำค่อย ๆ จางลง แตกสลายและหายไปทีละนิด

โอ้พระเจ้า โอ้พระโพธิสัตว์ นี่มันนิ้วทองคำชัดๆ’

มั่วอีที่เฝ้ามองอยู่ตลอดเห็นว่าเยี่ยหลันนิ่งงันไปเขาจึงเรียกขึ้น “แม่นางเกิดอะไรขึ้น”

เยี่ยหลันสูดหายใจเข้าออกหลายครั้งกว่าจะกล่อมให้ตนเองสงบลงได้ ‘เยี่ยหลันสติๆ ๆ’ นางอดไม่ได้ที่จะใช้มือตบลงที่ใบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติไม่ได้ โดยที่ลืมไปว่ามือนางเปื้อนเลือดของเขาอยู่

“อื้อ ๆ”

เยี่ยหลันส่ายหน้าโดยไม่หันไปมอง สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่บาดแผลของคนเจ็บอยู่

‘กลิ่นแปลกๆ แหะ’

เลือดของเขาที่ไหลออกมานั้นไม่ได้เป็นสีแดงสด แต่มันกลับเป็นเลือดสีคล้ำทั้งยังส่งกลิ่นแปลกๆ ออกมาอีกด้วย เยี่ยหลันหยุดมือลงจากนั้นยกมือที่เปื้อนเลือดขึ้นมาขยี้และดมกลิ่น

‘คล้ายกับไข่เน่า กำมะถัน แต่มีกลิ่นหอมประหลาดเจือจางอยู่ด้วย’

นางค่อยๆ ค้นลงลึกในคลังความรู้ใหม่ที่ได้มา ความทรงจำหนึ่งซึ่งไม่ใช่ของนางก็ผุดขึ้น แต่ในความทรงจำนั้นเป็นนางที่กำลังอยู่ในร่างนั้น ภาพที่ฉายชัดราวกับว่านี่เป็นความทรงจำของนางเอง