ตอนที่ 3 เผชิญหน้าครั้งแรก เขาเห็นเธอหยอดชายอื่น

แดดสายส่องกระทบผืนผ้าไหมจนเป็นประกายวาววับ

ตลาดหลวงวันนี้คึกคักกว่าทุกวัน

หน้าร้านผ้าของหลินเยว่ซือมีชายหนุ่มสามสี่คนยืนล้อม

เสียงหัวเราะดังสลับกับคำหวานที่ทำให้ใครต่อใครหน้าแดง

“ท่านพี่เจ้าคะ ผืนนี้สีแดงชาด เข้ากับบุคลิกท่านที่สุดเลย”

นางยื่นผ้าไหมขึ้นทาบกับอกชายหนุ่มอย่างพอดี

“หากตัดชุดใหม่ไปเดินงานเลี้ยง สตรีทั้งงานคงต้องมองท่านแน่เจ้าค่ะ~”

ชายผู้นั้นหัวเราะเขิน

“แม่นางพูดเก่งจริง ๆ”

หลินเยว่ซือเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มหวานจนเหมือนน้ำผึ้งหยด

“ข้าไม่เคยโกหกลูกค้าเจ้าค่ะ โดยเฉพาะลูกค้าหน้าตาดีเช่นท่าน”

เสียงคนรอบข้างฮือฮา

แต่วินาทีนั้นเอง บรรยากาศกลับเย็นวาบอย่างประหลาด

เงาดำทอดทับลงบนพื้นร้าน

หลินเยว่ซือยังไม่ทันเงยหน้า ก็ได้ยินเสียงเกราะกระทบกันเบา ๆ

แม่ทัพเซียวจ้าน

เขายืนอยู่ไม่ไกล

สายตาคมกริบจับจ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง

ภาพหญิงสาวยิ้มหวาน แตะต้องแขนชายอื่นต่อหน้าผู้คน

ทำให้คิ้วเข้มของเขาขมวดแน่น

“ไร้ความสำรวม”

เสียงต่ำเรียบดังขึ้น

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่รีบผละออกทันที

ก้มศีรษะทำความเคารพก่อนจะรีบหลบสายตาแม่ทัพ

หลินเยว่ซือจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

และหัวใจของนางก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

เขามองนาง… ไม่ใช่แบบบุรุษที่หลงเสน่ห์

แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยการตัดสิน

“ท่านแม่ทัพมาตรวจตลาดหรือเจ้าคะ?”

นางถามอย่างสบายใจ แม้บรรยากาศจะตึงเครียด

เซียวจ้านก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว

“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะทำตัวเช่นนี้กลางเมืองหลวง”

คำพูดแข็งกร้าว

หลินเยว่ซือเลิกคิ้วบาง ๆ

“ข้าทำอะไรหรือเจ้าคะ?”

“ออดอ้อนชายแปลกหน้า แตะต้องเนื้อตัวโดยไม่ละอาย”

คำกล่าวนั้นดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง

หลินเยว่ซือเงียบไปชั่วครู่

ก่อนจะวางผ้าไหมลงช้า ๆ

“ข้าขายผ้าเจ้าค่ะ มิได้ขายศักดิ์ศรี”

น้ำเสียงของนางยังนุ่ม แต่มั่นคง

เซียวจ้านชะงักเล็กน้อย

แต่ความเคร่งครัดในใจทำให้เขายังคงเย็นชา

“หญิงที่ดีควรรู้จักขอบเขต”

“แล้วหญิงที่ต้องหาเลี้ยงครอบครัวลำพังล่ะเจ้าคะ?”

นางตอบกลับทันที ดวงตาเป็นประกายจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“ถ้าข้าไม่พูดหวาน วันนี้ข้าจะขายได้กี่พับ?”

คำถามนั้นทำให้เขานิ่งไปชั่วลมหายใจ

ทว่าความรู้สึกบางอย่าง—ที่คล้ายความหงุดหงิด—กลับเด่นชัดกว่าเหตุผล

“เจ้าคิดว่าชายพวกนั้นจริงใจหรือ?” เขาถามเสียงต่ำ

หลินเยว่ซือยิ้มบาง

“พวกเขาจริงใจต่อผ้าไหมก็พอแล้วเจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้คนรอบข้างกลั้นหัวเราะ

เซียวจ้านจ้องนางนิ่ง

เขาไม่ชอบความกล้าของนาง

ไม่ชอบรอยยิ้มที่ไม่เกรงกลัว

และยิ่งไม่ชอบ… ความรู้สึกหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นในอก

“ข้าไม่ชอบหญิงเช่นเจ้า”

คำพูดชัดเจนและเด็ดขาด

หลินเยว่ซือไม่หลบสายตา

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

รอยยิ้มของนางกลับมาอีกครั้ง

“ข้าชอบท่านก็พอแล้ว”

เสียงฮือฮาดังทั่วบริเวณ

แม้กระทั่งทหารข้างกายแม่ทัพยังแทบสำลักลมหายใจ

เซียวจ้านนิ่งงันไปชั่วอึดใจ

ก่อนจะหมุนตัวจากไปโดยไม่เอ่ยคำใด

แต่ฝีเท้าของเขาหนักกว่าปกติ

หัวใจเต้นแรงกว่าที่ควรจะเป็น

ส่วนหลินเยว่ซือยืนมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยสายตาเปล่งประกาย

วันนี้เขาเห็นนาง “หยอดชายอื่น”

และดูเหมือน… เขาจะไม่พอใจนัก

นางก้มลงจัดผ้าไหมต่อ รอยยิ้มค่อย ๆ จางลงเป็นความมุ่งมั่น

“แม่ทัพเซียวจ้าน…” นางพึมพำเบา ๆ