ตอนที่ 4 เขามองเธอเป็นหญิงไร้ยางอาย

หลังเหตุการณ์ในตลาด ข่าวลือแพร่เร็วราวไฟลามทุ่ง

“หญิงขายผ้ากล้าบอกว่าชอบแม่ทัพต่อหน้าคนทั้งตลาด!”

“ไม่รู้จักละอายจริง ๆ”

เสียงซุบซิบลอยเข้าหูเซียวจ้านตั้งแต่ยามเช้า

เขานั่งอยู่ในห้องหนังสือของจวนแม่ทัพ แสงเทียนสะท้อนเกราะดำที่วางพิงผนัง

ใบหน้าคมเข้มนิ่งเฉย แต่ในใจกลับไม่สงบ

ภาพหญิงสาวยิ้มหวานต่อหน้าชายอื่น

ภาพนางแตะต้องแขนลูกค้า

ภาพคำพูด “ข้าชอบท่านก็พอแล้ว”

ทุกอย่างชัดเจนเกินไป

“ไร้ยางอาย” เขาพึมพำอีกครั้ง

สำหรับเขา หญิงที่ดีต้องรู้กาลเทศะ

สำรวม วางตัวเหมาะสม ไม่ยิ้มให้บุรุษไปทั่ว

และหลินเยว่ซือ… ตรงกันข้ามทุกอย่าง

“ท่านแม่ทัพ” ทหารคนสนิทเอ่ยขึ้น “วันนี้จะออกตรวจตลาดอีกหรือไม่ขอรับ”

เซียวจ้านเงียบไปครู่หนึ่ง

“ไป”

คำตอบสั้นกระชับ

เขาบอกตัวเองว่าเพียงตรวจความเรียบร้อย

ไม่ใช่เพราะอยากเห็นหญิงขายผ้าผู้นั้น

ตลาดหลวงยังคงคึกคักเช่นเคย

หลินเยว่ซือกำลังหัวเราะกับลูกค้าอีกคน

วันนี้นางสวมชุดสีม่วงอ่อน ผ้าโปร่งพลิ้วตามลม

“ท่านพี่เจ้าคะ ผืนนี้เหมาะกับว่าที่ฮูหยินท่านที่สุดเลย~”

เซียวจ้านหยุดมองจากระยะไกล

หัวใจเขารู้สึกแน่นโดยไม่ทราบสาเหตุ

เหตุใดหญิงผู้นี้ต้องยิ้มหวานเช่นนั้นกับทุกคน

เหตุใดต้องทำตัวให้ผู้คนเข้าใจผิด

เขาก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่ทันคิด

เสียงหัวเราะรอบร้านเงียบลงทันทีเมื่อเห็นแม่ทัพ

หลินเยว่ซือหันมาเผชิญหน้าเขาอีกครั้ง

“ท่านแม่ทัพ วันนี้ไม่ว่าข้าอีกหรือเจ้าคะ?”

น้ำเสียงยังคงล้อเลียนเบา ๆ

เซียวจ้านจ้องนางนิ่ง

“เจ้าคิดว่าการกระทำเช่นนี้เหมาะสมหรือ”

“ข้าขายผ้าเจ้าค่ะ”

“เจ้าทำให้เมืองหลวงดูเสื่อมเสีย”

คำพูดนั้นหนักแน่นกว่าครั้งก่อน

หลินเยว่ซือชะงักไปเล็กน้อย

“เสื่อมเสียเพราะข้ายิ้ม?”

“เพราะเจ้าทำตัวไม่ต่างจากหญิงที่ใช้เสน่ห์ล่อหลอกบุรุษ”

คำว่า ล่อหลอก ทำให้คนรอบข้างเริ่มซุบซิบอีกครั้ง

หลินเยว่ซือเงียบไปชั่วครู่

ดวงตาที่เคยเป็นประกายสดใสหม่นลงเล็กน้อย

“ท่านคิดว่าข้าหลอกพวกเขาหรือเจ้าคะ?”

เซียวจ้านไม่ตอบ

แต่สายตาของเขาบอกชัดเจน

ใช่

นางหัวเราะเบา ๆ

“ข้าเพียงทำให้ลูกค้าอารมณ์ดี เขาจึงซื้อผ้า มิใช่หรือ?”

“หญิงที่ดีไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น”

“หญิงที่ดีในสายตาท่าน… มีสิทธิ์เลือกชีวิตหรือไม่เจ้าคะ”

คำถามนั้นทำให้เขานิ่ง

แต่ความเชื่อมั่นในหลักการของตนเองยังคงมั่นคง

“อย่างไร เจ้าก็ไม่ใช่หญิงที่ข้าจะยอมรับ”

ประโยคนี้ชัดเจนและเย็นชา

ราวกับปิดประตูทุกบาน

หลินเยว่ซือยืนตรง

ก่อนจะยกยิ้มอีกครั้ง แม้ในดวงตาจะมีแววบางอย่างสั่นไหว

“ข้าไม่ได้ขอให้ท่านยอมรับเสียหน่อยเจ้าคะ”

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย

“ข้าเพียงอยากให้ท่านมองข้าให้ชัดกว่านี้เท่านั้น”

ลมพัดผ่านตลาด ผ้าไหมปลิวสะบัด

เซียวจ้านหมุนตัวจากไปโดยไม่ตอบคำใด

ในใจเขา นางยังคงเป็นหญิงไร้ยางอาย

หญิงที่ไม่รู้จักคำว่าสำรวม

หญิงที่ไม่เหมาะสมกับบุรุษเช่นเขา

แต่ยิ่งพยายามตัดสิน

ภาพรอยยิ้มของนางกลับยิ่งติดตา

ส่วนหลินเยว่ซือ… ยืนมองแผ่นหลังนั้นจนลับสายตา

แม้ถูกดูแคลน

แม้ถูกมองต่ำ

แต่นางไม่คิดถอย

เพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตา

หัวใจของนางเลือกเขาไปแล้ว

และถ้าแม่ทัพผู้นั้นคิดว่านางไร้ยางอาย

เช่นนั้น… นางจะพิสูจน์ให้เขาเห็นว่า

ความจริงต่างหาก ที่เขายังไม่เคยมอง