บทที่ 6 จวนตระกูลหลี

จวนตระกูลหลีอยู่ตรอกซินเหมินทางทิศตะวันออกของเมืองหลวง หลีเซียงอวี้นั่งรถม้าจากทงโจวมาถึงจวนตระกูลหลีในยามเย็น แม้ว่าทุกคนจะรู้สึกเหนื่อยล้ามาก แต่เมื่อลงจากรถม้าแล้วคุณชายใหญ่หลีเหวินอี้และคุณชายสามหลีเหวินซานที่ออกมาต้อนรับทุกคนที่เรือนหลักต่างพาทุกคนมุ่งหน้าไปยังเรือนฉางโซ่วของนายท่านผู้เฒ่าหลีทันทีเมื่อทักทายกันตามมารยาทเสร็จ

หลีเซวียงอวี้เหม่อมองจวนตระกูลหลีที่มีขนาดกว้างใหญ่ ไม่มีผู้ใดจะคาดคิดว่าในอนาคตที่แห่งนี้จะกลายเป็นจวนร้างที่มีผู้อพยพจากน้ำท่วมครั้งใหญ่ลี้ภัยมาอาศัยอยู่ที่นี่ จนในภายหลังที่นี่กลายเป็นสถานที่มั่วสุมของคนอันธพาล…

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้หลีเซี่ยงอวี้รีบส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่! จวนตระกูลหลีในอนาคตข้างหน้าจะไม่รกร้าง นางจะไม่ยอมให้ท่านปู่จะสิ้นใจในเวลาอันใกล้นี้เป็นอันขาด

เพราะถ้าหากท่านปู่สิ้นใจไปในช่วงเวลานี้ท่านลุงรองและท่านพ่อของนางจะต้องขอลาหยุดพักงานเพื่อไว้ทุกข์นานถึง 3 ปี ท่านลุงรองเป็นขุนนางขั้นสามในกรมคลังเมื่อต้องพักงานเพื่อไว้ทุกข์เป็นเวลานานย่อมมีผู้อื่นเข้ามาทำงานแทน หลังจากนั้นท่านลุงรองจะกลับมาทำงานในตำแหน่งเดิมได้ยากลำบากถ้าหากไม่มีคนคอยผลักดันช่วยเหลือ จวนตระกูลหลีที่เคยยิ่งใหญ่จึงได้เสื่อมถอยลงอย่างรวดเร็ว

เป็นเพราะการเสื่อมถอยของตระกูลหลี ท่านลุงใหญ่จึงได้พยายามกู้ชื่อเสียงของตระกูลหลีกลับคืนมา โดยการยอมเสี่ยงเข้าวังไปรักษาองค์ชายรองซึ่งในเวลาต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นเซิ่งอ๋องจนหายดี หลังจากนั้นจวนตระกูลหลีจึงโดนเพ่งเล็ง โดนกลั่นแกล้งจนถูกประหารทั้งตระกูลในท้ายที่สุด

หลีเซียงอวี้สูดลมหายใจเข้าลึกนางไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่คอยหลบอยู่ด้านหลังท่านลุงใหญ่เวลาท่านลุงลงมือรักษาผู้ป่วยอีกต่อไปแล้ว ในช่วงนี้ท่านปู่จะสิ้นใจไม่ได้ อย่างน้อยต้องรอให้พี่ชายใหญ่และพี่ชายสามและเลื่อนตำแหน่งเป็นขุนนางขั้นห้าขึ้นไปให้ได้เสียก่อน ถ้าหากพี่ชายสี่สอบได้จิ้นซื่อในปีนี้จะยิ่งดีมาก เพราะคนรุ่นหลานไม่จำเป็นต้องไว้ทุกข์นานถึงสามปี ถึงยามนั้นจวนตระกูลหลีจะได้ไม่ต้องตกต่ำลงมากนัก

ในชีวิตก่อนเป็นเวลาหลายสิบปีหลังจากที่ตระกูลหลีถูกประหาร หลีเซียงอวี้ใช้ชีวิตเป็นฮูหยินสี่ผู้เป็นม่ายของตระกูลฉิน ไม่มีผู้ใดที่ไม่รู้จักฝีมือการรักษาโรคของหญิงม่ายตระกูลฉิน โดยเฉพาะสตรีในเรือนหลังของผู้สูงศักดิ์ ดังนั้นอาการป่วยของท่านปู่เนื่องจากการทนต่อพิษบาดแผลไม่ไหวนี้ หลีเซียงอวี้วางแผนในใจว่านางจะพยายามรักษาท่านปู่ให้หายป่วยให้ได้

ช่วงเย็นพระอาทิตย์เริ่มย้อมสีบนท้องฟ้าให้กลายเป็นสีแดงอมส้ม เรือนฉางโซ่วตั้งตระหง่านอยู่กลางสนามหญ้าสีเขียวขนาดใหญ่ ตรงลานสนามหญ้าด้านหน้าจะมีชั้นไม้ไผ่ที่ถูกสร้างขึ้นเอาไว้ใช้ในการตากสมุนไพร ทางด้านข้างเรือนฉางโซ่วมีเรือนกระจกใสที่มีราคาแพงมาก ทุกคนสามารถมองทะลุเข้าไปในเรือนกระจกมีต้นไม้หลากหลายชนิดที่เป็นสมุนไพรหายากถูกปลูกในเรือนกระจกเพาะต้นไม้แห่งนี้

หลีกว่างและเจียงซื่อออกมาต้อนรับทุกคนที่หน้าเรือนฉางโซ่ว ท่านลุงรองของหลีเซียงอวี้เป็นบุรุษวัยกลางคนที่มีท่าทางสุภาพ สุขุม ในยามนี้มีสีหน้าไม่ค่อยจะดีนัก ส่วนเจียงซื่อป้าสะใภ้รองก็มีท่าทางอ่อนเพลียนัยน์ตาลึกบ่งบอกว่าอดนอนมานานอย่างเห็นได้ชัด

มีเพียงคุณชายสี่หลีเหวินรุ่ยที่ยังมีสีหน้าปกติ เขามีผิวขาวเนียนราวกับเด็กสาวไม่ใช่ผิวของเด็กหนุ่มวัย 14 ปี ทำให้ทุกคนพอเดาได้ว่าเขาเป็นหนอนหนังสือที่ชอบเก็บตัวอ่านตำราไม่ค่อยออกไปยังสถานที่ภายนอกสักเท่าไหร่ ซึ่งดูต่างกับคุณชายสามหลีเหวินซานผู้มีผิวสีคล้ำเข้มอย่างเห็นได้ชัด

หลีเซียงอวี้มองบรรยากาศรอบกายด้วยแววตาระลึกถึง ทุกคนตรงหน้าของนางคือผู้ที่อยู่ในความทรงจำของนางมาเนิ่นนาน ยามนี้เมื่อได้ย้อนกลับมาเจอทุกคนอีกครั้ง หัวใจของหลีเซียงอวี้จึงสะเทือนใจขึ้นมาอย่างห้ามตนเองไม่ไหว ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงก้มหน้ารับฟังผู้อาวุโสพูดคุยทักทายกันด้วยท่าทางนิ่งเงียบ และเดินไปคำนับผู้ใหญ่ตามธรรมเนียมเมื่อคนเอ่ยทักนางเท่านั้น

เจียงซื่อฝืนยิ้มให้หลานสาวคนเล็กของตระกูลก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ข้าไม่ได้เจอเซียงเอ๋อร์มานานหลายปี ไม่นึกเลยว่าหลานสาวจะเติบโตขึ้นมาอย่างรู้ความและมีท่าทางสำรวมและงามสง่าเช่นนี้ได้” ทุกคนจึงหันมามองหลีเซียงอวี้อย่างพิจารณาตามไปด้วย และเห็นด้วยกับความคิดเจียงซื่อ

เมื่อก่อนหลีเซียงอวี้เป็นเด็กที่ร่าเริงสดใส เป็นเด็กที่ซุกซนแก่นแก้วและเอาแต่ใจตนเองตามประสาหลานรักของทุกคน เนื่องจากนางเติบโตขึ้นมาท่ามกลางเหล่าพี่ชายหลายคน ท่าทางของหลีเซียงอวี้ในวัยเด็กจึงออกจะทโมนซุกซนอยู่เล็กน้อย ไม่ใช่คนที่นิ่งเงียบสุภาพเรียบร้อยและสงบนิ่งเช่นที่กำลังเป็นอยู่นี้

ฮูหยินใหญ่ถังซื่อเป็นผู้ที่เลี้ยงดูหลีเซียงอวี้จนเติบโตมากกว่าเฝิงเสวี่ยที่เป็นมารดาแท้ๆ เสียอีก นางจึงพูดออกตัวว่า “ปกติเซียงเอ๋อร์ร่าเริงสดใส แต่เป็นเพราะนางรู้ข่าวเรื่องท่านผู้เฒ่าจึงได้ทุกข์ใจจนเจ็บป่วยอย่างหนักอยู่นานหลายวัน วันนี้เซียงเออร์เพิ่งจะหายป่วยแต่นางยังจะต้องดื่มยาอยู่ นางจึงได้มีท่าทางเซื่องซึมเช่นนี้”

เมื่อถังซื่อพูดจบทุกคนจึงพอจะเข้าใจอาการนิ่งเงียบของคุณหนูรองตระกูลหลีได้ เป็นเพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าท่านผู้เฒ่าหลีรักใคร่และสนิทสนมกับหลานสาวผู้นี้เป็นอย่างมาก แม้แต่นายท่านสามจะต้องไปรับตำแหน่งที่ต่างเมือง ท่านผู้เฒ่าหลีก็ไม่ยอมอนุญาตให้หลีเกาและเฝิงซื่อพาบุตรสาวผู้นี้ย้ายไปอยู่ด้วย ในยามนี้เมื่อท่านผู้เฒ่าหลีป่วยหนัก คนในตระกูลหลีที่ควรจะรู้สึกสะเทือนใจมากที่สุดจึงย่อมจะเป็นคุณหนูรองหลีเซียงอวี้

“เออร์หลาง รีบพาข้าไปดูอาการของพ่อเจ้าเถิด” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยขัดความคิดของทุกคนด้วยความร้อนใจ นายท่านรองหลีกว่างจึงเดินนำทุกคนเข้าไปยังภายในเรือนฉางโซ่ว

ภายในเรือนฉางโซ่วถูกจุดกำแพงเตาเพื่อเพิ่มความอบอุ่น กลิ่นสมุนไพรลอยวนอยู่ในอากาศทำให้หลีเซียงอวี้ที่มีจมูกไวต่อกลิ่นรู้สึกหายใจลำบากเล็กน้อย ทุกคนเดินไปด้วยสนทนากันอย่างเคร่งเครียดเสียงเบาไปด้วย หลีเซียงอวี้จึงทำได้แค่เพียงก้มหน้าเดินตามหลังของเหล่าพี่ชายเท่านั้น

ห้องนอนส่วนตัวของท่านผู้เฒ่าหลี ไม่สามารถให้ทุกคนเข้าไปแออัดอยู่ในนั้นได้ หลีกวงจึงพาฮูหยินผู้เฒ่าและหลีเหวินเสียงเข้าไปด้านในก่อน ใช้เวลาอยู่นานพักใหญ่ก่อนที่จะมีสาวใช้มาตามถังซื่อ เฝิงซื่อและหลีเซียงอวี้

ยามที่เซียงอวี้เข้าไปด้านใน หลีกว่าง เจียงซื่อและหลีเกาได้เดินออกมาด้านนอกเพื่อที่ภายในห้องนอนจะได้ไม่แออัดมาก หลีเซียงอวี้รอให้ท่านป้าสะใภ้ใหญ่และท่านแม่ของตนได้ทักทายกับนายท่านผู้เฒ่าเสร็จ นางจึงค่อยเดินไปคุกเข่าลงบนพื้นด้านข้างเตียง และเอื้อมมือไปหาท่านผู้เฒ่าที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงด้วยดวงตาที่เปียกชื้น

“ท่านปู่”

ท่านผู้เฒ่าหลีฝืนตนเองให้ลืมตาขึ้น เพราะเขาได้ยินเสียงหลานสาวสุดที่รัก “อาเซียงเจ้ามาแล้วรึ” เสียงแหบพร่าและอ่อนแรงของท่านผู้เฒ่าทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งอยู่บนเตียงอีกฝั่งยกผ้าขึ้นมาซับน้ำตา

“ท่านปู่ หลานมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านปู่จะต้องหายป่วยเพื่อหลานนะเจ้าคะ”

ท่านผู้เฒ่าหลีเม้มปาก ก่อนจะฝืนตนเองดันตัวขึ้นเพื่อรวบรวมกำลังแขนเอื้อมมือไปลูบหัวหลานสาวคนเล็กของตน ดวงตาที่ฝ้าฟางของท่านผู้เฒ่าคล้ายจะมีแรงใจเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

หลีกวงที่ยืนมองดูท่านผู้เฒ่านอนอ่อนแรงอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าห่อเหี่ยวพลันมีกำลังใจเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน เมื่อเห็นท่านผู้เฒ่ายังพอมีแรงขยับตัวได้…