ตอนที่ 5 เธอรู้ว่าเขาคือแม่ทัพผู้โด่งดัง
หลังจากถูกมองด้วยสายตาเย็นชาในวันนั้น
หลินเยว่ซือยังคงขายผ้าเหมือนเดิม
แต่ในใจ… กลับวุ่นวายกว่าทุกครั้ง
“หญิงไร้ยางอาย…”
คำพูดของเขายังติดอยู่ในหู
ช่วงบ่าย นางแวะโรงน้ำชาใกล้ตลาดเพื่อส่งผ้าไหมให้เจ้าของร้าน
ภายในเต็มไปด้วยเสียงสนทนาเรื่องศึกชายแดน
“ได้ยินหรือไม่? แม่ทัพเซียวจ้านกลับมาแล้ว”
“แน่นอนสิ! ผู้ปราบกองทัพเป่ยหรงจนแตกพ่าย!”
“ได้ยินว่าเขาไม่เคยพ่ายแพ้แม้แต่ครั้งเดียว”
หลินเยว่ซือชะงัก
“เซียว… จ้าน?”
นางทวนชื่อในใจ
ภาพบุรุษในชุดเกราะดำ ดวงตาคมกริบ ใบหน้าไร้รอยยิ้ม
ผุดขึ้นชัดเจน
เจ้าของโรงน้ำชาหัวเราะเบา ๆ
“แม่ทัพผู้นั้นเป็นเสาหลักของแคว้นเชียวนะ ใคร ๆ ก็ยำเกรง”
หัวใจหลินเยว่ซือเต้นแรงขึ้น
ที่แท้… เขาคือบุรุษที่ทั้งเมืองกล่าวขาน
แม่ทัพผู้โด่งดัง
วีรบุรุษแห่งสนามรบ
บุรุษที่สตรีชั้นสูงหลายตระกูลใฝ่ฝันอยากเป็นภรรยา
แล้วนางเล่า?
หญิงขายผ้าในตลาดหลวง
ผู้ถูกกล่าวหาว่าไร้ยางอาย
หลินเยว่ซือหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง
“มิน่าล่ะ… ถึงได้เย็นชาเช่นนั้น”
เมื่อกลับมาที่ร้าน นางยืนมองผ้าไหมที่แขวนเรียงราย
ลมพัดปลายผ้าพลิ้วไหวราวคลื่นสีสัน
แม่ทัพผู้โด่งดัง…
เขาสูงส่งราวกับยอดเขาหิมะ
ส่วนตนนั้นเป็นเพียงหญิงสามัญ
แต่ยิ่งรู้ฐานะของเขา
หัวใจของนางกลับยิ่งชัดเจน
ไม่ใช่ความหลงใหลเพราะชื่อเสียง
ไม่ใช่เพราะอำนาจ
แต่เพราะแววตานั้น
แววตาที่ดุดันภายนอก
ทว่าแฝงความเหน็ดเหนื่อยลึก ๆ
นางจำได้ชัด
ตอนที่เขาตำหนินาง
สายตานั้นไม่ได้มีเพียงความดูแคลน
มันเหมือนคนที่ไม่เข้าใจโลกอีกด้านหนึ่ง
“ท่านแม่ทัพเซียวจ้าน…” นางพึมพำเบา ๆ
ขณะนั้น เด็กส่งข่าวในตลาดวิ่งผ่านมา
“พรุ่งนี้แม่ทัพจะตรวจตลาดอีกครั้ง!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบด้าน
หลินเยว่ซือยกยิ้ม
ครั้งก่อนเขาเห็นนางเพียงด้านเดียว
ครั้งนี้… นางจะทำให้เขาเห็นอีกมุมหนึ่ง
ไม่ใช่หญิงยั่ว
ไม่ใช่หญิงไร้ยางอาย
แต่เป็นหญิงที่ยืนหยัดด้วยตนเอง
นางหยิบผ้าไหมสีครามขึ้นมา
ลูบเนื้อผ้าเบา ๆ
“แม่ทัพผู้โด่งดังเช่นท่าน…”
รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างมุ่งมั่น
“สักวันหนึ่ง จะต้องหยุดมองข้า… ไม่ใช่ด้วยสายตาดูถูก”
แดดยามเย็นสาดลงบนใบหน้าหญิงสาว
ในตลาดหลวงที่จอแจ
หัวใจของหลินเยว่ซือยิ่งแน่วแน่กว่าเดิม
นางรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร
และนับจากนี้ไป…
การยั่วรักของนางจะไม่ใช่เพียงคำหวาน
แต่มันจะเป็นการพิสูจน์
ว่าหญิงขายผ้าคนหนึ่ง
ก็สามารถยืนเคียงข้างแม่ทัพผู้โด่งดังได้
